Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 578/13, oddalił skargę J. S.A. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne:
Ostateczną decyzją administracyjną z dnia [...] września 2010 r., nr [...], wydaną na podstawie art.115a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz.150 ze zm., dalej jako: "Poś"), Prezydent Miasta O. ustalił dopuszczalny poziom dźwięku, przenikający do środowiska w porze nocy ze źródeł znajdujących się na terenie Sklepu B. Nr [...] przy ulicy W. w O., wskazując jako równoważny poziom dźwięku A w godzinach 22.00 – 6.00 45 dB. Decyzję tę skierowano do J. S.A. z siedzibą w K. Ostateczną decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w O. orzekł o wymierzeniu skarżącej Spółce kary za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu, emitowanego w porze nocnej ze sklepu o 10,8 dB w wysokości 329,62 zł na dobę, począwszy od dnia 3 marca 2011 r.
Wnioskiem z dnia 24 lutego 2012 r. skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji o wymierzeniu kary podnosząc, że decyzja ta wydana została z kwalifikowaną wadą prawną, o której mowa w art.156 § 1 pkt 4 k.p.a. W ocenie skarżącej decyzja ta winna była być skierowana nie do skarżącej, która jest jedynie najemcą obiektu, w którym znajduje się sklep, a do podmiotu wynajmującego skarżącej przedmiotowy obiekt. Skarżąca wywiodła powyższe wnioski z art. 662 § 1 kodeksu cywilnego, który to przepis zobowiązuje wynajmującego rzecz do wydania jej najemcy w stanie przydatnym do umówionego użytku i utrzymywania rzeczy w takim stanie przez czas trwania najmu oraz z art. 61 pkt 1 Prawa budowlanego, zobowiązującego właściciela lub zarządcę budynku do jego utrzymywania i użytkowania zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2 Poś.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska odmówił stwierdzenia nieważności decyzji o wymierzeniu kary, stwierdzając brak obciążenia tej decyzji kwalifikowanymi wadami prawnymi, o których mowa w art.156 § 1 k.p.a. Odnosząc się do kwestii prawidłowości wskazania w decyzji WIOŚ skarżącej, jako podmiotu podlegającego ukaraniu, GIOŚ wskazał, że kara biegnąca w niniejszej sprawie została wymierzona na podstawie art. 298 ust.1 pkt Poś, przewidującego nałożenie tego rodzaju sankcji z tytułu przekroczenia, określonych w decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu lub pozwoleniu, o którym mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1, poziomów hałasu. Dopuszczalny poziom hałasu dla sklepu określony został w decyzji Prezydenta z dnia [...] września 2010 r. Decyzja ta została zaś skierowana do skarżącej.
Tym samym skarżąca jest podmiotem odpowiedzialnym za zapewnienie przestrzegania, określonego w decyzji Prezydenta dopuszczalnego poziomu hałasu dla sklepu. Podkreślono, że decyzja Prezydenta jest ostateczna i pozostaje w obrocie prawnym. Organ wskazał nadto, że decyzją z dnia [...] października 2012 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie odmówiło stwierdzenia jej nieważności.
Pismem z dnia 21 grudnia 2012 r. skarżąca Spółka wniosła do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska o ponowne rozpatrzenie sprawy, podtrzymując własne stanowisko w sprawie.
Rozpatrzywszy sprawę ponownie, decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał własną decyzję w mocy, podzielając dotychczasową ocenę sprawy.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła J. S.A. z siedzibą w K., zarzucając jej naruszenie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 662 § 1 kodeksu cywilnego i art. 61 pkt 1 Prawa budowlanego, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 84 § 1 k.p.a. oraz art. 298 ust. 1 pkt 5 Poś.
W odpowiedzi na skargę GIOŚ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
W motywach wyroku oddalającego skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podniósł, że podmiotem zobowiązanym do przestrzegania dopuszczalnego poziomu hałasu ustalonego ostateczną decyzją Prezydenta z dnia [...] września 2010 r., wydaną na podstawie art.115a ust.1 Poś był adresat tej decyzji (wyraźnie w niej wskazany), tj. skarżąca. W konsekwencji to w stosunku do skarżącej winno toczyć się postępowanie kontrolne – celem ustalenia, czy skarżąca wykonuje obowiązki wskazane decyzji, a w razie stwierdzenia, że obowiązki te nie są wykonywane, to skarżącej winna zostać wymierzona kara z racji wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 298 ust. 1 pkt 5 Poś. Taka też sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, w konsekwencji czego nie ma podstaw do uznania, że decyzja WIOŚ o nałożeniu na skarżącą kary biegnącej wydana została z kwalifikowaną wadą procesową, o której mowa w art.156 § 1 pkt 4 k.p.a.
