Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Gl 38/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę H. G. na uchwałę Rady Gminy T. z dnia [...] listopada 2000 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Rada Gminy T. w dniu [...] listopada 2000 r. podjęła uchwalę nr [...] (Dz. U. Województwa Śląskiego z 2001 r., nr 12 poz, 259) w sprawie zmian fragmentu miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy T., w sołectwie T. oraz zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy T., w sołectwie N. Wezwaniem z 26 września 2016 r. H. G. zwrócił się do Rady Gminy o uchylenie powyższej uchwały w części określonej w § 17 ust 1 pkt 2. W uzasadnieniu wskazał na swój interes prawny, wywodzony z uprawnień właścicielskich wobec działki nr [...] w N., objętej postanowieniami § 17 oraz na kolizję tych regulacji z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r, w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie - Dz. U. z 2013 r. poz. 640.
Uchwałą z dnia 28 listopada 2016 r. Rada odmówiła realizacji wezwania do usunięcia naruszenia prawa, odnosząc się szczegółowo do zarzutów skarżącego.
W skardze z dnia 12 grudnia 2016 r. H. G. wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały w części określonej w § 17 ust 1 pkt 2 oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Podniósł zarzuty:
1/ naruszenia art. 2 Konstytucji RP - wskazany przepis w sposób sprzeczny z regulacjami prawnymi wyższego rzędu ustanawia strefę techniczną gazociągu wysokoprężnego obejmującą działkę nr [...] w N., stanowiącą jego własność. Ponadto, niejasne i wieloznaczne sformułowania, powodujące rozbieżności w interpretacji, godzą w porządek prawny, a także mogą narażać skarżącego na bezpodstawne ograniczenie przysługujących mu uprawnień wynikających z prawa własności. A to, prowadzi do naruszenia zasady demokratycznego państwa prawa określonej w art. 2 Konstytucji RP;
2/ naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz. U. z 2013 r. poz. 640) w związku z art. 7, 87 ust. 1 i 94 Konstytucji RP poprzez pominięcie powyższych unormowań przy ocenie zgodności z prawem regulacji planu miejscowego;
3/ art. 140 k.c., art. 6 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 1 i 3, a także art. 31 ust. 3 Konstytucji RP i art. 64 ust 2 Konstytucji RP poprzez błędną ich wykładnię w kwestii zakresu przysługującego Radzie Gminy władztwa planistycznego.
W ocenie skarżącego, podnoszona przez niego niejasność i wieloznaczność postanowień planu miejscowego prowadzi w konsekwencji do naruszenia dyrektywy prawidłowej legislacji w stopniu uzasadniającym zarzut naruszenia zasady demokratycznego państwa prawnego, a tym samym obrazy art. 2 Konstytucji RP. Nie jest jasne pojęcie "zakaz zabudowy", które nie zostało zdefiniowany w skarżonej uchwale, jak też w akcie rangi ustawowej. Trudno także określić, że "teren o zakazie zabudowy" (§ 6 pkt 16) jest równoznaczny z pojęciem "strefa techniczna, w której obowiązuje zakaz zabudowy" (skarżony § 17 ust. 1 pkt 2j). Podobnie sformułowanie "wyłączenie z zainwestowania" należy uznać za rażąco nieostre. Z tekstu uchwały nie wynika, czy zainwestowanie odnosi się jedynie do budownictwa mieszkaniowego (co pozwalałoby uniknąć sprzeczności z nadrzędnymi regulacjami prawnymi), czy dotyczy także innych obiektów lub nawet prowadzenia jakiejkolwiek działalności wytwórczej.
Ponadto istotne wątpliwości wzbudza konstrukcja składniowa skarżonej regulacji. Opisana rozbieżność i niejasność wykładni przepisu planu miejscowego jest niedopuszczalna, zwłaszcza jeśli dotyczy ograniczenia praw podmiotowych poprzez wprowadzenie bezwzględnego zakazu. Brak możliwości jednoznacznego ustalenia znaczenia skarżonej regulacji pozwala uznać ją za niezgodną z art. 2 Konstytucji RP.
