Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 lipca 2017 r. sygn. II SA/Lu 191/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (dalej: "WSA") po rozpoznaniu skargi K. B. (dalej: "Skarżący") na decyzję Wojewody Lubelskiego (dalej: "Wojewoda") z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, uchylił zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję Starosty Łęczyńskiego (dalej: "Starosta") z dnia [...] listopada 2016r. znak: [...]
W uzasadnieniu przedstawiono następującą argumentację faktyczną i prawną: zaskarżoną decyzją Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego od decyzji Starosty z dnia [...] listopada 2016 r. odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę obejmującego: rozbudowę [...] Domu Pogrzebowego w J. wraz z utwardzeniem terenu, zewnętrznymi instalacjami: kanalizacji sanitarnej do istniejącego zbiornika na ścieki, kanalizacji deszczowej ze zbiornikiem na wodę, wewnętrzną linią zasilającą (wlz) i zbiornikową instalacją gazu płynnego, na działkach nr [...]6 i [...]13 w miejscowości J., gmina Milejów – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jako powód odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę podano, że projektowana inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy Milejów. Wojewoda podkreślił, że przeznaczenie terenu inwestycji określa uchwała nr IV/14/02 Rady Gminy Milejów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie uchwalenia zmiany Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Milejów (Dz. Urz.
Woj. Lubelskiego z dnia 5 lutego 2003 r. Nr 13, poz. 787 ze zm., dalej: "uchwała" lub "MPZP"). Zgodnie z uchwałą działki objęte wnioskiem inwestora znajdują się w obszarze o symbolu [...]. Jest to teren zabytkowego zespołu dworsko parkowego wpisanego do ewidencji dóbr kultury województwa lubelskiego we wsi J. (§ 25 ust. 20 uchwały). Z punktu 1 powyższej regulacji wynika, że teren zabytkowego zespołu dworsko-parkowego objęty jest strefą pośredniej ochrony konserwatorskiej. Ustalenia ogólne MPZP zawarte w § 12 ust. 2 pkt 14 lit. a i b wskazują natomiast, że na obszarach położonych w strefie pośredniej ochrony konserwatorskiej obowiązuje ochrona i konserwacja układu urbanistycznego i substancji architektonicznej. Z tego też względu rozbudowa przedmiotowego budynku zakładu usług pogrzebowych nie jest możliwa. Powyższy przepis wprowadza bezwzględny zakaz zmiany gabarytów zabudowy, zatem również rozbudowy istniejących obiektów, w tym m.in istniejących budynków.
Wojewoda omówił także ustalenia ogólne planu, których charakter ma na celu wprowadzenie ładu przestrzennego, podniesienia walorów ochrony środowiska przyrodniczego i krajobrazowego, dziedzictwa kulturowego i dóbr kultury, ochrony zdrowia i bezpieczeństwa ludzi, ochrony rolniczej przestrzeni produkcyjnej, ograniczenia lub zasady dysponowania terenami, ograniczenia odnośnie prowadzenia określonych rodzajów działalności przez właścicieli lub inne osoby dysponujące gruntami i terenami, warunki wynikające z przynależności danego terenu do stref ochronnych, w tym m.in. ochrony konserwatorskiej, ochrony archeologicznej, zakaz lokalizacji obiektów szczególnie uciążliwych i mogących naruszyć stan środowiska, z wyjątkiem obiektów infrastruktury technicznej służącej jego ochronie. Zaznaczył, że zgodnie z § 11 ust. 5 MPZP, na terenie gminy wprowadza się zakaz lokalizacji obiektów mogących pogorszyć stan higieny atmosfery.
Wojewoda stwierdził, że ustalenia ogólne winny być uwzględniane przy ocenie funkcji nowej inwestycji przewidzianej w ramach rozbudowy istniejących usług pogrzebowych. Z ustaleń tych wynika natomiast, że nie mogą to być usługi każdego rodzaju. Planowane usługi, z uwagi na zakres, czy też charakter, nie mogą naruszać harmonii i ładu ukształtowanego istniejącą zabudową na terenie o symbolu [...], jak i terenów przyległych, tj. m.in. terenów zabudowy zagrodowej (z funkcją mieszkaniową). W tym zaś kontekście trudno uznać, że działalność związana z prowadzeniem usług, w tym spopielania zwłok, nie zakłóci istniejącej funkcji mieszkaniowej tego obszaru i nie pozostanie bez wpływu na standard zamieszkania okolicznych mieszkańców. Uciążliwość związana z tego rodzaju działalnością nie musi oznaczać wyłącznie czynników spostrzegalnych, takich jak zwiększony ruch pojazdów, wzmożony hałas, czy też emisje szkodliwych związków.