Sąd podkreślił, iż w postępowaniu o wymierzenie skarżącej kary biegnącej WIOŚ był związany postanowieniami ostatecznej decyzji Prezydenta o dopuszczalnym poziomie hałasu, pozostającej w dacie orzekania o wymierzeniu kary w obrocie prawnym. Oznacza, że co do zasady organ ten (tj. WIOŚ) nie był uprawniony do weryfikowania prawidłowości decyzji Prezydenta, w tym w szczególności do wskazywania innego podmiotu, zobowiązanego do jej wykonania, aniżeli wskazana w tej decyzji skarżąca. Z tych samych względów kompetencji do weryfikowania postanowień decyzji Prezydenta nie posiadał GIOŚ, orzekający w postępowaniu nadzorczym, jak też nie posiada ich orzekający w niniejszej sprawie Sąd. Wskazano przy tym, że skoro skarżąca pozostawała w przekonaniu, iż adresatem decyzji Prezydenta powinien być podmiot wynajmujący skarżącej obiekt, to winna była skorzystać z instrumentów prawnych pozwalających na poddanie decyzji Prezydenta stosownej kontroli.
Z akt sprawy wynika natomiast, że Spółka nie złożyła odwołania od decyzji Prezydenta z dnia [...] września 2010 r., a wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji złożyła dopiero w dniu 24 lutego 2012 r., a zatem na klika dni przed przeprowadzeniem przez WIOŚ czynności kontrolnych.
W ocenie Sądu pierwszej instancji fakt prowadzenia przez SKO postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta nie stanowił przeszkody procesowej do prowadzenia przez GIOŚ postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji WIOŚ. Nie ma bowiem wystarczających przesłanek do uznania, że postępowanie zawisłe przed GIOŚ należało, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zawiesić do czasu rozstrzygnięcia kwestii ważności decyzji Prezydenta. Okolicznością rozstrzygającą o dopuszczalności prowadzenia przez GIOŚ tego postępowania był bowiem fakt, że w dacie orzekania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji WIOŚ decyzja Prezydenta, stanowiąca niezbędną podstawę do oceny ważności decyzji WIOŚ, pozostawała w obrocie prawnym. Powyższe nie stoi na przeszkodzie temu, aby w sytuacji, w której nieważność decyzji Prezydenta zostałaby ostatecznie stwierdzona, skarżąca rozważyła podjęcie przewidzianych k.p.a. kroków prawnych, zmierzających do wzruszenia decyzji WIOŚ.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku J. S.A. z siedzibą w K., zaskarżając go w całości, zarzuciła naruszenie:
- I. art. 156 § 1 pkt 4, 5 i 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej "k.p.a.") w związku z art. 662 § 1, art. 681 i art. 684 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) i art. 61 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) poprzez niewłaściwą wykładnię. Obok podstawy nieważności decyzji organu I instancji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 (została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie), zachodzi także podstawa wymieniona w pkt 5) tego przepisu - była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały (bo skarżącej jako najemcy nie przysługiwało prawo, ani nie obciążał obowiązek wykonania prac ograniczających emisję hałasu) i 6) - w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą (bo wynajmujący mógłby zarzucać najemcy zniszczenie lub uszkodzenie jego rzeczy - co Sąd I instancji niewłaściwie skontrolował;
- II. art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez niewłaściwe zastosowanie. Uzasadnienie decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2013 r. cechuje brak logicznego związku i zgodności z rozstrzygnięciem i jego treścią, rozbieżność wywodów z rozstrzygnięciem, niedokładność wywodów oraz ich zbytnia zwięzłość, niekompletność motywów, nieczytelność, co czyni zaskarżony wyrok oddalający skargę błędnym, z czego Sąd I instancji także nie wyciągnął skutków;
- III. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 84 § 1 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Sąd pierwszej instancji uchybił obowiązkowi skontrolowania wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.). Dopiero na podstawie tak zebranego materiału dowodowego zobowiązane były organy ocenić czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.), a w powyższy sposób uchybiono także pozostałym wymienionym wyżej przepisom postępowania (zwłaszcza wymogowi pogłębiania zaufania i wyjaśniania zasadności przesłanek). Pomiar hałasu wykonany przez Przedsiębiorstwo Badań Środowiska z siedzibą w Rudzie Śląskiej (w sprawozdaniu z dnia 4 maja 2011 r.) neguje przekroczenie poziomu dopuszczalnego hałasu;
- IV. art. 298 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tj. Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), poprzez niewłaściwe zastosowanie. WSA w Warszawie zaakceptował wymierzenie skarżącej kary biegnącej, chociaż skarżąca nie dopuściła się przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu;
- V. art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej także "P.p.s.a.") poprzez niewłaściwe zastosowanie. WSA w Warszawie winien stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, jako że zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a.
