Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 21 sierpnia 2013 r. oddalił skargę Zakładów Mięsnych [...] Sp. z o.o. w C. na decyzję Podkarpackiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Rzeszowie z dnia [...] maja 2013 r. w przedmiocie ustalenia opłaty za badania i czynności kontrolne.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zaskarżoną decyzją Podkarpacki Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Rzeszowie, zwany dalej PPWIS, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 75 ust. 1 pkt 1 i 2, a także ust. 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz.U. z 2010 r. Nr 136, poz. 914 ze zm.) oraz § 2 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a, lit. b i lit. c, § 4, § 5 ust. 1 pkt 3, ust. 2, § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 8 maja 2009 r. w sprawie opłat za czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w ramach urzędowych kontroli żywności (Dz.U. Nr 78, poz. 656 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Zakładów Mięsnych "[...]" Sp. z o.o. w C., utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (dalej: PPIS) w J. z dnia [...] marca 2013 r., w której ustalono dla Zakładów Mięsnych "[...]" Sp. z o.o. w C. opłatę w kwocie 972 zł za badania i inne czynności kontrolne prowadzone w ramach urzędowej kontroli żywności.
W toku prowadzonego postępowania ustalono, że w dniu [...] marca 2013 r. w ramach urzędowej kontroli żywności w supermarkecie [...] w J. wykonane zostały przez Oddział Laboratoryjny [...] w J. badania laboratoryjne pobranej próbki mięsa mielonego wyprodukowanego przez Zakłady Mięsne "[...]" Sp. z o.o. w C., pn. "[...], masa 0,520 kg, termin przydatności do spożycia 15.03.2013 r., nr partii [...], wielkość partii w sklepie z której pobrano próbkę - 22 tacki po 0,520 kg (protokół nr [...]). Badania wykazały obecność pałeczek Salmonella, co naruszało wymogi rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1441/2007 z dnia 5 grudnia 2007 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2073/2005 w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych (Dz.Urz. UE L 322 z 07.12.2007 r. str.12) - sprawozdanie z badań Nr [...] z dnia [...].03.2013 r. Próba ponownego przeprowadzenia kontroli w dniu [...] marca 2013r. przez przedstawicieli PPIS w J. (protokół z dnia [...] marca 2013 r. Nr [...]), w trakcie której chciano pobrać 4 dodatkowe próbki z tej samej partii, celem potwierdzenia wyników badań zakwestionowanego środka spożywczego nie powiodła się z uwagi na brak produktu.
W dniu [...] marca 2013 r. przedstawiciele PPIS w J. pobrali do badań laboratoryjnych w ramach urzędowej kontroli żywności w supermarkecie [...] w J. przy ul. [...] pięć próbek mięsa mielonego pn. "[...]" wyprodukowanego przez Zakłady Mięsne "[...]" Sp. z o.o. w C., (protokół nr [...] – 3 próbki oraz protokół nr [...] - 2 próbki). Mięso pobrano z innej partii niż ta, z której pobrano próbki w dniu [...] marca 2013 r., w celu umożliwienia dokonania analizy tendencji, zgodnie z zaleceniami rozporządzeń Komisji (WE) Nr 2073/2005 i 1441/2007 oraz 365/2010 w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dla żywności oraz monitorowania jej jakości mikrobiologicznej. Badania laboratoryjne pięciu próbek pn. "[...]" o masie 0,520 kg, termin przydatności do spożycia [...].03.2013 r., nr partii [...], wielkość partii w sklepie z której pobrano próbki - 20 sztuk po 0,520 kg wykonane przez Oddział Laboratoryjny PSSE w J. wykazały obecność pałeczek Salmonella, co znalazło odzwierciedlenie w sprawozdaniach z badań Nr [...] z dnia [...].03.2013 r. oraz Nr [...] z dnia [...].03.2013 r.
Opłatą za wykonane badania obciążono producenta jako podmiot odpowiedzialny za stwierdzone niezgodności. Brak było podstaw do obciążenia opłatą podmiotu wprowadzającego do obrotu kwestionowany środek spożywczy jako podmiotu odpowiedzialnego za niezgodności, gdyż zanieczyszczenie pałeczkami Salmonella nie mogło nastąpić w obrocie.