Uciążliwościami są bowiem również inne odczuwalne pogorszenia warunków życia na obszarze sąsiednich działek, w szczególności w zakresie oddziaływania emocjonalnego i psychologicznego na właścicieli i użytkowników działek sąsiednich. Omawiane zapisy planu chronią mieszkańców przed tego typu uciążliwościami. Projektowana rozbudowa zakładu pogrzebowego o pomieszczenia pełniące funkcje spopielarni zwłok, w których przewidziano piec do kremacji z kominem spalinowym pieca kremacyjnego wyprowadzonym 3 m ponad dach spopielarni, w otoczeniu zabudowy zagrodowej, powoduje obawy w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa ludzi oraz ochrony przylegającej rolniczej przestrzeni produkcyjnej, co potwierdzają protesty mieszkańców oraz doniesienia medialne.
Ostatecznie Wojewoda wskazał, że z projektu budowlanego wynika, iż obszar oddziaływania inwestycji zamyka się w obrębie działek należących do inwestora, jednak z uwagi na pozostałe zapisy planu, w tym w szczególności art. 12 ust. 2 pkt 14 lit. a i b, planowana inwestycja nie jest zgodna z ustaleniami MPZP, czego wymaga art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane.
W skardze Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji, zarzucając naruszenie przepisów postępowania oraz formułując zarzut błędnej wykładni szczegółowo wskazanych przepisów MPZP oraz Konstytucji RP.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.
Opisanym na wstępie wyrokiem WSA uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję, ponieważ naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. WSA nie zgodził się z interpretacją dyspozycji § 12 ust. 2 pkt 14 lit a i b w zw. z § 25 ust. 20 uchwały i zakazem dokonywania zmian kompozycji urbanistycznej w zakresie gabarytów zabudowy wynikającego z tej regulacji. Przedstawiona przez organy interpretacja zakazu wprowadzonego w § 12 ust. 2 pkt 14 lit. a i b MPZP ma charakter rozszerzający i jako taka jest niedopuszczalna. Użyte w powołanym przepisie pojęcie "gabaryty zabudowy" nie może być utożsamiane z gabarytami poszczególnych obiektów budowlanych. Wymogi określone w tym unormowaniu dotyczą zmian kompozycji urbanistycznej w ramach ochrony wartości kulturowych w odniesieniu do obiektów objętych pośrednią ochroną konserwatorską – co potwierdza umiejscowienie powyższych przepisów w strukturze planu (§ 12 znajduje się w rozdziale II, podrozdziale "Ochrona Wartości Kulturowych", natomiast § 25 ust. 20, określający przeznaczenie terenu o symbolu [...] – w rozdziale IV "Zasady zagospodarowania dla terenów o specyficznym charakterze").
Sformułowany zakaz zmiany "gabarytów zabudowy" winien być odczytywany w kontekście ochrony całościowej kompozycji urbanistycznej danego terenu, podlegającego ochronie konserwatorskiej ze względu na swe walory kulturowe. Chodzi tu więc o zakaz lokalizowania na danym terenie obiektów, które znacznie różniąc się (m.in. pod względem gabarytów) od obiektów już istniejących, naruszałyby urbanistyczną kompozycję terenu. Brak jest natomiast podstaw, by zakaz ten interpretować rozszerzająco, tj. jako zakaz jakichkolwiek zmian w zakresie parametrów poszczególnych obiektów budowlanych, w tym ich powierzchni bądź kubatury. Słuszność takiej interpretacji planu miejscowego pośrednio potwierdza załączona do skargi decyzja ostateczna Starosty z dnia [...] czerwca 2009 r. udzielająca pozwolenia na rozbudowę [...] Domu Pogrzebowego w J. (wydana w okresie obowiązywania tego samego planu miejscowego). Nieuzasadniona jest także ocena organów administracji wskazująca na brak zgodności projektowanej rozbudowy z ustaleniami ogólnymi planu zawartymi w przepisach rozdziału II uchwały.
