Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 11 lutego 2021 r., sygn. akt II OSK 2867/20

Uzasadnienie

Uzasadnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 15 lipca 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 2978/19, w sprawie ze skargi A. M., dalej: "cudzoziemiec" lub "skarżący", na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2019 r., nr [...], w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody Mazowieckiego z [...] lipca 2018 r., nr [...].

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 7 września 2017 r. cudzoziemiec wystąpił do Wojewody Mazowieckiego z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Celem pobytu, wskazanym we wniosku było wykonywanie pracy na rzecz podmiotu [...] sp. z.o.o. na stanowisku zbrojarza, na podstawie umowy o pracę, w wymiarze całego etatu za wynagrodzeniem 2100 zł miesięcznie. W dniu składania wniosku przebywał on na terytorium Polski na podstawie wizy typu C wielokrotnego wjazdu, ważnej od 29 maja do 29 listopada 2017 r., wydanej przez konsula Włoch w Moskwie. Docelowym miejscem pobytu miały być Włochy.

Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] (Sąd pierwszej instancji podał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku błędną datę i błędny numer tej decyzji), odmówił skarżącemu udzielenia wnioskowanego zezwolenia, uzasadniając to stwierdzeniem, iż nie spełnia on wymogów do udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na deklarowany cel pobytu i nie wykazał, że okoliczności będące podstawą ubiegania się o zezwolenie uzasadniają pobyt w Polsce na dłużej niż 3 miesiące.

Od powyższego rozstrzygnięcia cudzoziemiec złożył odwołanie.

Szef Urzędu Do Spraw Cudzoziemców, decyzją z dnia [...] października 2019 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A. M., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W ocenie Szefa Urzędu, cudzoziemiec podjął próbę obejścia przepisów dotyczących udzielania zezwolenia na pobyt czasowy, poprzez deklarowanie innego celu pobytu, niż rzeczywisty. Ubiegając się o wydanie wizy, cudzoziemiec deklarował cel wjazdu, którego następnie nie realizował.

W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, cudzoziemiec nie wykazał okoliczności, które uzasadniają jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie dłuższym, niż 3 miesiące. W konsekwencji doszło do realizacji hipotezy normy prawnej dekodowanej z art. 100 ust. 1 pkt 1 in fine ustawy o cudzoziemcach.

Cudzoziemiec złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Szefa Urzędu zarzucając naruszenie:

1. a) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w zakresie zbadania, czy okoliczności wskazane jako podstawa ubiegania się o zezwolenie na pobyt czasowy uzasadniają pobyt czasowy skarżącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej powyżej 3 miesięcy oraz błędne ustalenie, że skarżący miał wykonywać pracę w trakcie przebywania na podstawie wizy turystycznej, co w konsekwencji skutkowało odmową udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i utrzymaniem w mocy decyzji Wojewody;
2. b) art. 8 § 2 K.p.a. poprzez odstąpienie od rozstrzygnięcia sprawy w utrwalony sposób bez uzasadnienia, mimo iż w podobnym stanie faktycznym i prawnym Wojewoda udzielił zezwolenia na pobyt czasowy;
3. c) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzje organu I instancji w sytuacji gdy w niniejszej sprawie istniały podstawy do jej uchylenia i udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy;
4. d) art. 100 ust. 1 w zw. z art. 106 ust. 1 pkt 12 ustawy o cudzoziemcach poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, że deklarowany cel pobytu wskazywany we wniosku o pobyt czasowy musi być tożsamy z celem wjazdu na terytorium Polski, mimo że do złożenia wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy wystarczający jest legalny pobyt, a przebywanie na terytorium Polski na podstawie wizy Schengen w celu turystycznym nie stanowiło przesłanki wszczęcia postępowania zgodnie z przepisami obowiązującymi w dniu złożenia przez Skarżącego wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy i pracę;
5. e) art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach poprzez jego niezastosowanie i odmowę udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy podczas gdy cudzoziemiec spełniał warunki udzielenia takiego zezwolenia.

W skardze wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji.

