Uzasadnienie
Wyrokiem z 21 sierpnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę T.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z [...] października 2012 r. w przedmiocie warunków zabudowy.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że Ludmiła Ziętek złożyła do Burmistrza Gminy Rawicz wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku usługowego – zakładu fryzjerskiego na części działek nr [...]/2 i [...]/3 obręb Rawicz.
Decyzją z [...] lutego 2012 r. Burmistrz Gminy Rawicz ustalił warunki zabudowy dla tej inwestycji. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał przepisy ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717 ze zm., obecnie tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 199 - dalej jako "u.p.z.p.") oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588).
Dokonując analizy, o której stanowi art. 53 ust. 3 u.p.z.p. organ stwierdził, że teren nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jak również nie przystąpiono do jego sporządzenia. W decyzji ustalono, że obowiązującą linią zabudowy będzie linia na przedłużeniu elewacji frontowej budynku podlegającego rozbudowie. Wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu objętego wnioskiem, "rozumianego jako zachodnia granica terenu objętego wnioskiem – do 100% terenu objętego wnioskiem". Organ ustalił także łączną szerokość elewacji frontowej jako: "do całej szerokości terenu objętego wnioskiem, rozumianego jako zachodnia granica terenu objętego wnioskiem". Pozostałe parametry zostały ustalone w odniesieniu do budynku podlegającego rozbudowie – istniejącego zakładu fryzjerskiego (rozbudowa ma polegać na dobudowie do niego pomieszczenia będącego poczekalnią).
Odwołanie od tej decyzji złożyła skarżąca.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lesznie decyzją z [...] października 2012 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w zakresie ustalenia parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w ten sposób, że wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki określiło do 0,05426% powierzchni działki nr [...]/2; szerokość elewacji w części rozbudowanej 3 m, szerokość elewacji całego budynku po rozbudowie – ok. 7 m. Ponadto organ odwoławczy orzekł, że zabudowa i zagospodarowanie terenu nie może pozbawić nieruchomości sąsiednich dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, a także dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. W projekcie technicznym należy zastosować takie rozwiązania, żeby nie powodować dodatkowych uciążliwości w zakresie zanieczyszczenia powietrza, hałasu, wibracji, zakłóceń elektrycznych i promieniowania; realizacja inwestycji nie może zanieczyszczać powietrza, wody i gleby. Dopuszczono lokalizację rozbudowy w granicy z działką nr [...]/3. Ponadto organ odwoławczy uchylił załącznik graficzny nr 1 do zaskarżonej decyzji i orzekł o załączeniu nowego załącznika graficznego.
Organ odwoławczy podkreślił, że analiza urbanistyczna obejmuje prawidłowo wyznaczony obszar analizowany, który został wyznaczony wokół terenu objętego wnioskiem. Analiza zawiera szczegółowy opis zabudowy znajdującej się w obszarze analizowanym, jej funkcji oraz parametrów. Wnioskowana rozbudowa będzie sytuowana w granicy działki nr [...]/3, ponieważ rozbudowa musi przylegać do budynku rozbudowywanego dla powiązania funkcjonalno-użytkowego. Planowana inwestycja będzie usytuowana w odległości ok. 4 m od granicy z działką nr [...]/11 – należącą do skarżącej oraz ok. 3 m od granicy z działką nr [...]/2.
W ocenie organu odwoławczego, niezasadne są zarzuty dotyczące braku dostępu światła, czy też emitowanego hałasu i uciążliwości, jakie będą się wiązały z realizacją planowanej inwestycji. Jeżeli planowany rodzaj inwestycji odpowiada dotychczasowej funkcji istniejącej zabudowy - a tak jest w niniejszej sprawie - dochodzenie konkretnej ochrony przed przesłanianiem i hałasem powinno nastąpić na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę
Skargę na powyższą decyzję wniosła skarżąca.
Oddalając skargę Sąd I instancji ocenił, że organ prawidłowo wyznaczył analizowany obszar. Sąd I instancji w obszernym uzasadnieniu swojego stanowiska przedstawił przepisy stanowiące podstawę wydania decyzji o warunkach zabudowy oraz orzecznictwo sądów administracyjnych związane z tym zagadnieniem.
