Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2018 r. sygn. akt IV SA/Po 196/18 oddalił skargę Wspólnoty M. w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Wspólnota M. w [...], zaskarżając go w całości, zarzucając:
- I. Naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj:
- a) art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., poprzez brak przyjęcia, że w sprawie wystąpiła nieważność decyzji z tego powodu, że decyzja organu II instancji dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, co skutkowało brakiem stwierdzenia nieważności decyzji w całości,
- b) art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, nierozpoznanie należycie materiału dowodowego, zaniechanie przeprowadzenia należytego postępowania wyjaśniającego w tej skomplikowane sprawie.
- II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 33 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu II instancji pomimo niewykazania przez inwestora tytułu, z którego wynika jego prawo do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca kasacyjne wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik C. Sp. z o.o. Spółka Komandytowo Akcyjna z siedzibą w [...] wniosła o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw.
Bezsporne pozostaje w sprawie, że Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] marca 2014 r. odmówił inwestorowi zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę z uwagi na fakt, że inwestor nie wykonał nałożonego postanowieniem z dnia 10 października 2013 r. obowiązku usunięcia braków dokumentacji. Zgodnie bowiem z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w razie bezskutecznego upływu terminu wyznaczonego w postanowieniu nakładającym obowiązek usunięcia wskazanych uchybień w przedłożonym projekcie budowlanym. Wskazany przepis odnosi się do wad materialnych przedłożonej przez inwestora dokumentacji. Ich nieusunięcie, w terminie wyznaczonym przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, obliguje ten organ do wydania decyzji odmownej.
Jednakże, wydanie w takim przypadku decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę nie zamyka inwestorowi drogi po ponownego wystąpienia z wnioskiem o pozwolenie na budowę. W takiej sytuacji, jeżeli zostaną spełnione wszystkie przewidziane prawem warunki organ jest obowiązany do wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. W takim przypadku nie mamy do czynienia z wydaniem decyzji w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, a wobec tego nie zachodzi przesłanka nieważności decyzji określona w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Decyzja odmawiająca zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę z uwagi na nieusunięcie przez inwestora wad materialnych przedłożonej dokumentacji nie rozstrzyga bowiem sprawy co do możliwości skorzystania przez inwestora z przysługującego mu prawa podmiotowego, jakim jest możliwość realizacji inwestycji w oparciu o prawidłową formalnie i materialnie dokumentację projektową. Z tych względów niezasadny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.
Brak jest również podstaw uzasadniających uznanie za zasadny zarzut naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Niniejszy zarzut jest bardzo ogólnikowy, zaś z jego uzasadnienie nie wskazuje na żadne konkretne aspekty stanu faktycznego, które nie zostałyby wyjaśnione w sposób należyty w postępowaniu administracyjnym, co następnie błędnie zostałoby zaakceptowane przez Sąd I instancji.
Nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 33 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego. Inwestor złożył bowiem stosowne oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Dodatkowo załączył porozumienie zawarte ze [...], z którego wynika uprawnienie do wykonania części robót budowlanych w zakresie nieruchomości objętej tym porozumieniem. Rzeczą organu architektoniczno-budowlanego nie jest natomiast, czego jak się wydaje domaga się strona skarżąca kasacyjne, badanie ważności czynności cywilnoprawnych, z których wywodzone jest przez inwestora prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ ten nie posiada bowiem kompetencji rzeczowo przypisanej sądom powszechnym w postępowaniu cywilnym.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.