Odnośnie zarzutu sformułowanego w pkt. 2 skarżący wskazał, że rozporządzenie Ministra Gospodarki określa szerokość stref kontrolowanych gazociągów. Dla gazociągu, którego dotyczy zaskarżony przepis planu miejscowego, szerokość ta została określona w tabeli 1 załącznika nr 2 do rozporządzenia (z uwagi na datę wybudowania gazociągu zastosowanie znajdzie § 110 pkt 1 rozporządzenia). Tabela 1 załącznika nr 2 różnicuje szerokość strefy kontrolowanej gazociągu dla różnych rodzajowo obiektów terenowych, wskazując 15 kategorii obiektów, dla których szerokość stref istotnie się różni.
Dodatkowo różnicuje szerokość stref w zależności od ciśnienia nominalnego i średnicy gazociągu. Gazociąg wysokoprężny, o którym mowa w skarżonym planie miejscowym, ma średnicę 500 mm, a jego ciśnienie nominalne wynosi 6,4 MPa. W związku z tym szerokość stref kontrolowanych wynosi, w zależności od rodzaju obiektu terenowego, którego usytuowanie w sąsiedztwie gazociągu jest rozważane, od 4 do 130 m.
W kontekście postanowień rozporządzenia skarżący zaprezentował stanowisko, zgodnie z którym ustanowienie zakazu zabudowy i zakazu zainwestowania w odległości 35 m od osi gazociągu w każdą stronę daje się obronić tylko w odniesieniu do budynków mieszkalnych, dla których szerokość strefy kontrolowanej została ustalona w rozporządzeniu na 70 m. (zgodnie z § 2 pkt 30 rozporządzenia, określone w nim strefy kontrolowane obejmują obszar po obu stronach gazociągu, w ramach ustalonej szerokości). W pozostałym zakresie § 17 ust. 1 pkt, 2 skarżonej uchwały jest sprzeczny z rozporządzeniem, co uzasadnia stwierdzenie jego nieważności.
Powyższe rozważania uzasadniają, zdaniem skarżącego, sformułowanie zarzutu naruszenia art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, ustanawiającego równą dla wszystkich obywateli ochronę własności. W dacie podjęcia uchwały obowiązywała inna regulacja prawna, niż powoływane wyżej rozporządzenie (obowiązywało wówczas rozporządzenie Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 14 listopada 1995 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U, z 1995 r. nr 139 poz. 686), co nie ma znaczenia dla oceny zgodności z prawem, a tym samym ważności skarżonego planu miejscowego. Nieobowiązujące już rozporządzenie Ministra Przemyślu i Handlu przewidywało w załączniku nr 2 tabelę ustalającą szerokość stref kontrolowanych gazociągów, która co do istoty niczym nie różni się od obecnie obowiązującej regulacji. Rozporządzenie z 1995 r., w odróżnieniu od aktualnego, przewidywało szerokość stref kontrolowanych po obu stronach gazociągu, a nie łączną szerokość (dlatego szerokość ta jest o połowę mniejsza od obecnie obowiązującej).
Różnic normatywnych natomiast nie sposób stwierdzić. Rada Gminy podejmując skarżoną Uchwałę znała treść rozporządzenia i naruszyła je, przyjmując szerokość strefy technicznej gazociągu, której nie da się pogodzić z warunkami wynikającymi z rozporządzenia.
W odpowiedzi na skargę Rada Gminy T.wniosła o jej oddalenie. wskazując w pierwszym rzędzie na brak legitymacji po stronie skarżącego, Z treści art. 101 u.s.g,, w jego ocenie wyraźnie wynika, że interes prawny o jakim mowa w tym przepisie powinien istnieć w chwili podjęcia uchwały. Akt taki nie może bowiem naruszać nieistniejącego interesu prawnego lub uprawnienia. Tymczasem skarżący dopiero w dniu 25 kwietnia 2002r, a więc po upływie półtora roku od podjęcia uchwały nr [...] z dnia [...].11.2000, nabył działki nr [...] i nr [...]. Zgodnie z treścią aktu notarialnego skarżący został poinformowany, że działka nr [...] obręb N. stanowi teren upraw potowych - symbol planu RP.
