Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Gl 9/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Gliwicach w sprawie ze skargi R. B. i J. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO) w Częstochowie z dnia [...] października 2014 r. nr [...] odnośnie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania dotyczącego środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, w pkt I. uchylił zaskarżone postanowienie i orzekł, że nie podlega ono wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, w pkt II. zasądził koszty postępowania. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Jak wynika z uzasadnienia kwestionowanego obecnie wyroku sądu pierwszej instancji, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. znak: [...] SKO w Częstochowie odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku R. i J. B. oraz W. S. i R. S. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Koszęcin z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...]. Tą ostatnią decyzją określono środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie hali produkcyjno-montażowej powstającej w ramach rozbudowy istniejącego zakładu przemysłowego na nieruchomości położonej w Koszęcinie [...] na działce nr [...] (k.m.2 obręb Koszęcin).
Wnioskiem z dnia 14 lipca 2014 r. skierowanym do SKO w Częstochowie R.B. i J.B. zwrócili się o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. postanowieniem, podnosząc, że postanowienie to nie zostało im nigdy doręczone, a zatem nie rozpoczął bieg termin do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Złożyli także wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zakwestionowali, w ich ocenie bezpodstawną odmowę wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Koszęcin z dnia [...] grudnia 2006 r. z uwagi na brak przymiotu stron tego postępowania.
Jak dalej w wyroku II SA/Gl 9/15 wskazano, postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. SKO w Częstochowie stwierdziło, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesiony został z uchybieniem terminu określonego w art. 141 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej K.p.a.) i nie podlega rozpatrzeniu. Kolegium ustaliło, że jego postanowienie z dnia [...] kwietnia 2014 r. zostało odrębnie wystosowane do R.B. i odrębnie do J.B. pod podany adres, gdzie zostało odebrane przez A. B. – kuzynkę (podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru), która podjęła się doręczenia przesyłek.
Zatem w tych okolicznościach zdaniem Kolegium ustawowy termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy upływał w dniu 30 kwietnia 2013 r. Kolegium ustaliło nadto, że wymienione powyżej postanowienie zostało doręczone wraz z drugim postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. (powinno być 2013 r.) znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w zakresie stwierdzenia nieważności postanowienia Sekretarza Gminy Koszęcin z dnia [...] grudnia 2006 r. W stosunku do tego postanowienia pełnomocnik obecnie żalących się złożył w terminie – tj. w dniu 29 kwietnia 2013 r., wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Natomiast wniosek w niniejszej sprawie został złożony przez małżonków B. dopiero w dniu 14 lipca 2014 r.
Kolegium wyjaśniło, że postanowienie z dnia [...] kwietnia 2013 r. zawierało prawidłowe pouczenie o przysługującym prawie do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a skarżący nie wystąpili do organu z prośbą o przywrócenie terminu do wniesienia tego wniosku i nie uprawdopodobnili, by uchybienie terminu nastąpiło bez ich winy.
Wskutek wniesienia przez R. B. i J.B. skargi do WSA w Gliwicach na powyższe rozstrzygnięcie, SKO w Częstochowie, działając w trybie art. 54 § 3 (w uzasadnieniu wyroku oczywiście wadliwie powołano się na "art. 54 ust. 3" – uwaga Sądu) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w dacie wniesienia skargi kasacyjnej: t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., obecnie Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej Ppsa), postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. znak [...] uchyliło w całości własne postanowienie z dnia [...] sierpnia 2014 r. i rozpatrując wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem SKO w Częstochowie z dnia [...] kwietnia 2013 r., działając w oparciu o art. 58 § 1 i § 2 oraz art. 59 § 2 K.p.a., odmówiło przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie kwestii odmowy wszczęcia postępowania w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Koszęcin z dnia [...] grudnia 2006 r. W uzasadnieniu postanowienia wydanego w trybie art. 54 § 3 Ppsa SKO w Częstochowie odwołało się do instytucji przywrócenia terminu opisanej w art. 58 K.p.a., a następnie odnosząc ją do przedmiotowej sytuacji stwierdziło, że R.B. i J.B. nie uprawdopodobnili braku winy w niedotrzymaniu terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem SKO w Częstochowie z dnia [...] kwietnia 2013 r.
