Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 grudnia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "[...]" w [...] pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z instalacjami wewnętrznymi, zewnętrznymi i przyłączami oraz na realizację miejsc parkingowych i oświetlenia terenu na działkach oznaczonych nr 35/10, 6 i 5/4, położonych przy ul. [...] w [...]. W opinii organów administracji obu instancji zamierzona inwestycja jest zgodna z prawem i jako taka nie mogła być przedmiotem innej decyzji niż pozytywna.
Innego zdania co do zgodności z prawem pozwolenia na budowę ww. inwestycji była sąsiadka T. M., która zaskarżyła przedmiotowe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Rozstrzygnięciu zarzuciła niezgodność zatwierdzonego projektu budowlanego z § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a nadto podniosła, iż zamierzona inwestycja nie spełnia wymogu art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane z 1994 r., ograniczając możliwość zabudowy należącej do niej działki.
Wyrokując w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, iż przedmiotowe pozwolenie na budowę zostało wydane przedwcześnie, bez wyjaśnienia istotnych dla sprawy kwestii, zawartych w zarzutach skargi (art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 1 k.p.a.).
Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższy wyrok wniosła radca prawny M. G., pełnomocnik Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "[...]" w [...]. Skarżonemu wyrokowi strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane oraz § 13 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez błędną wykładnię ww. przepisów. Niezależnie od tego strona skarżąca zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niewyjaśnienie, w jaki sposób zakwestionowana decyzja naruszyła art. 107 § 7 k.p.a. W konsekwencji strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi lub przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do regulacji art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, będąc związany wskazanymi tam podstawami kasacyjnymi.
Przytoczone w skardze kasacyjnej Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "[...]" zarzuty nie znajdują usprawiedliwionych podstaw. Zarówno bowiem zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 201 oraz § 13 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), jak i zarzut naruszenia art. art. 7, 77 § 1, i 80 k.p.a. poprzez pominięcie w toku wydawania kwestionowanego rozstrzygnięcia administracyjnego, słusznego interesu obywateli, nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Zarzut pierwszy nie mógł odnieść zamierzonego skutku, bowiem Sąd nie stosował w sprawie przepisów art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego oraz przepisów § 13 ust. 3 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sytuacji, gdy wyszedł z założenia, że sprawa nie została wyjaśniona w stopniu dostatecznym do podjęcia rozstrzygnięcia.
Dopiero wyjaśnienie przez organy administracji wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku umożliwi zastosowanie określonych przepisów prawa materialnego. Zatem żądanie, aby Sąd z pominięciem organów administracji zastosował w sprawie przepisy prawa materialnego uznać należy za nieusprawiedliwione.
Za nieusprawiedliwiony uznać też trzeba zarzut naruszenia przepisu art. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. w sytuacji, gdy Sąd przepisów tych nie stosował. Zarzut ten został skierowany w istocie pod adresem organów administracji publicznej właściwych w sprawie, a nie Sądu. Tymczasem podstawą skargi kasacyjnej w myśl regulacji art. 174 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, może być zarzut naruszenia przepisów postępowania przez Sąd.
Usprawiedliwionych podstaw nie ma też zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niewyjaśnienie sposobu naruszenia art. 107 § 1 k.p.a., jako że wbrew treści zarzutu Sąd pierwszej instancji orzekając w sprawie należycie uzasadnił dlaczego organ administracji naruszył art. 107 § 3 k.p.a., inną rzeczą jest natomiast, że strona skarżąca kwestionuje treść uzasadnienia, uważając, że nie było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. W ślad za tym nie poszedł jednak zarzut naruszenia przez Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez uwzględnienie skargi, chociaż zdaniem strony skarżącej, postępowanie administracyjne nie było dotknięte żadną z wad wymienionych przez Sąd.
Mając to na uwadze, w tym okoliczności, iż w przypadku szczególnej skargi jaką jest skarga kasacyjna, jej zarzutów nie można domniemywać, orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 wielokrotnie wyżej przywoływanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.