W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie od Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącej kosztów postępowania przed Sądem I i II instancji według norm prawem przewidzianych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się zaistnienia enumeratywnie wymienionych w § 2 tego przepisu przesłanek nieważności, zatem skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w jej treści zarzutami.
Skarżąca kasacyjnie Spółka podnosi zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem przepisów postępowania. Zgodnie z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, jeśli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zwrot normatywny: "mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania. W przytoczonym przepisie nałożono, bowiem na wnoszącego skargę kasacyjną obowiązek wykazania nie tylko tego, że zaskarżony wyrok narusza przepisy postępowania, lecz również tego, że to naruszenie mogło mieć wpływ istotny na wynik sprawy. Skuteczne wniesienie takiego zarzutu wymaga, zatem uprawdopodobnienia istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a treścią rozstrzygnięcia, polegającego na tym, że gdyby do tego uchybienia nie doszło, to treść rozstrzygnięcia podjętego wyrokiem byłaby inna.
Nakłada to na skarżącego obowiązek uzasadnienia, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2008 r., sygn. akt I FSK 232/07, Lex nr 480247; por. też B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2009, s. 508; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. 3, Warszawa 2008, s. 426).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w realiach sprawy, Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej kontroli legalności zaskarżanej decyzji. Zasadnie uznał, że organy obiektywnie ustaliły stan faktyczny; prawidłowo zgromadziły i oceniły materiał dowodowy oraz właściwie zinterpretowały i zastosowały normy prawa materialnego.
Skarżąca podniosła zarzut, że nie powinna być adresatem decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r. o wymierzeniu kary za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu, emitowanego w porze nocnej ze sklepu B. nr [...] przy ul. [...] w O., o 10,8 dB, argumentując, że jest wyłącznie najemcą tego obiektu i nie odpowiada za poziom hałasu w sklepie. W ocenie skarżącej wydana w niniejszej sprawie decyzja dotknięta jest zatem wadą nieważności, gdyż została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie. Stroną powinien być bowiem G. P., jako uprawniony na podstawie określonego tytułu prawnego (własność) do władania instalacją.
W realiach sprawy zarzut ten jest bezpodstawny. Niesporne jest, że lokal nr [...] przy ul. [...] w O. wynajmowany jest przez skarżącą kasacyjnie Spółkę na prowadzenie działalności gospodarczej od G. P. w oparciu o umowę najmu z dnia [...] grudnia 2008 r. Nie budzi jakichkolwiek wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że adresatem tej decyzji powinna być skarżąca Spółka. Dopuszczalny poziom hałasu dla sklepu określony został w decyzji Prezydenta z dnia [...] września 2010 r. Decyzja ta została skierowana do skarżącej. Tym samym skarżąca jest podmiotem odpowiedzialnym za zapewnienie przestrzegania, określonego w decyzji Prezydenta dopuszczalnego poziomu hałasu dla sklepu.