Pojęcie "zgodności" z planem miejscowym należy rozumieć wąsko, a zatem "brak zgodności" określonego przedsięwzięcia z planem winien wynikać jednoznacznie z treści konkretnego przepisu planu, odnosząc się do konkretnego parametru (elementu) planowanego przedsięwzięcia. W sprawie nie zostało natomiast wykazane (poparte szczegółową analizą rozwiązań przewidzianych w projekcie budowlanym), jakoby projektowana inwestycja miała charakter "obiektu szczególnie uciążliwego i mogącego naruszać stan środowiska", przez co nie sposób przychylić się do lakonicznego twierdzenia Wojewody o braku zgodności przedmiotowej inwestycji z § 9 MPZP. Nie zostało również w żaden sposób wykazane, jakoby projektowany obiekt mógł pogorszyć stan higieny atmosfery, stąd za równie dowolne uznać należy powoływanie się na niezgodność projektu budowlanego z § 11 ust. 5 MPZP (projektowana inwestycja nie jest zaliczona do żadnej z kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 9 lipca 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – Dz. U. Nr 2013, poz. 1397 ze zm.). W rezultacie za niedopuszczalną należy uznać odmowę udzielenia pozwolenia na budowę ze względu na negatywne oddziaływanie inwestycji na środowisko.
Skargę kasacyjną wniósł Wojewoda, zaskarżając wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenia skargi. Wyrokowi zarzucił:
- 1. naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") przez naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz.290 ze zm., dalej: "P.b."), polegające na błędnej interpretacji zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Nr IV/14/02 Rady Gminy Milejów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie uchwalenia zmiany Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Milejów
- 2. naruszenie przepisów postępowania sądowego, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 174 pkt 2 P.p.s.a.) poprzez uznanie, że w toku postępowania przed organem administracji doszło do naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez uznanie, że Wojewoda nie wyjaśnił okoliczności dotyczących zgodności realizacji inwestycji polegającej na rozbudowie [...] Domu Pogrzebowego w J. z obowiązującym MPZP.
Argumentując skargę kasacyjną Wojewoda powtórzył motywy, którymi kierował się rozstrzygając sprawę w postępowaniu administracyjnym. Zaznaczył, że działki objęte wnioskiem znajdują się na terenie o symbolu [...]. Zgodnie z § 25 ust. 20 ustaleń MPZP, jest to teren zabytkowego zespołu dworsko parkowego wpisanego do ewidencji dóbr kultury woj. lubelskiego we wsi J. i objęty jest strefą pośredniej ochrony konserwatorskiej. Ustalenia punktu 2 odnoszą się do adaptacji szpitala zlokalizowanego w zabytkowym dworze, a ustalenia z pkt 3 informują, że wszelkie prace przy obiekcie dworu podlegają opiniowaniu przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na etapie poprzedzającym wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wniosek Skarżącego nie dotyczył budynku szpitala zlokalizowanego w zabytkowym dworze a rozbudowy istniejącego budynku zakładu usług pogrzebowych. Powyższy zakres robót znajduje się w strefie pośredniej ochrony konserwatorskiej.
Ustalenia ogólne MPZP zawarte w § 12 ust. 2 pkt 14 lit. a i b wskazują, że na obszarach położonych w strefie pośredniej ochrony konserwatorskiej obowiązuje ochrona i konserwacja układu urbanistycznego i substancji architektonicznej, a to wprowadza bezwzględny zakaz zmiany gabarytów zabudowy, także rozbudowy istniejących obiektów w tym m.in istniejących budynków. Wojewoda zwrócił także uwagę na ustalenia ogólne MPZP zawarte w § 6, § 7, § 8 ust. 1 i 2, § 9, § 10, § 11 ust.