W ocenie Sądu, organ odwoławczy nie wypełnił obowiązków wynikających z treści art. 7, 77 § 1, 80 K.p.a., gdyż nie dokonał czynności niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy i nie dokonał wszechstronnej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Organ zaniechał dokonania czynności zmierzających do ustalenia czy cudzoziemiec spełnia przesłanki umożliwiające udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy i wykonywanie pracy na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej na jego wniosek. Powodem takiego stanu rzeczy była nieprawidłowa wykładnia przepisu prawa materialnego tj. art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach. To zaś spowodowało, że organ nie ustalił w sprawie stanu faktycznego w stopniu wystarczającym do jej rozstrzygnięcia i nieprawidłowo zastosował ten przepis. Uchybienia te powodują, że w ocenie Sądu, rozstrzygnięcie o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę z uwagi na zaistnienie przesłanki obligującej do wydania decyzji odmownej jest co najmniej przedwczesne.

Sąd wskazał, że treść art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy nie daje podstaw do dokonywania takiej wykładni, która zakłada potrzebę i obowiązek uwzględniania deklarowanego celu wjazdu cudzoziemca na terytorium Polski przy ocenie okoliczności uzasadniających jego pobyt przez okres dłuższy niż 3 miesiące, ani też nie upoważnia organu do przypisania sobie kompetencji, które zgodnie z obowiązującymi przepisami należą do organów właściwych do prowadzenia postępowania w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu.

Sąd zwrócił uwagę, że z treści art. 57 ust. 1 pkt 3 nieobowiązującej już ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach wprost wynikało, że odmowa udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony następowała, jeżeli okoliczności sprawy wskazywały, że cel wjazdu lub pobyt cudzoziemca na terytorium RP jest lub będzie inny, niż deklarowany. Tymczasem treść art. 100 ust. 1 pkt 1 obecnie obowiązującej ustawy jest oczywista i w żaden sposób nie odnosi się do celu deklarowanego przez cudzoziemca na potrzeby wjazdu na terytorium RP. Okoliczności, o których mowa w tym przepisie, odnoszą się wyłącznie do tych, które uzasadniają pobyt cudzoziemca, dłuższy niż 3 miesiące i mają związek jedynie z celem deklarowanym we wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Wyrok zaskarżył w całości. Zarzucił:

1. I. naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego poprzez naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. z 2017 r. poz. 2206, ze zm.) polegające na błędnym przypisaniu Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców błędu w wykładni w/w art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, podczas gdy wykładnia wskazanego przepisu prawa materialnego była prawidłowa, a skargi składane w podobnych sprawach były już w przeszłości oddalane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie,
2. II. naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego oraz postępowania administracyjnego poprzez naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1, 80 K.p.a. oraz art. 8 K.p.a., polegające na:
3. - nieuzasadnionym przypisaniu Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców naruszenia wskazanych powyżej przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, 77 § 1, 80 K.p.a., do czego miało dojść skutkiem niedokonania czynności niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy i zaniechania dokonania wszechstronnej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, podczas gdy z uwagi na konieczność zastosowania w sprawie art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach dalsze prowadzenie czynności wyjaśniających w sprawie nie było konieczne,
4. - nieuzasadnionym przypisaniu Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców naruszenia zasady budzenia zaufania obywateli do organów władzy publicznej określonej w art. 8 K.p.a., pomimo tego, że sprawy administracyjne rozstrzygane przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, odmiennie niż w przypadku zaskarżonej decyzji, różniły się w sposób istotny określonymi elementami stanu faktycznego.

Z ostrożności procesowej zarzucił także:

1. III. naruszenie prawa materialnego w postaci art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, że
2. - treść art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach nie daje podstaw do dokonywania takiej która zakłada potrzebę i obowiązek uwzględniania deklarowanego celu wjazdu cudzoziemca na terytorium Polski przy ocenie okoliczności uzasadniających jego pobyt przez okres dłuższy niż 3 miesiące,
3. - organ odwoławczy w postępowaniu dotyczącym udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy nie mógł oceniać okoliczności, które mogą stanowić przedmiot innego postępowania administracyjnego i przypisywać sobie kompetencji, do których art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach nie daje upoważnienia podczas gdy przepisy w/w regulacji nie powinny być w oderwaniu od innych przepisów regulujących zasady wjazdu i pobytu cudzoziemców w Polsce, a deklarowany cel pobytu, o którym mowa w art. 98 i art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach to cel zgodny z obowiązującymi przepisami prawa, akceptowany przez ustawodawcę.

W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym po stwierdzeniu spełnienia ustawowych warunków przewidzianych w art. 182 § 2 P.p.s.a. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, który wniósł skargę kasacyjną, zrzekł się rozprawy, a uczestnik postępowania kasacyjnego, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.

Przepis art. 183 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.