Zakłady Mięsne "[...]" Sp. z o.o. w C. złożyła odwołanie od wskazanej wyżej decyzji organu I instancji. W odwołaniu zarzuciła naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 75 ust. 1 pkt 1, ust.2 ustawy oraz § 2 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a, b, c, § 4, § 5 ust. 1 pkt 3, ust. 2, § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 8 maja 2009r. w sprawie opłat za czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w ramach urzędowych kontroli żywności, poprzez przyjęcie, iż były podstawy do ustalenia dla odwołującego opłaty w ogóle, a także w kwocie 972 zł.;
- 2) przepisów o postępowaniu administracyjnym, a w szczególności art. 104 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż wystąpiła podstawa do wydania zaskarżonej decyzji mimo, że takiej podstawy nie było.
Z uwagi na powyższe pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie.
Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję PPWIS wskazał, że koszty badań laboratoryjnych zostały ustalone na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 8 maja 2009 r. w sprawie opłat za czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w ramach urzędowych kontroli żywności (Dz.U. Nr 78, poz. 656 ze zm.). Łączny koszt badań wyniósł 972 zł. Na powyższą kwotę złożyły się:
- 1) wyliczenie należności za badania do sprawozdań Nr [...] z dnia [...].03.2013 r.: koszt badań próbki "[...]" nr [...] z dnia [...].03.2013 r. - 212 zł, w tym koszt badania na obecność pałeczek Salmonella - 62 zł, potwierdzenia - 70 zł, przygotowanie próbki do badań - 5 zł, koszty kontroli - stawka ryczałtowa z tytułu przeprowadzenia czynności kontrolnych - 45 zł, stawka ryczałtowa za każdą rozpoczętą godzinę - 15 zł, proste pobieranie próbek - 15 zł,
- 2) wyliczenie należności za badania do sprawozdań Nr [...] z dnia [...].03.2013 r., Nr [...] z dnia [...].03.2013r.: koszt badań próbek nr [...] – "[...]" z dnia [...].03.2013r. - 760 zł, w tym koszt badań na obecność pałeczek Salmonella - 5 x 62 zł, potwierdzenia 5 x 70 zł, przygotowanie próbki do badań - 5 x 5 zł, koszty kontroli - stawka ryczałtowa z tytułu przeprowadzenia czynności kontrolnych - 45 zł, stawka ryczałtowa za każda rozpoczętą godzinę - 15 zł, proste pobieranie próbek -15 zł.
Próbki pobrano prawidłowo, zgodnie planem pobierania próbek do badania żywności w ramach urzędowej kontroli i monitoringu dla Państwowej Inspekcji Sanitarnej na 2013 r. zaakceptowanym przez Głównego Inspektora Sanitarnego. Z planu tego wynika (str. 52), że do badań powinny być pobierane pojedyncze/jednostkowe próbki (z wyjątkiem produktów przeznaczonych dla niemowląt) żywności. W przypadku uzyskania niezadowalającego wyniku, dyskwalifikującego próbką, należy pobrać dodatkowo jeszcze 4 próbki z tej samej partii, a ponadto 5 próbek tego samego środka spożywczego z innej partii w celu umożliwienia dokonania analizy tendencji, zgodnie z zaleceniami rozporządzeń Komisji (WE) Nr 2073/2005 i 1441/2007 oraz 365/2010 w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dla żywności.
Zaskarżając powyższą decyzję "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w C. zarzuciła naruszenie:
- 1. przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 75 ust. 1 pkt 1, ust.2 ustawy oraz §2 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a, b, c, § 4, § 5 ust. 1 pkt 3, ust. 2, § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie opłat za czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w ramach urzędowych kontroli żywności, poprzez przyjęcie, iż były podstawy do ustalenia dla odwołującego opłaty w ogóle, a także w kwocie 972 zł.