R.B. i J.B. na powyższe postanowienie złożyli skargę do WSA w Gliwicach. Zarzucili postanowieniu z dnia [...] października 2014 r. naruszenie przepisów:
- - art. 134 w zw. z art. 141 § 1 i art. 144 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy;
- - art. 10, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 K.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nieprzeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego w celu ustalenia czy przedmiotowe postanowienie zostało stronom skutecznie doręczone;
- - art. 43 K.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy;
- - art. 58 § 1 i § 2 K.p.a.
W uzasadnieniu skargi szeroko odnieśli się do zgłoszonych naruszeń przepisów prawa, powtarzając co do zasady argumentację zaprezentowaną wcześniej w toku postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosząc o oddalenie skargi przypomniał przebieg dotychczasowego postępowania i powtórzył argumenty przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.
Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Gliwicach skargę uwzględnił uchylając zaskarżone postanowienie. W motywach tego wyroku stwierdzono, że w trybie autokontroli organ wydał orzeczenie, którego celem nie było uwzględnienie złożonej skargi, ale wyłącznie eliminacja postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wydanego – jak stwierdził organ – przedwcześnie wobec złożenia wniosku o przywrócenie terminu do jego złożenia. W ocenie tegoż sądu postanowienie to nie było uwzględnieniem żądania skargi w całości, bo nie to było intencją złożonej przez skarżących skargi.
Dodatkowo sąd pierwszej instancji wskazał, że przepis art. 54 § 3 Ppsa wymaga, aby uwzględniając skargę organ stwierdził jednocześnie czy działanie, bezczynność, przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Rozstrzygnięcie w tym zakresie jest obligatoryjnym elementem orzeczenia autokontrolnego, co oznacza, że organ wydając orzeczenie tego typu, musi w nim zamieścić to rozstrzygnięcie, bez względu na to czy będzie ono stwierdzać pozytywnie czy negatywnie wystąpienie jednej ze wskazanych w ww. przepisie przesłanek. Zdaniem sądu wojewódzkiego warunku tego zaskarżone postanowienie, wydane na podstawie ww. przepisu art. 54 § 3 Ppsa, nie spełnia.
Skargą kasacyjną [...] Sp. j. (Spółka) zaskarżono w całości ww. wyrok i powyższemu orzeczeniu zarzucono:
- - istotne naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy w świetle regulacji art. 174 pkt 2 Ppsa, tj.:
- 1. art. 1 i art. 3 § 1 Ppsa w zw. z art. 184 Konstytucji RP poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na przekroczeniu przez WSA w Gliwicach kognicji wykraczającej poza zakres kontroli administracyjnej działalności organów administracji publicznej,
- 2. art. 141 § 4 Ppsa w zw. z art. 54 § 3 Ppsa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na wadliwym sporządzeniu przez sąd wojewódzki uzasadnienia zaskarżonego wyroku, którego treść uniemożliwia dokonanie kontroli instancyjnej,
- 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 54 § 3 Ppsa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że ewentualne naruszenie przepisu art. 54 § 3 Ppsa mogło mieć charakter istotnego uchybienia procesowego.
Mając powyższe na uwadze, pełnomocnik skarżącej kasacyjnie Spółki wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Gliwicach do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Zdaniem skarżącej kasacyjnie Spółki organ na podstawie art. 54 § 3 Ppsa ma obowiązek orzec w sposób ostateczny w sprawie administracyjnej albo przez jej rozstrzygnięcie co do istoty albo przez umorzenie postępowania, zaś dokonując takiej autokontroli organ nie jest przy tym związany granicami skargi.