Ponadto, że działka ta znajduje się w strefie technicznej gazociągu wysokoprężnego 3 x 0 500, w granicach której obowiązuje zakaz zabudowy w celu umożliwienia właściwej eksploatacji oraz zapewnienia warunków bezpieczeństwa stosownie do odrębnych przepisów. Pomimo to działkę zakupił. Nadto Gmina wyjaśniła, że podjęła działania zmierzające do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla N., której celem jest m. in. dostosowanie tego aktu do nowego stanu prawnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę wskazał, że wymogi formalne zostały w sprawie dochowane, skarga była bowiem poprzedzona stosownym wezwaniem na usunięcia naruszenia prawa i wniesiona została z zachowaniem ustawowego terminu. A nadto przedmiotowa uchwała narusza interes prawny skarżącego, bowiem ogranicza możliwość zlokalizowania na działce nr [...] budowli ze względu na ustalenie strefy technicznej gazociągu, biegnącego m.in. przez tą działkę. W ocenie Sądu, nie ma większego znaczenia to, że skarżący nie był właścicielem działki w dacie podjęcia uchwały planistycznej.
Dalej Sąd wskazał, że naruszenie interesu prawnego nie oznacza zasadności skargi na uchwałę dotyczącą planu zagospodarowania przestrzennego, Naruszenie interesu prawnego może bowiem nastąpić w granicach przysługującego gminie władztwa planistycznego (art. 4 ust. 1 u.z.p,), w ramach którego rada gminy ustala w miejscowym planie przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu i jest to wtedy zgodne z prawem. Wykazanie, że przewidziane w planie rozwiązania naruszają interes prawny skarżącego nie jest więc wystarczającą przesłanką do uwzględnienia skargi, gdyż uwzględnienie jej wymaga ponadto wykazania, że zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem prawa.
Nie można w świetle powołanych postanowień ustawy kwestionować prawa rady gminy do wprowadzania na jej obszarze określonych ograniczeń w wykonywaniu prawa własności poprzez ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu. Nadto stosownie do art. 28 ust. 1 u.p.z.p., tylko istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Przepis art. 28 ust. 1 u.p.z.p. stanowi lex specialis w stosunku do art. 91 ust. 1 u.s.g., zawężając zakres przypadków stwierdzenia nieważności uchwał rady gminy. Nie każda zatem sprzeczność z prawem niebędąca nieistotnym naruszeniem prawa, w rozumieniu 91 ust. 4 u.s.g., będzie wyczerpywać przesłanki nieważności wymienione w art. 28 ust. 1 u.p.z.p.
Charakter podnoszonych zarzutów w skardze wskazuje na naruszenia prawa materialnego, a więc na istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego. Polegać one mają na przyjęciu w planie, w sposób sprzeczny z przepisami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz.U. z 2013 r., poz. 640), strefy technicznej gazociągu. Dalej Sąd I instancji wskazał, że "strefa techniczna gazociągu" to strefa kontrolowana w rozumieniu ww. rozporządzenia, a więc obszar wyznaczony po obu stronach osi gazociągu, którego linia środkowa pokrywa się z osią gazociągu, w którym przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się transportem gazu ziemnego podejmuje czynności w celu zapobieżenia działalności mogącej mieć negatywny wpływ na trwałość i prawidłowe użytkowanie gazociągu (§ 2 pkt. 30 rozporządzenia z 2013 r.), Ustanowienie strefy kontrolowanej rodzi określone obowiązki i ograniczenia po stronie przedsiębiorcy eksploatującego sieć oraz właścicieli nieruchomości (także podmiotów dysponujących innych tytułem prawnym do nieruchomości).
Ograniczenia, jakie wiążą się z ustanowieniem strefy kontrolowanej, zostały określone w § 10 rozporządzenia z 2013 r., z którego wynika, że w strefach kontrolowanych nie należy wznosić obiektów budowlanych, urządzać stałych składów i magazynów oraz podejmować działań mogących spowodować uszkodzenia gazociągu podczas jego użytkowania. Nie mogą w nich rosnąć drzewa w odległości mniejszej niż 2,0 m i 3,0 m od gazociągów, a wszelkie prace w strefach kontrolowanych mogą być prowadzone tylko po wcześniejszym uzgodnieniu sposobu ich wykonania z właściwym operatorem sieci gazowej.