- 2. przepisów o postępowaniu administracyjnym, a w szczególności art. 104 k.p.a. oraz niezastosowanie art. 105 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż wystąpiła podstawa do wydania zaskarżonej decyzji mimo, iż takiej podstawy nie było.
Z uwagi na powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał skargę za nieuzasadnioną.
Sąd podkreślił, że podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest art. 75 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, stanowiący, iż podmioty działające na rynku spożywczym podlegające urzędowym kontrolom organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej są obowiązane do pokrywania opłat uwzględniających koszty związane z czynnościami wykonywanymi w ramach urzędowej kontroli żywności, jeżeli w wyniku tych czynności zostaną stwierdzone przez kontrolujących niezgodności z przepisami prawa żywnościowego, w tym jeżeli konieczność pobrania próbek żywności albo materiałów lub wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością do badań i wykonywania badań laboratoryjnych w celu potwierdzenia niezgodności. Opłatami, o których mowa w ust. 1 jest obciążany producent środka spożywczego lub inny podmiot działający na rynku spożywczym odpowiedzialny za towar w obrocie (ust. 2 art. 75 ustawy).
W wykonaniu delegacji określonej w art. 75 ust. 4 ustawy Minister Zdrowia wydał rozporządzenie z dnia 8 maja 2009 r. w sprawie opłat za czynności wykonywane przez organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej w ramach urzędowych kontroli żywności (Dz. U. nr 78, poz. 656 ze zm.). Przedmiotowy zakres stosowania rozporządzenia zawarto w § 1, zgodnie z którym rozporządzenie określa wysokość opłat mających na celu pokrycie kosztów ponoszonych przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej za czynności wykonywane w ramach urzędowych kontroli żywności, w tym metody obliczania niektórych opłat, stawki opłat oraz sposób wnoszenia opłat.
Sąd uznał, że analiza materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy potwierdza, iż kontrole zostały przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa w dniach [...] marca 2013 r. Z przeprowadzonych kontroli w tym pobrania próbek żywności zostały sporządzone protokoły, w których zawarto szczegółowe dane o rodzaju, partii i ilości pobranej żywności to jest pakowanego mielonego mięsa. Opis tych czynności przedstawiono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ w sposób szczegółowy przedstawił też wyliczenie pokazujące koszty poszczególnych badań, które złożyły się na opłatę, którą obciążono producenta. Z uwagi na stwierdzone wady żywności zgodnie z art. 75 ust. 2 ustawy adresatem zobowiązanym do poniesienia opłaty za badania uczyniono producenta żywności.
W odniesieniu do podnoszonego przez skarżącą argumentu, że próbki do badań zostały pobrane niezgodnie z Rozporządzeniem Komisji (WE) Nr 1441/2007 z dnia 05.12.2007 r., Sąd wskazał, że organ w dniu [...] marca 2013 r. pobrał 1 próbkę, a w dniu [...] marca 2013 r. najpierw 2, a potem 3. Skarżąca poddała zatem w wątpliwość fakt jednorazowego pobrania 5 sztuk próbek, gdyż sporządzono dwa protokoły i dlatego nie ma podstaw do obciążenia opłatami na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 1 i ust.
2. Sąd zauważył, że argumenty te były podnoszone na etapie postępowania instancyjnego i argumentacja podana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jak i protokoły z pobrania próbek w dniu [...] marca 2013 r. pozwalają przyjąć, że w tym dniu pobrano łącznie 5 sztuk próbek. Fakt wykorzystania dwóch formularzy protokołu nie czyni czynności pobrania próbek do badania bezskutecznym. Zarzutom skarżącej przeczy również treść sporządzonego protokołu. Okolicznością bezsporną jest również fakt pobrania 1 sztuki próbki pakowanego mięsa mielonego w dniu [...] marca 2013 r. z tej przyczyny, że było to ostatnia sztuka artykułu w sklepie.