5. W tym zakresie powtórzył swoje racje wyartykułowane uprzednio w decyzji zaznaczając, że ustalenia ogólne winny być uwzględniane przy ocenie nowej funkcji przewidzianej w ramach rozbudowy istniejących usług pogrzebowych. W tym zaś kontekście trudno uznać, że działalność związana z prowadzeniem usług, w tym spopielania zwłok nie zakłóci istniejącej funkcji mieszkaniowej tego obszaru. Dopuszczenie na przedmiotowym terenie lokalizacji działalności usługowej nie oznacza, iż może to być jakakolwiek działalność usługowa. Nie sposób uznać, aby spopielarnia zwłok pozostawała bez wpływu na standard zamieszkania okolicznych mieszkańców. Omawiane zapisy planu chronią mieszkańców przed tego typu uciążliwościami, wskazują na konieczność uwzględnienia zasad wolności zagospodarowania w odniesieniu do terenu większego niż działki Inwestora, obejmującego wszystkie działki znajdujące się między innymi w jednostce urbanistycznej oznaczonej symbolem [...] oraz terenach z tą jednostką sąsiadujących. Wojewoda zaznaczył, że na części przedmiotowego terenu plan dopuszcza usługi nieuciążliwe w rozumieniu przepisów dot. ochrony środowiska. Projektowana rozbudowa zakładu pogrzebowego o pomieszczenia pełniące funkcje spopielarni zwłok, w których przewidziano piec do kremacji z kominem spalinowym pieca kremacyjnego wyprowadzonym 3 m ponad dach spopielarni, w otoczeniu zabudowy zagrodowej powoduje obawy w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa ludzi oraz ochrony przylegającej rolniczej przestrzeni produkcyjnej, co potwierdza uzasadnienie zaskarżonej decyzji starosty, protesty mieszkańców oraz doniesienia medialne. W konkluzji Wojewoda stwierdził, że obszar oddziaływania inwestycji zamyka się w obrębie działek należących do Inwestora, jednak z uwagi na pozostałe zapisy MPZP, w tym w szczególności art. 12 ust. 2 pkt 14 lit. a i b powodują, że planowana inwestycja nie jest zgodna z ustaleniami MPZP, czego wymaga art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. To organ architektoniczno-budowlany obowiązany jest w oparciu o wszelkie dostępne dowody ustalić, jakie zapisy planu (z uwagi na położenia działek) się do nich odnoszą. Do interpretacji uchwały w sprawie planu miejscowego, będącej niewątpliwie aktem prawa miejscowego, uprawnione i zobowiązane są organy administracji prowadzące w tej sprawie postępowanie, to jest Starosta i Wojewoda. Natomiast wydane w sprawie stanowisko Konserwatora Zabytków może mieć w sprawie znaczenie posiłkowe, uzupełniające, a nie główne i rozstrzygające. W przypadku realizacji inwestycji, w sposób niewątpliwy dojdzie do zmiany gabarytów istniejącego budynku. Jest to sprzeczne z zapisami planu.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Skarżącego wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów, wg norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do przepisu art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność postępowania przewidziane przepisem art. 183 § 2 P.p.s.a., dlatego Naczelny Sąd Administracyjny ocenie poddał wyłącznie zarzuty skargi kasacyjnej.
Na wstępie wskazać należy, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia i musi spełniać wymogi określone w art. 176 P.p.s.a. Do wymagań materialnych (konstrukcyjnych) ustawa zalicza m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu konkretnych przepisów (artykułów, paragrafów i innych jednostek redakcyjnych), które zdaniem skarżącego zostały naruszone. Warunek przytoczenia podstawy kasacyjnej i jej uzasadnienia nie jest natomiast spełniony, gdy skarga kasacyjna podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego wskazuje na cały akt prawny, bez podania konkretnego przepisu, bez uwzględnienia jego podziału na inne jednostki redakcyjne. Powołanie się bowiem na całość aktu prawnego uniemożliwia prawidłowe ustalenie granic zaskarżenia i nie wyznacza kierunku, w którym NSA powinien dokonać kontroli zaskarżonego orzeczenia (zob. np. postanowienie NSA z dnia 8 marca 2004 r., sygn. FSK 41/04, ONSAiWSA 2004, nr 1, poz. 9, wyrok NSA z dnia 29 września 2011 r., sygn. II GSK 944/10, LEX nr 965136).
Poza przytoczeniem podstaw kasacyjnych w opisany wyżej sposób, elementem konstrukcyjnym skargi kasacyjnej jest uzasadnienie. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych polega na wykazaniu przez autora skargi kasacyjnej, że stawiane zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie. Uzasadnienie musi więc zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym – wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. np. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2015 r., sygn. II GSK 2162/13, LEX nr 1640513, czy wyrok NSA z dnia 12 lipca 2017 r. sygn. II GSK 2680/15, LEX nr 2324963).