Sąd I instancji wskazał, że jak zauważył SN w uzasadnieniu uchwały III CZP 88/15 z dnia 11 grudnia 2015 (OSNC 2016/12/144): "Istnienie tej strefy musi być respektowane przez organy administracji przy wykonywaniu zadań z zakresu planowania przestrzennego, budownictwa, ochrony środowiska i innych, w tym także wtedy, gdy orzekają w sprawach indywidualnych z tego zakresu stosunków, Z istnienia strefy kontrolowanej wynikają także liczne ograniczenia dla właścicieli nieruchomości nią objętych, gdy chodzi o sposób korzystania z tych nieruchomości."
W szczególności obowiązkiem rady gminy, podejmującej uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest uwzględnienie istniejącej bądź planowanej strefy kontrolowanej, tak jak uczyniła to Rada Gminy T. w kwestionowanej uchwale. Dalej Sąd podkreślił, że zgodzić się przyjdzie ze skarżącym, że postanowienia § 17 ust. 1 pkt. 2 tejże uchwały nie są do końca jasne i precyzyjne, przy czym odczytane łącznie z § 9 rozporządzenia z 1995 r. nie budzą wątpliwości, zwłaszcza co do zakresu zakazu zabudowy. W § 9 ust. 4 rozporządzenia mowa jest o zakazie wznoszenia w strefie kontrolowanej "budynków", przez co, stosownie do art. 3 pkt. 2 p.b., należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. W wyniku uchylenia rozporządzenia z 1995 r. i zastąpienia go rozporządzeniem z 2013 r. zakaz zabudowy, stosowanie do § 10 ust. 3 nowego aktu trzeba wykładać inaczej (szerzej) ze względu na użycie przez prawodawcę terminu "obiekt budowlany", co oznacza budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych (art. 3 pkt. 1 p.b.).
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego szerokości strefy technicznej (kontrolowanej) Sąd zauważył, że pozostaje ona zgodna tak z rozporządzeniem z 1995 r., jak i z rozporządzeniem z roku 2013. W obu bowiem aktach wynosi ona 70 m, przy czym w przypadku pierwszego z nich strefę kontrolowaną zdefiniowano jako obszar wyznaczony po obu stronach osi gazociągu, w którym operator sieci gazowej podejmuje czynności w celu zapobieżenia działalności mogącej mieć negatywny wpływ na trwałość i prawidłową eksploatację gazociągu (§ 2 pkt, 5), zaś w drugim obszar wyznaczony po obu stronach osi gazociągu, którego linia środkowa pokrywa się z osią gazociągu, w którym przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się transportem gazu ziemnego podejmuje czynności w celu zapobieżenia działalności mogącej mieć negatywny wpływ na trwałość i prawidłowe użytkowanie gazociągu (§ 2 pkt, 30).
W konsekwencji w rozporządzeniu z 1995 r, w odniesieniu do budynków mieszkalnych szerokość strefy liczona po obu stronach gazociągu, została ustalona na 35 m (co daje razem 70 m), zaś w rozporządzeniu z 2013 r, na 70m. Skoro więc zaskarżona uchwała w części dotyczącej § 17 ust. 1 pkt. 2 nie narusza w sposób istotny prawa Sąd I instancji stwierdził, że brak było podstaw do stwierdzenia jej nieważności.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył H. G. zaskarżając go w całości i zarzucając:
- - naruszenie prawa materialnego:
1). art. 28 u.p.z.p. poprzez jego błędne niezastosowanie;
2). przepisów zawartych w tabeli 1 załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz. U. z 2013 r. poz. 640) jak również uprzednio obowiązującego rozporządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 14 listopada 1995 r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. nr 139, poz. 686) poprzez ich błędną wykładnię w zakresie ustalenia szerokości strefy kontrolowanej gazociągu i w konsekwencji błędne niezastosowanie;
3). § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie, jak również § 6 uprzednio obowiązującego rozporządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 14 listopada 1995 r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe poprzez jego niezastosowanie;
4). art. 2 Konstytucji RP poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepis ten pozwala na wprowadzenie regulacji prawa miejscowego niespełniających wymogów jasności i precyzji (w szczególności w zakresie określeń zakaz zabudowy i zakaz zainwestowania);
5). art. 6 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że plan miejscowy może przewidywać regulacje sprzeczne z aktami wykonawczymi do ustaw w randze rozporządzenia;
6). art. 140 k.c. poprzez jego niezastosowanie;
7). art. 7 oraz art. 94 Konstytucji RP poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego mogą podejmować uchwały sprzeczne z regulacjami powszechnie obowiązujących rozporządzeń;
8). art. 61 ust. 3 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie;
9). art. 64 ust. 2 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie;
- - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie.
