Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 13 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Lu 289/17 oddalił skargę Stowarzyszenia [...] w L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do usunięcia braku zażalenia w sprawie dopuszczenia do udziału w postępowaniu dotyczącym środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Skarżące stowarzyszenie wniosło skargę kasacyjną od powyższego wyroku.
W dniu 6 lipca 2018 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęło pismo pełnomocnika Stowarzyszenia [...] w L. cofające skargę kasacyjną. W piśmie wskazano dodatkowo, że skarżący działający jako stowarzyszenie zwykłe został wykreślony z rejestru. Na dowód powyższego załączono kopię pisma ze Starostwa Powiatowego w L. z dnia [...] czerwca 2018 r., informującego, że Stowarzyszenie [...] w L. nie widnieje w ewidencji stowarzyszeń zwykłych prowadzonej przez Starostę [...].
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie ze skargi kasacyjnej podlega umorzeniu.
Wymogi posiadania zdolności sądowej oraz zdolności procesowej (art. 25 § 1 oraz art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zaliczane są do tzw. przesłanek procesowych. Okoliczności te Sąd bierze z urzędu pod uwagę w każdym stanie sprawy.
Rozwiązanie stowarzyszenia zwykłego i jego wykreślenie z ewidencji oznacza zakończenie wszelkiej jego działalności. Rozwiązane stowarzyszenie nie posiada zdolności sądowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym (art. 25 § 1 i 3 p.p.s.a.), a więc zdolności do występowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym jako strona i brak ten jest nieusuwalny. W wypadku rozwiązania stowarzyszenia zwykłego nie ma innego podmiotu (następcy prawnego), na który przeszłyby uprawnienia procesowe w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w tym prawo popierana wniesionej skargi kasacyjnej.
Jak wynika z pisma z dnia 4 lipca 2018 r. wnoszące skargę kasacyjną stowarzyszenie nie funkcjonuje już w obrocie i zostało wykreślone z ewidencji stowarzyszeń zwykłych. Konsekwencją zaistnienia w niniejszym postępowaniu sądowym opisanego braku jest więc umorzenie postępowania kasacyjnego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn (niż wymienione w pkt 1 i 2, niemających zastosowania w niniejszej sprawie) stało się bezprzedmiotowe. W myśl art. 193 p.p.s.a. powyższa regulacja znajduje zastosowanie również w odniesieniu do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Wyjaśnić należy, że zawarte w piśmie z dnia 4 lipca 2018 r. oświadczenie o cofnięciu skargi kasacyjnej nie było skuteczne. Stosownie do art. 60 w zw. z art. 193 p.p.s.a. strona może cofnąć skargę kasacyjną, a wówczas, jeśli nie wystąpiły przeszkody wymienione w tym przepisie, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania kasacyjnego (art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie na datę wniesienia pisma cofającego skargę kasacyjną – jak wynika wszak z oświadczenia składającego go pełnomocnika – skarżące kasacyjnie stowarzyszenie było już wykreślone z ewidencji i nie miało zdolności sądowej. Brak było zatem podmiotu, który mógłby skutecznie rozporządzać skarga kasacyjną.
Na marginesie warto wskazać, że art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje możliwość zwrotu uiszczonego wpisu tylko w przypadku odrzucenia lub cofnięcia pisma. Przepis ten nie mógł być zastosowany w niniejszej sprawie, gdyż, jak wyżej wskazano, oświadczenie pełnomocnika o cofnięciu skargi kasacyjnej nie było skuteczne. W ustawie regulującej postępowanie sądowoadministracyjnego brak jest natomiast przepisów regulujących kwestię zwrotu wpisu od skargi kasacyjnej w przypadku umorzenia postępowania z innych przyczyn niż cofnięcie skargi.
Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.