Te uwagi natury ogólnej mają znaczenie w rozpoznawanej sprawie, bowiem w odniesieniu do obu zarzutów, skarga kasacyjna nie do końca spełnia ustawowe wymagania. Stwierdzenie to dotyczy przede wszystkim zarzutu naruszenia przepisów postępowania sądowego, "które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 174 pkt 2 P.p.s.a.) poprzez uznanie, że w toku postępowania przed organem administracji doszło do naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez uznanie, że Wojewoda nie wyjaśnił okoliczności dotyczących zgodności realizacji inwestycji polegającej na rozbudowie [...] Domu Pogrzebowego w J. z obowiązującym MPZP". Zarzut ten, mimo obowiązku wynikającego z art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a., nie został w jakikolwiek sposób uzasadniony co ma ten skutek, że nie poddaje się kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Jeśli chodzi natomiast o zarzut postawiony w ramach podstawy kasacyjnej przewidzianej przepisem art. 174 pkt 1 P.p.s.a., w którym wskazano na naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. polegające na błędnej interpretacji zapisów MPZP Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że dopiero lektura uzasadnienia wniesionego środka odwoławczego pozwala na jego ocenę po przyjęciu, że skarga kasacyjna wskazując ogólnie na zapisy MPZP, w rzeczywistości formułuje zarzut błędnej wykładni § 12 ust. 2 pkt 14 lit. a, b uchwały.
§ 12 MPZP dotyczy ochrony wartości kulturowych i w punkcie 14 stanowi, że dla dawnych zespołów dworskich, folwarcznych i ruralistyczno – krajobrazowych o czytelnym obecnie układzie ustala się strefę pośredniej ochrony konserwatorskiej; a) na obszarach położonych w strefie obowiązuje ochrona i konserwacja układu urbanistycznego i substancji architektonicznej, b) zabrania się dokonywania zmian kompozycji urbanistycznej w zakresie rozplanowania ulic, placów działek, gabarytów zabudowy, dominant i akcentów architektonicznych, linii zabudowy, kompozycji zieleni, rzeźby terenu. Poza sporem pozostaje bowiem, że wniosek o pozwolenie na budowę obejmuje działki położone w terenie oznaczonym symbolem [...]. Wg § 25 pkt 20 MPZP, to teren zabytkowego zespołu dworsko parkowego wpisanego do ewidencji dóbr kultury woj. Lubelskiego we wsi J.;
1. teren objęty strefą pośredniej ochrony konserwatorskiej, 2. adaptacja szpitala zlokalizowanego w zabytkowym dworze wpisanym do ewidencji jw., 3. wszelkie prace przy obiekcie dworu podlegają opiniowaniu przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na etapie poprzedzającym wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Uzasadnienie skargi kasacyjnej koncentruje się na wynikającym z § 12 obowiązku konserwacji układu urbanistycznego i substancji architektonicznej a przede wszystkim na zakazie zmian gabarytów zabudowy, rozumianych jako istnienie bezwzględnego zakazu rozbudowy. Zdaniem skargi kasacyjnej rozbudowa domu pogrzebowego ze swej istoty prowadzić będzie do powiększenia gabarytów istniejącego już obiektu.
Taka wykładnia wskazanego zapisu MPZP zasadnie nie znalazła aprobaty w zaskarżonym wyroku. Zgodzić należy się bowiem z argumentacją WSA, że pojęcie "gabaryty zabudowy" nie może być utożsamiane z gabarytami poszczególnych obiektów, jeśli się weźmie pod uwagę umiejscowienie § 12 w rozdziale II, podrozdziale "Ochrona wartości kulturowych". Zatem zakaz zmiany "gabarytów zabudowy" trafnie został odczytany w kontekście ochrony całościowej kompozycji urbanistycznej terenu, który podlega ochronie ze względu na walory kulturowe. Jest to więc zakaz lokalizowania na danym terenie obiektów, które znacznie różniąc się od już istniejących, naruszałyby urbanistyczną kompozycję terenu. Słusznie więc WSA wyłożył, że brak jest podstaw, aby zakaz ten interpretować rozszerzająco, jako zakaz jakichkolwiek zmian w zakresie parametrów poszczególnych obiektów.
W konsekwencji trafnie WSA wywiódł, że pojęcie "zgodności" z planem w rozumieniu art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. należy rozumieć wąsko, zaś "brak zgodności" przedsięwzięcia z planem winien wynikać z konkretnego przepisu planu. Oznacza to, że skarga kasacyjna nawiązując do Prawa budowlanego oraz § 12 ust. 2 pkt 14 lit. a, b uchwały, nie może odnieść zamierzonego skutku.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w wyroku, na podstawie art. 184 P.p.s.a. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego ma oparcie w przepisie art. 204 pkt 2 P.p.s.a.
- - ---------------------- 6 projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji w
Jaszczowi e, j.w.