Uzasadnienie
Na wniosek J. i F. W., którzy nie brali udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] października 1999 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w B. pozwolenia na budowę wielorodzinnego budynku mieszkalnego nr [...] na terenie działki oznaczonej numerem [...] obręb [...] przy ul. [...] w B., Prezydent B. wznowił wymienione postępowanie. Następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r., nr [...], stwierdził, że wymieniona wyżej decyzja z dnia [...] października 1999 r. wydana została z naruszeniem prawa. Jednocześnie odmówił jej uchylenia, gdyż zdaniem organu w wyniku wznowienia postępowania mogła zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
W odwołaniu od tej decyzji F. W. zarzucił niezgodność pozwolenia na budowę z prawem budowlanym i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który przewidywał na tym terenie zabudowę niską. Skarżący podniósł, że zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] marca 1997 r. na działce inwestora mógł być wybudowany budynek o czterech kondygnacjach, został zaś wybudowany budynek sześciokondygnacyjny. Zarzucił też brak planu zagospodarowania działki z podanym poziomem posadowienia przedmiotowego budynku.
W następstwie rozpoznania tego odwołania Wojewoda K.-P. decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy stwierdził, że zarzuty odwołania w znacznej części dotyczą decyzji z dnia [...] marca 1997 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla spornej inwestycji, lecz decyzja ta jest ostateczna i nadal funkcjonuje w obrocie prawnym. Dopóki zaś decyzja ta nie została skutecznie podważona nie ma podstaw do kwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę tylko z tego powodu, że projektowana inwestycja jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Wymieniona decyzję Wojewody K.-P. zaskarżyli do Sądu F. i J. W., wnosząc o jej uchylenie a także uchylenie decyzji organu I instancji albo o stwierdzenie, że decyzja z [...] października 1999 r. o pozwoleniu na budowę została wydana z naruszeniem prawa i nie może być uchylona z powodu upływu 5 lat od daty jej wydania. Skarżący podnieśli, że w toku postępowania o wydanie pozwolenia na budowę organ administracyjny bada zgodność planu zagospodarowania terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, czego w kontrolowanej sprawie nie zrobiono. Podnieśli następnie, iż zgodnie z przepisami budynek niski, o wysokości czterech kondygnacji, nie powinien przekroczyć 12 m wysokości, podczas gdy faktyczna wysokość budynku nr [...] przy ulicy [...] wynosi 17,80 m. Budynek ten, zdaniem skarżących, zamiast 4 kondygnacji posiada ich sześć, bowiem ze względu na sposób posadowienia kondygnację stanowi także piwnica, której posadzka jest ponad poziomem terenu, a także antresole zwiększające mieszkalne części budynku.
Nadto skarżący zarzucili, że w toku postępowania wznowieniowego organ I instancji wadliwie posługiwał się kopiami dokumentów wykonanymi z dokumentów inwestora, następnie uwierzytelnionymi, co do których autentyczności i wiarygodności istnieją wątpliwości.
Wyrokiem z dnia 31 maja 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy skargę oddalił. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja zapadła w postępowaniu wznowieniowym, w którym skarżący brali udział i przedstawili swoje uwagi co do przebiegu postępowania i wydanych decyzji. Uwagi skarżących sprowadzają się do zarzutu o niezgodności projektu budynku z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zarówno co do wysokości zaprojektowanego budynku jak i ilości jego kondygnacji. Zdaniem ich plan ten na obszarze objętym wnioskiem przewidywał zabudowę niską, której nie odpowiada przedmiotowy budynek. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że w postępowaniu o pozwolenie na budowę organ prowadzący tę sprawę był związany ustaleniami decyzji z dnia [...] marca 1997 r. ustalającej dla projektowanej inwestycji warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja ta jest ostateczna i nadal funkcjonuje w obrocie prawnym.
Przeprowadzenie kontroli zgodności zatwierdzonego projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w postępowaniu o pozwolenie na budowę miało na celu wyłącznie sprawdzenie, czy plan ten nie uległ zmianie i czy wobec tego decyzja z [...] marca 1997 r. o w.z. i z.t. nie wygasła.
Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził następnie, że plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego terenu, na którym powstała sporna inwestycja, przewidywał dla niego strefę zabudowy mieszkaniowej średniej intensywności a nie, jak podnoszą skarżący, zabudowę niską. Słuszne też są ustalenia Wojewody K.-P., że zaprojektowany budynek posiada cztery kondygnacje a nie - jak twierdzą skarżący - sześć. Zatwierdzony projekt budowlany spełnił więc wymóg odnośnie ilości kondygnacji wskazany w pkt 6.2 Koncepcji urbanistycznej stanowiącej część decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z [...] marca 1997 r., która przewidywała budowę budynków o 3 kondygnacjach z użytkowanym poddaszem.