Oceniając postępowanie przeprowadzone przed organami obu instancji, Sąd I instancji wskazał, że w niniejszej sprawie organy orzekały już trzykrotnie. Organ odwoławczy dwukrotnie uchylał decyzję organu I instancji. Ostatecznie organ utrzymał decyzję Burmistrza Gminy Rawicz w mocy, uchylając ją w części i orzekając co do istoty w tym zakresie, określając parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy. W ocenie Sądu I instancji, organy w sposób szczegółowy dokonały analizy działki objętej wnioskiem oraz obszaru wyznaczonego zgodnie z przepisami rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Sąd I instancji wyjaśnił, że z uwagi na sposób zagospodarowania terenu sąsiadującego z terenem objętym wnioskiem ustalono, że planowana zabudowa spełnia warunki wynikające z zasady dobrego sąsiedztwa i mieści się w granicach istniejącego sposobu zagospodarowania terenu i sposobu użytkowania istniejących obiektów. W ocenie Sądu I instancji, w decyzji znalazły się wszystkie niezbędne postanowienia wynikające z § 4 – 8 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ ustalił linię zabudowy dla nowej inwestycji zgodnie z treścią § 4 ust. 1 rozporządzenia, jako kontynuację linii zabudowy wyznaczoną przez budynek usługowy podlegający rozbudowie (dobudowana ma zostać poczekalnia zakładu fryzjerskiego). W dalszej kolejności, organ stosownie do § 5 ust. 2 rozporządzenia, określił wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy.
Organ określił ten parametr zabudowy w sposób odmienny niż wielkość średnia dla obszaru analizowanego. Zdaniem Sądu I instancji, nie można czynić organowi zarzutu naruszenia prawa, skoro przepis rozporządzenia dopuszcza odstępstwo pod pewnymi warunkami. W niniejszej sprawie organ wskazał, że wskaźnik nie może odnosić się do średniego wskaźnika na danym obszarze i stąd musi zostać zminimalizowany, bowiem funkcja usługowa jest jedynie funkcją uzupełniającą dla tego terenu. Ponadto inwestor przystępując do kolejnego etapu inwestycyjnego, czyli występując do organu architektoniczno-budowlanego z wnioskiem o uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, zobowiązany będzie złożyć projekt budowlany uwzględniający m.in. odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną - § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75 poz. 690) - które mogą kształtować planowaną zabudowę w sposób bardziej rygorystyczny niż zaskarżona decyzja o warunkach zabudowy.
Zdaniem Sądu I instancji, zarzut skargi dotyczący błędnego ustalenia wielkości powierzchni zabudowy na 0,05 % nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ organ odwoławczy postanowieniem z [...] lutego 2013 r. sprostował oczywistą omyłkę rachunkową, prawidłowo określając ten wskaźnik na 0,05426 %.
Sąd I instancji wskazał, że zarzut dotyczący ograniczenia nasłonecznienia będzie przedmiotem rozstrzygnięcia organów administracji architektoniczno-budowlanej w trakcie postępowania zmierzającego do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.
W ocenie Sądu I instancji, organy zasadnie stwierdziły, że planowana inwestycja kontynuuje funkcje, parametry, cechy oraz wskaźniki zabudowy i zagospodarowania terenu. Teren planowanej inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej, działka posiada zabezpieczone uzbrojenie wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego, teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Dla wykazania prawidłowości poszczególnych wskaźników przyjętych w decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, powołano zarówno właściwe przepisy ustawy, jak i rozporządzenia. Wyniki analizy w formie zarówno tekstowej, jak i graficznej załączono do decyzji organu I instancji o warunkach zabudowy. Analiza ta przeprowadzona została w sposób zgodny z wymogami przewidzianymi w § 3 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Zdaniem Sądu I instancji, decyzja spełnia wymogi wynikające z art. 54 u.p.z.p. Organy zasadnie ustaliły parametry wynikające z rozporządzenia dla planowanej inwestycji, stwierdzając, że planowana rozbudowa stanowi obiekt budowlany o niewielkich gabarytach 3x2 m. Realizacja tak niewielkiej rozbudowy nie powinna stanowić uciążliwości dla działek sąsiednich. Organy ustaliły linię zabudowy oraz określiły wskaźnik intensywności zabudowy dla działek położonych w obszarze analizowanym. Jednocześnie organ ustalił, że inwestycja kontynuuje funkcję usługową. Organy ustaliły także wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu, szerokość elewacji frontowej, wysokość obiektu oraz geometrię dachu.