W pierwszej kolejności, z reguły, rozważyć należy zasadność procesowej podstawy kasacji. Są jednak sytuacje, w których ocena wywiązania się przez organ administracyjny z obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a także ocena tego, czy organy dokonały wszechstronnej oceny materiału dowodowego, zależą od rozstrzygnięcia kontrowersji materialnej. Obowiązki określone w art. 77 § 1 K.p.a. oraz w art. 80 K.p.a. dotyczyć bowiem mogą tylko okoliczności istotnych z punktu widzenia prawa materialnego.

Również zasadność zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2017 r. poz. 2206 ze zm. – obecnie: Dz. U. z 2020 r. poz. 35 ze zm.), dalej: "ustawa o cudzoziemcach", jest uzależniona od rozstrzygnięcia kwestii materialnoprawnej, tj. wykładni art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. poprzez niezastosowanie dyspozycji tego przepisu stanowi tylko procesowy aspekt sporu materialnoprawnego.

Natomiast możliwe jest od razu odniesienie się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 8 K.p.a. poprzez nieuzasadnione przypisanie Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców naruszenia zasady budzenia zaufania obywateli do organów władzy publicznej, pomimo tego, że sprawy administracyjne rozstrzygane przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmiennie, niż w przypadku zaskarżonej decyzji, różniły się w sposób istotny określonymi elementami stanu faktycznego.

Naruszenie art. 8 § 2 K.p.a. zostało podniesione przez cudzoziemca w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, ale Sąd pierwszej instancji w niniejszej sprawie nie wskazał, jako podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji utrzymanej nią w mocy, naruszenia zasady budzenia zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej. Wbrew treści zarzutu oraz odpowiednim wywodom uzasadnienia skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji nie nawiązał do innych rozstrzygnięć organów w sprawach zezwolenia na pobyt. Nie wyartykułował także tezy o naruszeniu przez organy zasady ustanowionej w art. 8 K.p.a. Omawiany zarzut, jako nieodnoszący się do rzeczywistej treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, jest więc całkowicie bezpodstawny.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 101 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach.

Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania, udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy odmawia się cudzoziemcowi, gdy nie spełnia on wymogów udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na deklarowany cel pobytu lub okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, nie uzasadniają jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.

Do przesłanek hipotezy art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach nie należy cel deklarowany przez cudzoziemca na potrzeby wjazdu na terytorium RP.

Sąd pierwszej instancji zasadnie zatem stwierdził, że treść art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach nie uprawnia do dokonywania takiej wykładni, która zakłada potrzebę i obowiązek uwzględnienia deklarowanego celu wjazdu cudzoziemca na terytorium Polski przy ocenie okoliczności uzasadniających jego pobyt przez okres dłuższy, niż 3 miesiące, ani też nie upoważnia organu do przypisywania sobie kompetencji, które zgodnie z obowiązującymi przepisami należą do organów właściwych do prowadzenia postępowania w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu. Wskazując na nieobowiązywanie już przepisu art. 57 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że treść art. 100 ust. 1 pkt 1 obecnie obowiązującej ustawy o cudzoziemcach jest oczywista i w żaden sposób nie odnosi się do celu deklarowanego przez cudzoziemca na potrzeby wjazdu na terytorium Polski.

Powołując się na stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 4050/19 i deklarując, że stanowisko to w całości podziela, Sąd pierwszej instancji dodał jeszcze, że okoliczności, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1 odnoszą się wyłącznie do tych, które uzasadniają pobyt cudzoziemca, dłuższy, niż 3 miesiące i mają związek jedynie z celem deklarowanym we wniosku o udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.

Wbrew wywodom skargi kasacyjnej, nie ma podstaw do ustalania treści normy art. 100 ust. 1 pkt 1 w oparciu o powołane przez organ przepisy art. 25 ust. 1, art. 60 ust. 1.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach rozstrzygających skargi na odmowy udzielenia zezwolenia, o którym mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1, oceniając dopuszczalność zmiany celu pobytu na etapie składania wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy należy natomiast dokonać interpretacji przepisów dotyczących tego zezwolenia, zawartych w innych przepisach ustawy o cudzoziemcach. Z art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, obowiązującego w dacie wydawania zaskarżonej decyzji wynikał obowiązek odmowy wszczęcia postępowania o udzielenie zgody na pobyt w przypadku złożenia wniosku w okresie przebywania na terenie Polski na podstawie wizy Schengen wydanej w celu przyjazdu ze względów humanitarnych z uwagi na interes państwa lub zobowiązania międzynarodowe. Był to jedyny rodzaj wizy, który uniemożliwiał wszczęcie postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.