Pismem procesowym z dnia 5 stycznia 2017 r. [...] Sp. j. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz umorzenie postępowania w sprawie. Zdaniem Spółki w przedmiotowej sprawie postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe, na skutek zbycia przez J.B. i R. B. w dniu 14 sierpnia 2015 r. położonej nieopodal terenu inwestycji nieruchomości, tym samym utraty przez nich interesu prawnego strony postępowania, co winno skutkować – zdaniem Spółki – uchyleniem wyroku z dnia 15 czerwca 2015 r. i umorzeniem postępowania.
Pismem zaś z dnia 31 stycznia 2017 r. [...] Sp. j. wnosi jak w piśmie procesowym z dnia 5 stycznia 2017 r., stwierdzając przy tym, że w przedmiotowej sprawie postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe, na skutek przyczyny zaistniałej po wniesieniu skargi wszczynającej kontrolę sądowoadministracyjną. Tą przyczyną było niewątpliwie cofnięcie przez następców prawnych skarżących wniosków w sprawie, co skutkować ma bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1).
A. Nie jest zasadny zarzut kasacyjny naruszenia przepisów art. 1 i art. 3 § 1 Ppsa w zw. z art. 184 Konstytucji RP poprzez przekroczenie przez WSA w Gliwicach kognicji wykraczającej poza zakres kontroli administracyjnej działalności organów administracji publicznej. Z przywołanego w skardze kasacyjnej przepisu art. 184 Konstytucji RP wynika wyłącznie to, że Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej. W art. 1 Ppsa wskazano zaś jedynie, że ta ustawa normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne). Z kolei z art. 3 § 1 Ppsa wynika, że "Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie".
Żadnego z powyższych przepisów nie naruszył WSA w Gliwicach wydając wyrok w sprawie II SA/Gl 9/15. Rozpoznano nim skargę wniesioną na postanowienie wydane trybie art. 54 § 3 Ppsa, niewątpliwie skarga na tego typu akt wydany przez organ administracji publicznej jest sprawą z zakresu kontroli administracji publicznej. Sąd uchylając zaskarżone postanowienie zastosował środek przewidziany w Ppsa. Uzasadnienie powyższego zarzutu kasacyjnego sprowadza się w istocie do twierdzenia, iż sąd wojewódzki nie dokonał kontroli zaskarżonego postanowienia, ale wręcz rozstrzygnął sprawę administracyjną za organ. Jest to jednak stwierdzenie chybione, skoro sąd wojewódzki nie przejął kompetencji SKO w Częstochowie ograniczając się do oceny legalności postanowienia tego organu wydanego w trybie art. 53 § 3 Ppsa.
B. Nie jest także trafny zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 w zw. z art. 54 § 3 Ppsa. Zdaniem Sądu zarzutu naruszenia przepisu art. 141 § 4 Ppsa stanowiącego, że "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania", strona skarżąca kasacyjnie nie uzasadniła w stopniu, który nakazywałby uwzględnić go w aspekcie treści art. 174 pkt 2 Ppsa. Zarzut naruszenia cyt. przepisu może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, sąd wojewódzki nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, LEX nr 552012; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2009 r., II FSK 568/08, LEX nr 513044).
Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Za jego pomocą nie można natomiast skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego.
Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Z naruszeniem art. 141 § 4 Ppsa mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 Ppsa może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej, a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny oddala wszak skargę kasacyjną nie tylko wtedy, gdy nie ma ona usprawiedliwionych podstaw, ale także i wówczas, gdy zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu (art. 184 Ppsa). Zarzut naruszenia tego przepisu mógłby być skuteczny wówczas, gdyby sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu dlaczego stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia art. 141 § 4 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest zatem jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. W orzecznictwie podkreśla się, że skutkuje to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązkiem wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2010 r., sygn. II OSK 1620/10, CBOSA). Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej sąd wojewódzki w poprawny sposób wywiązał się ze swojego obowiązku.