Sąd I instancji podkreślił, że decyzja o warunkach zabudowy zakreśla jedynie ramy postępowania, ustala wymagania jakim powinna odpowiadać planowana inwestycja, wskazuje dopuszczalny sposób zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi żadnych praw do terenu, nie narusza praw właścicieli i uprawnień osób trzecich, jej podjęcie nie wymaga zgody właścicieli sąsiednich nieruchomości, a jej wydanie nie przesądza o zgodności inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi. Wydanie pozytywnej dla inwestora decyzji o warunkach zabudowy nie decyduje jeszcze, że inwestycja powstanie, ponieważ dopiero po zatwierdzeniu projektu budowlanego i uzyskaniu pozwolenia na budowę, inwestor może przejść do realizacji zamierzenia.
Sąd I instancji podkreślił także, że ochronę interesów osób trzecich w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji o warunkach zabudowy należy oceniać w kategoriach obiektywnych i odnosi się ona do uprawnień wynikających z przepisów ustawowych. Subiektywne przekonanie osoby trzeciej o naruszeniu jej własnego interesu, nie może ograniczać prawa właścicieli lub innych podmiotów uprawnionych do zagospodarowania własnego terenu w zakresie określonym przez prawo i zasady współżycia społecznego. Decyzja o warunkach zabudowy powinna określać jedynie warunki ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, a nie władczo przesądzać o spełnieniu tych wymagań, ponieważ o tym rozstrzyga organ architektoniczno-budowlany w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę.
Sąd I instancji wskazał, że organ prowadzący postępowanie o ustalenie warunków zabudowy nie ma obowiązku badania zgodności istniejącej zabudowy lub planowanego sposobu zagospodarowania terenu, z przepisami prawa budowlanego, w tym warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki (dotyczy to wszystkich warunków technicznych, w tym norm odnoszących się do należytej ochrony akustycznej), a jedynie z przepisami dotyczącymi zagospodarowania przestrzennego. Jeżeli planowany rodzaj inwestycji odpowiada dotychczasowej funkcji istniejącej zabudowy, dochodzenie konkretnej ochrony przed hałasem lub dostępem światła dziennego powinno nastąpić na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Jedynie brak zgodności zamierzenia inwestycyjnego z ustawowymi ograniczeniami zasady swobody zagospodarowania terenu uzasadnia wydanie odmownej decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca.
Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania.
Po pierwsze, art. 145 § 1 pkt 1 lit c) ustawy z [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na braku uwzględnienia skargi w sytuacji, gdy decyzje organów zostały wydane w oparciu o błędne ustalenia faktyczne w zakresie stanu zagospodarowania bezpośredniego sąsiedztwa i obszaru analizowanego, granic i charakteru inwestycji. W ocenie skarżącej, nastąpiło to w wyniku naruszenia art. 52 ust 2 u.p.z.p. i § 3 i 4 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz § 12 ust 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Po drugie, art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w związku z art. 54 pkt 2 lit. d) u.p.z.p., polegające na oddaleniu skargi pomimo, że decyzje organów zostały wydane bez obligatoryjnego elementu, jakim jest określenie wymagań w zakresie ochrony interesów osób trzecich.
Po trzecie, art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a. przez brak odniesienia się przez Sąd I instancji do zarzutów skarżącej dotyczących niewłaściwego określenia linii zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia.
Po czwarte, art. 145 § 1 pkt 1 lit b) p.p.s.a., przez brak uwzględnienia skargi w sytuacji, gdy decyzje organów powinny zostać uchylone jako wydane z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania. W ocenie skarżącej doszło do naruszenia zasady udziału strony w postępowaniu (art. 28 k.p.a. i art. 10 § 1 k.p.a. w związku z art. 40 k.p.a.).