Należy w pełni podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, że decyzja Prezydenta Miasta O. z dnia [...] września 2010 r. o dopuszczalnym poziomie hałasu w porze nocnej ze źródeł znajdujących się na terenie sklepu prowadzonego przez skarżącą kasacyjnie Spółkę, przesądziła na etapie wydawania tejże decyzji, kwestię podmiotu odpowiedzialnego za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu. To skarżąca kasacyjnie Spółka w tych okolicznościach, zobowiązana jest na mocy ww. decyzji do przestrzegania wskazanych wymagań ochrony środowiska w zakresie poziomu dopuszczalnego hałasu w godzinach nocnych ze źródeł znajdujących się na terenie prowadzonego sklepu, a nie jak wskazano w kasacji wynajmujący stronie powierzchnię sklepową właściciel instalacji.
Zatem dopóki w obrocie prawnym pozostaje ta ostateczna decyzja Prezydenta Miasta O. z dnia [...] września 2010 r., to korzysta ona z przymiotu zgodności z prawem i wbrew stanowisku zawartemu w motywach skargi kasacyjnej nie może ona podlegać ocenie sądu administracyjnego w ramach dokonywania sądowej kontroli legalności ostatecznej decyzji o ustaleniu wymiaru kary biegnącej, gdyż nie pozostaje w granicach sprawy (art. 135 P.p.s.a.), której dotyczy skarga.
Zgodnie z art. 275 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 z późn. zm.) do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych są obowiązane, z zastrzeżeniem art. 284 ust. 2, podmioty korzystające ze środowiska. Pojęcie podmiotu korzystającego ze środowiska zostało zdefiniowane w ustawie Prawo ochrony. Zgodnie z przepisem definicyjnym art. 3 pkt 20 tej ustawy podmiotem korzystającym ze środowiska jest "przedsiębiorca w rozumieniu art. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r., poz. 672 z późn. zm.) oraz przedsiębiorca zagraniczny w rozumieniu art. 5 pkt 3 tej ustawy, a także osoby prowadzące działalność wytwórczą w rolnictwie w zakresie upraw rolnych, chowu lub hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego, jednostka organizacyjna niebędąca przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, osoba fizyczna niebędącą podmiotem, o którym mowa w lit. a, korzystającą ze środowiska w zakresie, w jakim korzystanie ze środowiska wymaga pozwolenia.".
W myśl art. 4 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. W tej sprawie zatem przedsiębiorcą jest J. S.A. prowadząca działalność w lokalu nr [...] przy ul. [...] w O. Dlatego też to skarżąca kasacyjnie Spółka jest tym podmiotem, który korzysta ze środowiska i w tym zakresie zobowiązana jest do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych.
Ustalając stronę właściwą w postępowaniu o wymierzenie kary pieniężnej za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu – adresata decyzji, należy zwrócić uwagę, że z dyspozycji art. 138 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska wynika, iż eksploatacja instalacji oraz urządzenia zgodnie z wymaganiami ochrony środowiska jest, z zastrzeżeniem art. 139, obowiązkiem ich właściciela, chyba że wykaże on, iż władającym instalacją lub urządzeniem jest na podstawie tytułu prawnego inny podmiot.
Z treści art. 138 ustawy Prawo ochrony środowiska wynika, że po spełnieniu określonych wymagań formalnych właściciel instalacji lub urządzenia, może skutecznie uwolnić się od odpowiedzialności za prawidłowość ich eksploatacji, a co za tym idzie, również zezwolenie na korzystanie ze środowiska będzie zobowiązany uzyskać inny podmiot niż właściciel. Następstwem takiego stanu będzie również to, że obowiązek uiszczenia opłat za korzystanie ze środowiska będzie mógł spoczywać na innym podmiocie niż właściciel instalacji lub urządzenia.
Zasadniczo eksploatacja urządzeń i instalacji obciąża nie tylko właściciela, ale również i inne podmioty dysponujące tytułem prawnym do instalacji i urządzenia. Zgodnie z art. 3 pkt 41 ustawy Prawo ochrony środowiska, pod pojęciem tytułu prawnego - rozumie się prawo własności, użytkowanie wieczyste, trwały zarząd, ograniczone prawo rzeczowe albo stosunek zobowiązaniowy. Zatem tytułem prawnym do instalacji może być również prawo uzyskane na podstawie stosunku zobowiązaniowego takiego jak najem, dzierżawa, leasing, czy też użyczenie regulowane na podstawie przepisów kodeksu cywilnego. Tak, więc skarżąca kasacyjnie Spółka, dysponująca tytułem prawnym (umowy najmu) do władania instalacją w sklepie przy ul. [...] w O., nie może skutecznie wskazywać na właściciela instalacji, jako tego, który jest stroną postępowania w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za przekroczenie norm hałasu emitowanego z terenu przedmiotowego sklepu.