Dalej Sąd zaznaczył, że przedmiotem kontroli jest decyzja ustalająca wysokość opłaty za pobrane próbki, którą obciążono producenta wobec stwierdzonych niezgodności kontrolowanego produktu z przepisami prawa żywnościowego. Przedstawione wyniki badań jednoznacznie pokazują, że w kontrolowanych wszystkich 6 próbkach stwierdzono niezgodności z przepisami prawa, gdyż wykryto obecność pałeczek Sallmonella. Faktu tego nie kwestionuje skarżący. Skoro zatem organ zbadał 6 sztuk próbek i stwierdził niezgodności z przepisami żywieniowymi to zaistniały przesłanki do obciążenia producenta opłatą ustaloną w zaskarżonej decyzji.
W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku Zakłady Mięsne [...] Sp. z o.o. w C., reprezentowana przez radcę prawnego, podniosła zarzuty naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie i wykładnię, tj.:
- 1. pkt 1.4 Rozdziału 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1441/2007 w zw. z art. 8 ust. 4 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. nr 882/2004, poprzez błędne przyjęcie, że norma dotycząca planu poboru próbek wynikająca z ww. przepisu Rozporządzenia Komisji dopuszcza możliwość ich pobrania nie jednorazowo w liczbie pięciu, ale także w rozbiciu na dwie lub więcej transze, a w konsekwencji uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny czynności pobrania próbek za skuteczną,
- 2. art. 4 ust. 4 oraz art. 7 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. nr 882/2004 poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że organ dokonujący kontroli zapewnił jej wysoką jakość i spójność oraz przejrzystość, pomimo zastosowania przez niego nieprawidłowych tj. niedostosowanych do przepisów prawa formularzy protokołów pobrania próbek i dokonania czynności pobrania próbek (co do ilości) niezgodnie z Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1441/2007, a w konsekwencji uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny czynności pobrania próbek za skuteczną,
- 3. art. 75 ust. 1 pkt 1, ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia oraz § 2 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a,b,c, § 4, § 5 ust. 1 pkt 3, ust. 2, § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie opłat za czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w ramach urzędowych kontroli żywności, w związku z bezskutecznością czynności pobrania próbek wynikającą z naruszeń ujętych powyżej poprzez przyjęcie, że były podstawy do ustalenia dla odwołującego opłaty w ogóle, a także w kwocie 972 zł.
Wskazując na powyższe wniesiono o:
- - skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania w trybie prejudycjalnym w celu dokonania wykładni pkt 1,4 Rozdziału 1 "Kryteria bezpieczeństwa żywności" Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1441/2007 i odpowiedzi na pytanie, czy norma wynikająca z powyższego przepisu przewidująca pobranie 5 próbek dopuszcza odstępstwo od planu podziału w ten sposób, że próbki pobierane są w tym samym dniu, nie jednorazowo, ale w kilku (np. dwóch) odrębnych grupach (transzach),
- - uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania,
- - zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 zd. pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Nie stwierdziwszy przesłanek zaistnienia nieważności niniejszego postępowania Naczelny Sąd Administracyjny związany powołanymi w skardze kasacyjnej zarzutami, rozpoznał sprawę w granicach tej skargi. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a zatem podlegała oddaleniu.
Przywołane w podstawach skargi kasacyjnej normy zawarte w pkt 1.4 Rozdziału 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1441/2007 w zw. z art. 8 ust. 4 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. nr 882/2004, są jednymi z wielu przepisów składających się na unormowany przepisami wspólnotowymi model kontroli sprawowanej nad produkcją i obrotem żywności. Zgodnie z Artykułem 8 ust. 4 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 882/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt, Komisja może ustanowić wytyczne dotyczące kontroli urzędowych zgodnie z procedurą, określoną w art. 62 ust.
- 2. Wytyczne mogą w szczególności zawierać zalecenia dotyczące kontroli urzędowych:
- a) wykonywania zasad HACCP;
- b) zarządzania systemami które podmioty prowadzące przedsiębiorstwa paszowe lub żywnościowe realizują w celu spełnienia wymagań prawa paszowego i żywnościowego;
- c) mikrobiologicznego, fizycznego i chemicznego bezpieczeństwa pasz i żywności.