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Po pierwsze, na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W ocenie skarżącej, organy dokonały błędnych ustaleń faktycznych w zakresie stanu zagospodarowania bezpośredniego sąsiedztwa i obszaru analizowanego, granic i charakteru inwestycji. Ponadto skarżąca wskazuje, że nastąpiło to w wyniku naruszenia art. 52 ust 2 u.p.z.p. oraz § 3 i 4 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz § 12 ust 1 i 2 cyt. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Przede wszystkim zarzut ten został błędnie sformułowany, ponieważ jedynie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. jest zarzutem procesowym, natomiast pozostałe wskazane przepisy są przepisami prawa materialnego, których ewentualne naruszenie nie mogło prowadzić do zastosowania przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., ponieważ ten przepis stanowi podstawę uchylenia przez wojewódzki sąd administracyjny zaskarżonego aktu jedynie w przypadku naruszenia przez organy przepisów postępowania.
Ponadto art. 52 ust. 2 u.p.z.p. nie został powołany prawidłowo, ponieważ skarżąca nie wskazała właściwej jednostki redakcyjnej tego przepisu. Jedynie na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej należy przyjąć, że chodzi o zarzut naruszenia art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., ponieważ skarżąca zarzuca, że inwestor nie załączył do wniosku właściwej mapy. Wbrew jednak twierdzeniom skarżącej, mapa taka znajduje się w aktach sprawy i nie sposób podważyć jej aktualności tylko z tej przyczyny, że została poświadczona za zgodność z oryginałem na rok przed wydaniem ostatecznej decyzji w sprawie. Przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wymagają, żeby mapa została poświadczona za zgodność w dacie wydawania decyzji ostatecznej.
Ponadto wniosek o ustalenie warunków zabudowy musi zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000. W każdym zatem przypadku mapa sporządzana jest wcześniej niż decyzja o warunkach zabudowy i nie ma ograniczeń odnośnie czasu, jaki ma upłynąć między sporządzeniem mapy, a złożeniem wniosku lub wydaniem decyzji ostatecznej. Oczywiście mapa musi być aktualna w tym znaczeniu, że musi stanowić odwzorowanie istniejącego stanu faktycznego, natomiast w tej sprawie skarżąca nie wykazała, że między załączoną mapą, a stanem na gruncie istniały jakiekolwiek rozbieżności.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny zastosowania w niniejszej sprawie powołanych wyżej przepisów podustawowych, stwierdzając, że organy w sposób szczegółowy dokonały analizy działki objętej wnioskiem oraz obszaru wyznaczonego zgodnie z przepisami rozporządzenia, w tym z § 3 cyt. rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania. Zgodnie z § 3 ust. 1 powyższego rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Uzasadnienie decyzji organu odwoławczego oraz załączniki do decyzji organu I instancji prowadzą do wniosku, że obszar taki został wyznaczony oraz przeprowadzono na nim analizę, o której stanowi cytowany § 3 ust. 1 rozporządzenia.
Stąd też ocena dokonana przez Sąd I instancji w tym zakresie była prawidłowa. Stosownie do § 3 ust. 2 rozporządzenia, granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Granice obszaru analizowanego wyznaczone zostały na mapie stanowiącej załącznik nr 2 do decyzji organu I instancji i wbrew twierdzeniom skarżącej, Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że sposób ich wyznaczenia nie budzi wątpliwości w kontekście obowiązywania § 3 cytowanego rozporządzenia. Trudno również przyjąć, że decyzja została wydana z naruszeniem § 4 ust.1 rozporządzenia. Obowiązująca linia nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem została określona jako kontynuacja linii zabudowy wyznaczonej przez budynek usługowy podlegający rozbudowie.
Trafnie ponadto Sąd I instancji wskazał, że § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, może kształtować planowaną zabudowę w sposób bardziej rygorystyczny niż decyzja o warunkach zabudowy. Przepis ten może mieć jednak znaczenie i zastosowanie na etapie postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, a nie w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji o warunkach zabudowy.