Należy podkreślić, że przepisy dotyczące udzielania zgody na pobyt czasowy i pracę nie zawierały unormowania, które zakazywałoby zmiany celu pobytu (innego niż ten wynikający z art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach) na cel zarobkowy. Potwierdzeniem tego jest treść art. 116 ustawy o cudzoziemcach w brzmieniu obowiązującym w dacie rozstrzygania przez organy administracyjne, który nie przewidywał jako przesłanki odmowy wszczęcia postępowania okoliczności, że w dniu składania wniosku cudzoziemiec przebywał na terytorium Polski na podstawie wizy wydanej w celu turystycznym, odwiedzin u rodziny czy też załatwienia spraw służbowych.

Stanowisko przedstawione powyżej wzmacnia wprowadzenie ustawą z dnia 22 lutego 2019 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 597) unormowań zawartych w art. 116 ust. 5 i 6 ustawy o cudzoziemcach.

Przepisy nowelizujące art. 116 ustawy o cudzoziemcach weszły w życie 27 kwietnia 2019 r., a zatem po wydaniu w rozpoznawanej sprawie zaskarżonej decyzji. Nowe przesłanki wyłączające dopuszczalność wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy mają zastosowanie wyłącznie do spraw wszczętych po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej. Zgodnie bowiem z art. 12 ustawy z dnia 22 lutego 2019 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw, do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej stosuje się przepisy dotychczasowe. Oceniając prawidłowość wykładni art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, należy zwrócić uwagę na uzasadnienie projektu zmiany art. 116 ustawy o cudzoziemcach. Analiza tego uzasadnienia prowadzi do wniosku, że w dacie wydawania zaskarżonej decyzji przepisy ustawy o cudzoziemcach nie wyłączały możliwości zmiany celu pobytu.

Ustawodawca dostrzegł, że wobec niewprowadzenia takiego zakazu dochodziło do licznych nadużyć ze strony cudzoziemców, co uzasadniało zmianę przepisów. Biorąc powyższe pod uwagę w projekcie ustawy nowelizującej zaproponowano zmianę w ustawie o cudzoziemcach poprzez dodanie w art. 116 nowej podstawy odmowy wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę wiążącą się z tym, że cudzoziemiec przebywa w Polsce na podstawie wizy Schengen lub wizy krajowej wydanej w celu turystycznym oraz w celu odwiedzin u rodziny lub przyjaciół (art. 60 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach) - druk sejmowy nr 3072.

W rozpoznawanej sprawie za prawidłową należy zatem uznać wykładnię art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach dokonaną przez Sąd pierwszej instancji. Biorąc pod uwagę, że ustawodawca nie wprowadził zakazu zmiany celu pobytu na cel związany z wykonywaniem pracy, należało uznać, że przepisy dopuszczały możliwość takiej zmiany (patrz: wyrok NSA z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 4050/19; wyrok NSA z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. akt II NSA 4050/19; wyrok NSA z dnia 29 października 2020 r., sygn. akt II OSK 116/20; wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 2086/20).

W świetle powyższego nieuzasadnione są oba zarzuty sformułowane w podstawie materialnej kasacji, nawiązujące do naruszenia art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach.

Za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a.

Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że organy, z uwagi na przyjętą konstrukcję prawną wydanych rozstrzygnięć, nie analizowały i nie oceniały spełnienia wymogów dla deklarowanego przez cudzoziemca we wniosku celu pobytu czasowego, tj. wykonywania pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny trafnie uznał, że organ odwoławczy nie mógł zaniechać dokonania w sprawie ustaleń faktycznych w zakresie przesłanek uzasadniających ocenę, czy cudzoziemiec spełnia ustawowe wymogi do udzielenia zezwolenia. W konsekwencji, Sąd prawidłowo wskazał, że w ponownie prowadzonym postępowaniu organ zobowiązany będzie uwzględnić ocenę prawną i przeprowadzić postępowanie z uwzględnieniem zasad postępowania, podejmując działania wynikające z przyznanych mu kompetencji w dążeniu do wyjaśnienia przesłanek istotnych dla oceny zasadności wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i wykonywanie pracy przez cudzoziemca.

Przedstawione powyżej stanowisko materialnoprawne determinuje także przyjęcie przez Naczelny Sąd Administracyjny oceny o bezpodstawności zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.