Rozporządzeniem Komisji (WE) Nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych (Dz.U.UE L.2005.338.1) wydanego celem wykonania m.in. przepisów Rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady, Państwa Członkowskie zostały zobowiązane do zagwarantowania, aby kontrole urzędowe były przeprowadzane na właściwych etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji żywności, w celu zapewnienia przestrzegania kryteriów ustanowionych w tym rozporządzeniu przez przedsiębiorstwa sektora spożywczego. W załączniku 1 do Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 2073/2005 określono kryteria mikrobiologiczne dotyczące środków spożywczych. Na mocy Artykułu 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1441/2007 z dnia 5 grudnia 2007 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2073/2005 w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych, zastąpiono obowiązujący uprzednio załącznik nr I do rozporządzenia (WE) nr 2073/2005 nowym tekstem.
W świetle wprowadzonego załącznika w Rozdziale 1 pn. Kryteria bezpieczeństwa żywności, w punkcie 1.4 przyjęto m.in., iż dla badania obecności salmonelli w mięsie mielonym i wyrobach mięsnych przeznaczonych do spożycia na surowo, konieczne jest pobranie 5 próbek produktu wprowadzonego do obrotu w ciągu okresu przydatności do spożycia.
Skarżący kasacyjnie stoi na stanowisku, iż powyższe normy nie pozwalają, by pobranie próbki mogło nastąpić w kilku transzach udokumentowanych odrębnymi protokołami, koniecznym jest zatem ścisłe interpretowanie powyższych norm, które nakazują jednorazowe, łączne pobranie 5 próbek. Z takim stwierdzeniem nie sposób się jednakże zgodzić. Jak stanowi Artykuł 2 lit. j Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 2073/2005, "próbka" oznacza zbiór złożony z jednej lub kilku jednostek bądź porcję substancji, dobrane różnymi środkami z populacji lub znacznej ilości substancji; celem próby jest dostarczenie informacji na temat danej cechy badanej populacji lub substancji, a także dostarczenie podstaw do decyzji dotyczącej danej populacji lub substancji bądź dotyczącej procesu, w wyniku którego ona powstała. Zgodnie zaś z Artykułem 5 ust. 1 ww. Rozporządzenia metody analityczne oraz plany i metody pobierania próbek określone w załączniku I, należy stosować jako metody referencyjne.
Dopuszcza się zatem np. zmniejszenie liczby próbek (ust. 3), czy stosowanie alternatywnych miejsc ich pobrania (ust. 5), przy dochowaniu wskazanych tam warunków. Brzmienie cytowanych wyżej przepisów oraz analiza pozostałych unormowań przyjętych w wymienionych rozporządzeniach Komisji (WE) nie pozwala na przyjęcie, by dla zachowania pełnej prawidłowości kontroli sprawowanej w oparciu o Kryteria bezpieczeństwa żywności opisane w pkt 1.4 koniecznym było jednorazowe pobranie 5 próbek mięsa mielonego i wyrobów mięsnych przeznaczonych do spożycia na surowo.
Nie sposób również przyjąć, że Sąd I instancji pominął okoliczność, iż przeprowadzona przez organy inspekcji sanitarnej kontrola, której efektem było ustalenie Zakładom Mięsnym "[...]" Sp. z o.o. w C. opłaty za czynności podejmowane w ramach urzędowej kontroli żywności, była obarczona wadą polegającą na użyciu dwóch formularzy protokołu dla udokumentowania faktu poboru pięciu próbek, co świadczyć mogło o naruszeniu Artykułu 4 ust. 4 oraz Artykułu 7 ust. 1 Rozporządzenia (WE) nr 882/2004. Zaznaczyć należy, że przepisy te określają obowiązek zapewnienia przez organy bezstronności, wysokiej jakości i spójności kontroli urzędowych, jak również przejrzystości wykonywanych zadań. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, powoływanych przezeń uchybień nie może usprawiedliwić fakt, iż wzór formularza zawiera tylko trzy kolumny do wpisywania próbek. Taka zatem sytuacja, w ocenie skarżącej Spółki, tworzy wątpliwości co do rzetelności i zgodności z prawem działań podejmowanych przez inspektora sanitarnego.