W tak podniesionych zarzutach kasacyjnych wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Ponadto w trybie art. 176 § 2 skarżący kasacyjnie zrzekł się przeprowadzenia rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst ustawy - Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej wniosek (uchylenie zaskarżonego wyroku) i podstawy (wskazane naruszenia przepisów prawa). Rozpoznając zatem skargę kasacyjną w tak określonych granicach NSA uznał, że jest ona pozbawiona usprawiedliwionych podstaw.
Skarga kasacyjna nie jest zasadna, gdyż skarżący nie wykazał, aby naruszenie jego interesu prawnego przez zaskarżoną uchwałę było niezgodne z prawem. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ze swojej istoty narusza prawo własności, gdyż – jak stanowi się o tym w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2016 r., poz. 778 ze zm.) - ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Z powołanego przepisu wynika, że plan miejscowy przede wszystkim narusza prawo własności nieruchomości, które są objęte bezpośrednio ustaleniami tego planu, tak jak w niniejszej sprawie. Plan miejscowy określa zarówno społeczno-gospodarcze przeznaczenie nieruchomości, jak i jest elementem stosunków miejscowych. Fakt, że plan miejscowy narusza prawo własności nieruchomości sam w sobie nie jest powodem uznania, że jest on niezgodny z prawem.
Jak już powiedziano do istoty planu miejscowego należy to, że narusza on prawo własności, gdyż kształtuje wraz z innymi przepisami sposób jego wykonywania. Ponadto z art. 36 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że sam ustawodawca zakłada, iż plan miejscowy może negatywnie wpływać na dotychczasowy sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, gdyż przewiduje odpowiednie roszczenia odszkodowawcze na wypadek, gdy w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone. Uwzględnienie skargi skarżącego byłoby zatem możliwe jedynie wtedy, gdyby wykazał, że zaskarżony plan miejscowy został podjęty z naruszeniem prawa, przy czym za takie naruszenie prawa nie może być uznane to, że plan miejscowy powoduje, iż wykonywanie prawa własności nieruchomości przez skarżącego zostało w jego ocenie ograniczone.
Zgodnie bowiem z ogólnymi postanowieniami planu miejscowego działka nr [...] przeznaczona została pod teren upraw rolniczych. Wobec tego samo wyeliminowanie § 17 uchwały, czego domaga się skarżący kasacyjnie, nie spowoduje zmiany przeznaczenia działki tak, aby można było prowadzić na niej prace budowlane, jak domaga się tego skarżący kasacyjnie. Nadto należy zauważyć, że w chwili podejmowania uchwały z dnia 30 listopada 2000 r. obowiązywały przepisy rozporządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 14 listopada 1995 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. nr 139, poz. 686), a nie regulacje zawarte w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz.U. z 2013, poz.640), na co powołuje się skarżący. W tej sytuacji przedmiotowa uchwała nie naruszyła prawa skarżącego w tym zakresie, gdyż Radzie Gminy T. w dniu jej podjęcia nie znane były przepisy, które zaczęły obowiązywać dopiero w 2013 r. Zgodnie zresztą z załącznikiem nr 2 do cytowanego przez skarżącego rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. dla średnicy gazociągów 0500 CN 6,4 MPa odległość gazociągu od budynków mieszkalnych zabudowy jedno i wielorodzinnej wynosi obecnie, dla gazociągu wybudowanego przed dniem 12 grudnia 2001 r., 70 m strefy kontrolowanej, podczas gdy § 17 uchwały przewiduje odległość 35 m od osi w obie strony i ta odległość zgodna jest zarówno z załącznikiem 2 do poprzedniego aktu prawnego tj. rozporządzenia z 1995 r., jak i z załącznikiem 2 do rozporządzenia z 2013 r., które wprowadziło pojęcie i definicję "strefy kontrolowanej".