Te okoliczności wskazują, że – wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej – motywy wyroku sądu pierwszej instancji są zrozumiałe, poddają się kontroli, a sąd nie uchybił przepisowi art. 141 § 4 Ppsa. Okoliczność, że strona skarżąca kasacyjnie polemizuje z argumentacją sądu wojewódzkiego nie zgadzając się z nią, w żadnym razie nie dowodzi skuteczności powyżej wskazanego zarzutu.
C. W przedmiotowej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 141 § 4 Ppsa. Sąd wojewódzki wskazał podstawę prawną wyroku (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa) i wyjaśnił w dostateczny i jednoznaczny sposób przyczyny podjętego rozstrzygnięcia, dokonał wykładni przepisu art. 54 § 3 Ppsa i wyłuszczył z jakich względów zaskarżone postanowienie SKO w Częstochowie, skoro nie orzeczono nim zgodnie z żądaniem pierwotnej skargi, nie spełniało kryteriów legalnego aktu wydanego w trybie powyższego przepisu. W doktrynie procesu administracyjnego słusznie wskazuje się, że "uwzględnienie skargi w całości" przez organ administracji publicznej jest czymś więcej niż wyręczeniem sądu w uwzględnieniu skargi. Autokontrola stanowi wyłączenie działania w zastępstwie sądu, organ w odróżnieniu od sądu może bowiem uczynić zadość żądaniom skarżącego w całości poprzez ostateczne załatwienie sprawy administracyjnej (por. A. Krawiec, Autokontrola decyzji administracyjnej, Kraków 2012, s. 130-131).
Trafnie także sąd wojewódzki uwypuklił, że z brzmienia art. 54 § 3 Ppsa wynika obowiązek organu uwzględniającego skargę we własnym zakresie, stwierdzenia jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Niesporne jest, że zaskarżone postanowienie SKO w Częstochowie takiego stwierdzenia nie zawierało.
D. W konsekwencji poprzednich uwag pozbawiony jest doniosłości prawnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 54 § 3 Ppsa. Gdy idzie o zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, to nie może on stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, albowiem jest to przepis o charakterze ogólnym i wynikowym, który określa oznaczony przypadek, kiedy skarga na decyzję lub postanowienie podlega uwzględnieniu przez sąd administracyjny (sąd uchyla wówczas zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeśli dopatrzy się – innego niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego – naruszenia przepisów postępowania, o ile mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy). Strona skarżąca kasacyjnie chcąc wykazać jako zasadną podstawę skargi kasacyjnej naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, wskazującego na jedną z przesłanek uwzględnienia skargi m. in. na postanowienie, powinna wskazać konkretne przepisy, którym uchybić miał sąd pierwszej instancji wadliwie przyjmując, iż doszło do takiego naruszenia prawa przez organ, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W dalszej kolejności winna przekonać sąd kasacyjny, że uchybienia przepisów przez skarżony organ nie były tego rodzaju, że mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nieskuteczność tej argumentacji prowadzić będzie do wniosku, że zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa będzie musiał zostać uznany jako nie oparty na usprawiedliwionej podstawie.
Skoro – jak to uprzednio wykazano – doszło do naruszenia przez SKO w Częstochowie do naruszenia przepisu art. 54 § 3 Ppsa, to trafna była ocena sądu wojewódzkiego, iż zaistniała podstawa do uchylenia zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa.
E. Co się tyczy okoliczności związanych z faktem zbycia przez skarżących nieruchomości – już po wydaniu wyroku przez sąd wojewódzki – to okoliczność ta nie miała wpływu na bezprzedmiotowość postępowania kasacyjnego. Zostało ono spowodowane skargą kasacyjną Spółki, skarga ta nie została cofnięta, zatem podlegała rozpoznaniu.
F. Z powyższych względów i działając na podstawie art. 184 Ppsa orzeczono jak w sentencji wyroku.