Stwierdzić należy, że – wbrew zaprezentowanemu stanowisku - przyjęta forma protokołu przeprowadzonych czynności kontrolnych w postaci formularza nie mogła stanowić o niedostrzeżonej przez Sąd I instancji wadliwości prowadzonego przez organy postępowania. Znajdujące się w aktach administracyjnych niniejszej sprawy protokoły pobrania próbek żywności spełniały swą rolę utrwalając przeprowadzone w dniu [...] marca 2013 r. czynności kontrolne, jednocześnie dokumenty te odpowiadały wymogom formalnym i materialnym określonym w art. 68 k.p.a. Z tych względów protokoły te mogły stać się podstawą ustaleń dotyczących okoliczności faktycznych niniejszej sprawy. Brak jest zatem powodów, dla których można byłoby przyjąć, iż Sąd I instancji dopuścił się naruszenia powoływanych przepisów Rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady.
W świetle powyższego nieuzasadnionymi pozostać musiały zarzuty naruszenia art. 75 ust. 1 pkt 1, ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia oraz § 2 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a, b, c, § 4, § 5 ust. 1 pkt 3, ust. 2, § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie opłat za czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w ramach urzędowych kontroli żywności, określające zasady i sposób pobierania opłat uwzględniających koszty związane z czynnościami wykonywanymi w ramach urzędowych kontroli żywności i ustalania wysokości tych opłat.
Końcowo stwierdzić należy, że na uwzględnienie nie zasługiwał zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o wystąpienie do TSUE z pytaniem prejudycjalnym. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem TSUE, ocena potrzeby wystąpienia z pytaniem prejudycjalnym dotyczącym wykładni lub ważności aktu prawa unijnego należy do sądu krajowego, w tym sądu ostatniej instancji. Sąd może, jeśli uzna, że decyzja w tej kwestii jest niezbędna do wydania wyroku, zwrócić się do TSUE z wnioskiem o rozpatrzenie tego pytania. W przypadku, gdy takie pytanie jest podniesione w sprawie zawisłej przed sądem krajowym, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego, sąd ten jest zobowiązany wnieść sprawę do TSUE. Z art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) wynika obowiązek NSA przedstawienia Trybunałowi pytania prawnego (prejudycjalnego) w przypadku, gdy dla rozstrzygnięcia sprawy konieczna jest wykładnia aktów przyjętych przez instytucje Wspólnoty.
Określone zagadnienie, aby mogło być przedmiotem wystąpienia z pytaniem prejudycjalnym dotyczyć musi kwestii interpretacji prawa wspólnotowego znajdującego zastosowanie w sprawie zawisłej przed sądem krajowym, a nie oceny postępowania organów czy sądów podejmujących na tle rozpoznawanej sprawy konkretne rozstrzygnięcia i formułowanych przez nie stanowisk. Obowiązek zwrócenia się do Trybunału z pytaniem prejudycjalnym przewidzianym w art. 267 akapit trzeci TFUE w zakresie dotyczącym sądów krajowych, których orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu wg. prawa krajowego, ma na celu zapobieżenie rozwinięciu w państwie członkowskim orzecznictwa krajowego niezgodnego z przepisami prawa unijnego (wyroki TS z 15 września 2005r. w sprawie C-495/03 Intermodal Transports, Zb.Orz. 2005, s. I-815, pkt 29; z 22 lutego 2001r. w sprawie C-393/98 Gomes Valente, Rec. 2001, s. I-1327, pkt 17).
Skarżący kasacyjnie nie przedstawił jednak argumentacji, z której wynikałoby, że zaskarżony wyrok stwarza ryzyko rozwoju takiej linii orzecznictwa. W ocenie zaś Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie poddanej kontroli instancyjnej nie zachodziła uzasadniona wątpliwość co do wykładni, bądź ważności wskazanych przepisów prawa wspólnotowego, stąd też nie było podstaw do wystąpienia do TSUE.
Z przedstawionych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.