Po drugie, na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 54 pkt 2 lit. d) u.p.z.p. W ocenie skarżącej, decyzje organów zostały wydane bez obligatoryjnego elementu, jakim jest określenie wymagań w zakresie ochrony interesów osób trzecich. Również ten zarzut został błędnie sformułowany, ponieważ art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. nie może stanowić podstawy uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisu prawa materialnego, jakim niewątpliwie jest art. 54 pkt 2 lit. d) u.p.z.p. Podniesiony zarzut jest więc zarzutem naruszenia prawa materialnego, a nie zarzutem o charakterze procesowym.
Ponadto, Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się szczegółowo do kwestii ochrony osób trzecich w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, wyjaśniając w jakiej formie i w jakim zakresie rozstrzyga tę kwestię właściwy organ w tego rodzaju postępowaniu administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny ocenę tę podziela, stwierdzając przy tym, że zaskarżona decyzja w sposób jednoznaczny odnosi się do kwestii ochrony interesów osób trzecich, czego efektem było między innymi uchylenie przez Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Lesznie decyzji organu I instancji w części i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy. Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym, że brak jednoznacznego określenia parametrów rozbudowy w decyzji organu I instancji może prowadzić do konfliktów i stąd kwestia ta wymagała doprecyzowania.
Po trzecie, błędnie został sformułowany zarzut naruszenia art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a. przez brak odniesienia się przez Sąd I instancji do zarzutów skarżącej dotyczących niewłaściwego określenia linii zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia. Zgodnie bowiem z uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09 przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie oczywiście nie nastąpiło. Nie ulega także wątpliwości, że Sąd I instancji odniósł się do kwestii określenia linii zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia, co oznacza, że podniesione w tym zakresie zarzuty skargi uznał za nieuzasadnione.
Po czwarte, nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit b) p.p.s.a. w związku z art. 28 k.p.a. i art. 10 § 1 k.p.a. oraz w związku z art. 40 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, w sprawie nie doszło do naruszenia zasady udziału strony w postępowaniu, a w szczególności w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Pominięcie w postępowaniu administracyjnym osób, które według skarżącej powinny być stronami tego postępowania, może stanowić podstawę ewentualnego wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego złożonego przez uprawnione do tego podmioty. Stąd też w kontekście tak sformułowanego zarzutu kasacyjnego nie można mówić o naruszeniu art. 28 k.p.a. Nie można także podzielić zarzutu naruszenia art. 10 § 1 i art. 40 k.p.a., które w ocenie skarżącej polegało na pominięciu ustanowionego przez nią pełnomocnika w postępowaniu administracyjnym. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, organy prawidłowo doręczały pisma w postępowaniu, a w szczególności prawidłowo doręczyły skarżącej decyzję Burmistrza Gminy Rawicz z [...] lutego 2012 r. Skarżąca udzieliła pełnomocnictwa swojej córce A.S. z dnia 7 lipca 2011 r. i pełnomocnictwo to znajduje się w aktach administracyjnych sprawy.
Jest to jednak pełnomocnictwo szczegółowe, ograniczone jedynie do "formalności związanych ze sprawą odwołania od decyzji o warunkach zabudowy [...]", a więc decyzji Burmistrza Gminy Rawicz z 3 czerwca 2011 r., która następnie, na skutek odwołania skarżącej, została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z [...] sierpnia 2011 r. W związku z tym pełnomocnikowi skarżącej doręczono postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z [...] sierpnia 2011 r. o niezałatwieniu sprawy w terminie oraz wskazaną wyżej decyzję tego organu z [...] sierpnia 2011 r., którą uchylono decyzję organu I instancji i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania. Postępowanie w sprawie toczyło się więc od początku, a wydana następnie decyzja Burmistrza Gminy Rawicz z [...] lutego 2012 r. nie była decyzją "związaną ze sprawą odwołania" i z tej przyczyny została doręczona prawidłowo do rąk skarżącej, a nie jej pełnomocnika.
Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.