Nie budzi też wątpliwości w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazany w zaskarżonym § 17 uchwały "zakaz zabudowy", przez który należy rozumieć "tereny o bezwzględnym zakazie zabudowy obiektów kubaturowych" - § 6 ust.1 pkt 16 uchwały. Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzegł sprzeczności z prawem § 17 ust. 1 pkt. 2 uchwały, tak na etapie przyjęcia planu miejscowego ("zakaz zabudowy" powinien czytany być łącznie z § 9 rozporządzenia z 1995 r.), jak i po wejściu w życie rozporządzenia z 2013 r. W "zakazie zabudowy" mieści się tak zakaz wznoszenia budynków, jak i zakaz wznoszenia obiektów budowlanych. Tym bardziej, że w § 10 rozporządzenia z 2013 r., wprost wynika, że w strefach kontrolowanych nie należy wznosić obiektów budowlanych, urządzać stałych składów i magazynów oraz podejmować działań mogących spowodować uszkodzenia gazociągu podczas jego użytkowania. Brak zatem było konieczności dokonywania w tym zakresie zmiany planu.
Nadto należy zauważyć, że przepis § 17 powołanej uchwały nr XXI/313/2000 obowiązywał już w chwili, w której skarżący kasacyjnie zakupił działkę nr [...]. W akcie notarialnym został poinformowany, że przedmiotowa działka znajduje się w strefie technicznej gazociągu wysokoprężnego 3x0500, w granicach której obowiązuje zakaz zabudowy w celu umożliwienia właściwej eksploatacji oraz zapewnienia warunków bezpieczeństwa. Nabywca powinien zatem dostosować się do obowiązującego prawa. Zaskarżona uchwała nie naruszała obowiązujących wówczas przepisów rozporządzania Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 14 listopada 1995r w sprawia warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe. Poza tym do planu miejscowego, jako aktu prawa lokalnego zastosowanie mają ogólne zasady interpretacyjne prawa. Oznacza to, że w razie zmiany przepisów prawa np. wprowadzenia innych niż przyjęte w planie miejscowym stref gazociągów technicznych, zastosowanie będą miały nowe przepisy w myśl zasady lex posteriori derogat legi priori.
Nie zachodzi w związku z tym sprzeczność postanowienia planu z obowiązującym rozporządzeniem, a w szczególności taka, która miałaby znamiona istotnego naruszenia prawa materialnego, a więc odnosząca się do zasad sporządzania planu miejscowego.
Ponadto należy wskazać, że zarzuty naruszenia prawa materialnego, zostały w takim samym kształcie podniesione w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a Sąd ten prawidłowo i wyczerpująco je omówił dając temu wyraz w poprawnie sporządzonym uzasadnieniu do wyroku. Stąd też niezasadny okazał się zarzut kasacyjny naruszenia przepisów postępowania tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Powołany przepis określa elementy, z jakich powinno składać się uzasadnienie orzeczenia. Jest więc przepisem o charakterze formalnym. W orzecznictwie przyjmuje się, że z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. mamy do czynienia wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się sąd, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia.
Podkreślić przy tym trzeba, że za pomocą tak sformułowanego zarzutu nie można kwestionować dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych, jak również podejmować polemiki ze stanowiskiem zajętym w skarżonym wyroku. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA z 2010 r., Nr 3, poz. 39). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone z zachowaniem wszelkich wymogów wynikających z art. 141 § 4 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił. Nadto zgodnie z art.182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie taka sytuacja zaistniała.