W tych okolicznościach, zasadnie adresatem decyzji wymierzającej karę za przekroczenie w porze nocy dopuszczalnego poziomu hałasu przenikającego do środowiska z terenu sklepu uczyniono J. S.A. jako podmiot korzystający ze środowiska oraz zobowiązany do eksploatacji instalacji zgodnie z wymaganiami ochrony środowiska na podstawie posiadanego tytułu prawnego. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy właściciel instalacji skutecznie uwolnił się od odpowiedzialności za prawidłowość eksploatacji przedmiotowej instalacji, a więc nie może, wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie, odpowiadać za poziom emisji hałasu do środowiska we wskazywanym sklepie (zob. wyrok NSA z dnia 25 marca 2015 r., sygn. II OSK 2025/13, [w:] CBOSA).
W świetle powyższych uwag całkowicie chybione są zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135 P.p.s.a. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach. Wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie, Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował przepis wynikowy art. 151 P.p.s.a. i oddalił wniesioną skargę, albowiem kwestionowana decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2013 r. odpowiada prawu.
Decyzja wymierzająca Spółce karę biegnącą za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu z terenu Sklepu w O. przy ul. [...], określonego w decyzji Prezydenta Miasta O. z dnia [...] września 2010 r. nie została, wbrew stanowisku strony, skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, o czym już wyżej wskazano. Tym samym nie została ona wydana z wadą kwalifikowaną, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. Nie można również przyjąć, aby decyzja ta zawierała wadę wskazaną w pkt 5 art. 156 § 1 K.p.a., a więc, że byłaby niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność miała charakter trwały jak też, że w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą - art. 156 § 1 pkt 6 K.p.a. Przesłanka niewykonalności decyzji z art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. rozumiana jest szeroko (por. wyroki NSA: sygn. II OSK 1796/07 z dnia 13 stycznia 2009 r. i sygn. II OSK 1365/07 z dnia 13 listopada 2008 r., [w:] CBOSA) i obejmuje zarówno niewykonalność prawną jak i faktyczną.
Niewykonalność prawna oznacza niemożność zastosowania się do decyzji z uwagi na istniejący w obowiązującym porządku prawnym zakaz lub nakaz określonego zachowania pozostający w sprzeczności z wydaną decyzją. Natomiast niewykonalność faktyczna decyzji to trwała niemożność jej wykonania z pozaprawnych przyczyn obiektywnych o charakterze nieusuwalnym. Ten nieusuwalny charakter niemożności wykonania decyzji ma niezwykle istotne znaczenie przy ocenie istnienia przesłanki, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. Nie stanowią bowiem o faktycznej niewykonalności decyzji różnego rodzaju trudności w wykonaniu obowiązku nałożonego decyzją. Jednakże w rozpoznawanej sprawie żaden z tych przypadków niewykonalności spornej decyzji nie występuje, a na pewno przesłanki tej nie stanowi fakt bycia najemcą powierzchni sklepowej, w której prowadzona jest działalność gospodarcza w sytuacji występowania przez skarżącą kasacyjnie Spółkę generalnie w roli podmiotu korzystającego ze środowiska oraz zobowiązanego do eksploatacji instalacji zgodnie z wymaganiami ochrony środowiska na podstawie posiadanego tytułu prawnego.
Nie można również przyjąć, aby już samo podjęcie wykonania przedmiotowej decyzji przez stronę miałoby znamiona czynu zagrożonego sankcją karną przepisami Kodeksu karnego lub innych pozakodeksowych przepisów karnych. Twierdzenia skargi kasacyjnej, że wynajmujący mógłby zarzucać najemcy zniszczenie lub uszkodzenie jego rzeczy, nie wyczerpuje znamion art. 156 § 1 pkt 6 K.p.a., a więc niewykonalności decyzji o charakterze prawnym, a w konsekwencji nie może odnieść zamierzonego skutku. Poza tym jedynie informacyjnie zaznaczyć należy, iż prawidłowa realizacja umowy najmu takiej jak w niniejszej sprawie wymaga od najemcy podejmowania drobnych nakładów w związku ze zwykłym użytkowaniem rzeczy, a te koszty obciążają najemcę.