Sąd stwierdził też, że zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 10, poz. 46 ze zm.) piwnic i antresoli nie zalicza się do kondygnacji budynku. Sporny budynek został więc zaprojektowany zgodnie z przepisami i warunkami decyzji z dnia [...] marca 1997 r. o w.z. i z.t.
Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 31 maja 2006 r. zaskarżyli skargą kasacyjną J. i F. W. Zarzucili mu naruszenie przepisów art. 34 ust. 3 pkt 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. c/, b/, c/ ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dniu [...] października 1999 r. przez odmowę uchylenia zaskarżonej decyzji, mimo stwierdzenia niezgodności zatwierdzonego projektu budowlanego z planem zagospodarowania przestrzennego, decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami technicznymi wynikającymi z przepisów § 7, 3 pkt 12 i § 3 pkt 14 rozporządzenia MGPiB z 14 grudnia 1994 r. o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 ze zm.).
Skarżący zarzucili też naruszenie art. 106 § 3 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) przez niedopuszczenie z urzędu dowodów co do wysokości spornego budynku i odmowę uchylenia zaskarżonej decyzji, mimo stwierdzenia, że organy nie wyjaśniły rzeczywistej wysokości budynku, posadowienia posadzek piwnic w stosunku do terenu oraz obejścia przepisów o antresolach a także tolerowanie naruszenia w postępowaniu administracyjnym art. 7 i 10 k.p.a. Wobec tych zarzutów skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenia na ich rzecz koszów postępowania za obie instancje.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Przede wszystkim należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a/, b/, c/ ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane ani przez wadliwą ich wykładnię, ani niewłaściwe zastosowanie. Nałożony tymi przepisami obowiązek sprawdzenia w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowy planem zagospodarowania przestrzennego oraz wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu należy wykonywać w taki sposób, jak to wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku. Wobec istnienia ostatecznej decyzji z dnia [...] marca 1997 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji organ udzielając pozwolenia na budowę jest nią związany (art. 34 ust. 1 pr. budowlanego) i dlatego projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w tej decyzji.
Ustalanie zgodności projektu zagospodarowania działki z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ma to znaczenie, iż organ powinien też sprawdzić, czy plan ten nie uległ zmianie i wobec tego czy decyzja o w.z. i z.t. nie wygasła. Zaskarżona decyzja spełniła te wymogi. Zarzuty skargi kasacyjnej odnoszą się w części do decyzji z [...] marca 1997 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która jednak jest ostateczna, znajduje się w obrocie prawnym i nie jest przedmiotem kontroli obecnie prowadzonego postępowania. Wydana w dniu [...] października 1999 r. decyzja Prezydenta B. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę jest natomiast zgodna z warunkami wymienionej wyżej decyzji z dnia [...] marca 1997 r. oraz przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zatwierdzony projekt budowlany przewidywał bowiem budowę budynku o 4 kondygnacjach, to jest składającego się z parteru, dwóch pięter i użytkowego poddasza. Jest to budynek uznany przepisem § 8 pkt 1 rozporządzenia MGPiB z 14 grudnia 1994 r. (Dz. U. z 1995 r. Nr 10, poz.
46) za budynek niski. Trafnie też ustalił Sąd I instancji, iż składa się on z 4 kondygnacji, gdyż zarówno piwnica jak i antresole nie zaliczają się do kondygnacji (§ 3 pkt 14 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Nietrafny przy tym jest zarzut skarżących, iż część budynku określona w projekcie jako piwnica z powodu usytuowania posadzki ponad poziom terenu nie może być uznana za piwnicę. Przedmiotem postępowania nie jest ocena wybudowanego już budynku, lecz projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją z [...] października 1999 r. W projekcie tym posadzka piwnicy została usytuowana poniżej poziomu gruntu, czym został spełniony warunek do zaliczenia tej części budynku jako piwnicy z przepisu § 3 pkt 12 warunków technicznych. Wobec tego nieuzasadniony jest też zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów art. 106 § 3 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. przez zaniechanie prowadzenia postępowania dowodowego co do rzeczywistej wysokości budynku oraz faktycznej wysokości terenu, na którym został on usytuowany, skoro kwestie te wynikają z projektu budowlanego i związanych z nim dokumentów. Podniesiony natomiast zarzut tolerowania przez Sąd I instancji niezastosowania przez organy administracyjne zasad postępowania wyrażonych w przepisach art. 7 i 10 § 1 k.p.a. jest gołosłowny i niczym nieuzasadniony.
Z tych względów na mocy art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.