Wskazywane w skardze kasacyjnej przepisy Kodeksu cywilnego: art. 662 § 1, 681 i art. 684 dotyczące realizacji umowy najmu nie mogą uzasadniać zaistnienia przesłanek kwalifikowanej wadliwości przedmiotowej decyzji w opisanym wyżej zakresie. Jak wskazuje skarżąca kasacyjnie Spółka, utrzymanie instalacji w sprawności spoczywa na właścicielu instalacji, albowiem art. 662 § 1 Kodeksu cywilnego stanowi, że wynajmujący powinien wydać najemcy w stanie przydatnym do umówionego użytku i utrzymywać ją w takim stanie przez czas trwania najmu. Niezależnie od tego, że kwestia prawidłowości realizacji przedmiotowej umowy najmu pozostaje poza zakresem oceny organów administracji w postępowaniu publicznoprawnym, jak również sądu administracyjnego, to przede wszystkim w rozpoznawanej sprawie zasadnicze znaczenie ma to, że sprawa niniejsza rozstrzygana jest w oparciu o przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska, zaś podstawowe znaczenie dla zastosowania norm materialnoprawnych w zakresie wymierzenia kary biegnącej za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu wynikającego z decyzji administracyjnej ma ustalenie podmiotu korzystającego ze środowiska oraz zobowiązanego do eksploatacji instalacji zgodnie z wymaganiami ochrony środowiska na podstawie posiadanego tytułu prawnego, a te kwestie, jak wyżej zaznaczono, ustalono w sposób właściwy.
Niesporne pozostaje również to, że w niniejszym postępowaniu mają bezpośrednie zastosowanie przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Stanowią one lex specialis wobec uregulowań ustawy Prawo budowlane w zakresie utrzymania obiektów budowlanych. Tym samym normy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w tym przepis art. 61 pkt 1 dotyczący utrzymania obiektów budowlanych, nie mógł znaleźć zastosowania w realiach sprawy. Obowiązki wynikające normy art. 61 pkt 1 Prawa budowlanego - należytego użytkowania i utrzymania obiektu - dotyczą w szczególności dokonywania okresowych przeglądów i ocen stanu technicznego, jak również niezbędnych robót konserwatorskich i remontowych zapewniających utrzymanie obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym.
Nie można jednak w ramach tych czynności zobowiązywać do utrzymywania wymaganego poziomu hałasu, ustalonego w decyzji określającej dla danego podmiotu dopuszczalny poziom hałasu, albowiem są to generalnie wymagania dotyczące korzystania ze środowiska, a te nie mogą być oceniane inaczej jak tylko przez pryzmat przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska.
Pozbawione są także doniosłości prawnej zarzuty naruszenia postanowień art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. Organy orzekające w sprawie prawidłowo zebrały i oceniły zgromadzony materiał dowodowy, w konsekwencji uznając, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej w zakresie ustalenia wymiaru kary administracyjnej za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu oraz dokonując w tym zakresie właściwej subsumcji zastosowanych w tej sprawie przepisów prawa materialnego, co prawidłowo zweryfikował Sąd pierwszej instancji podczas kontroli ustaleń stanu faktycznego sprawy.
Zaznaczyć należy, że wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej w świetle dyspozycji art. 298 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo ochrony środowiska jest obligatoryjne w sytuacji przekroczenia dopuszczalnych emisji hałasu. Oznacza to, że decyzja administracyjna o wymierzeniu tej kary jest decyzją związaną (por. W. Radecki, Opłaty i kary pieniężne w ochronie środowiska, Komentarz do przepisów ustawy, Warszawa 2009, s. 117). Nie ulega wątpliwości, że wydanie przedmiotowej decyzji poprzedzone jest szczególnym postępowaniem określonym w art. 299 ustawy Prawo ochrony środowiska, które w tej sprawie przeprowadził właściwy organ.
Mając na uwadze powyższe rozważania, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.