Uzasadnienie
Postanowieniem z 20 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę K.L. (dalej jako "skarżący") na decyzję Wojewody Małopolskiego z [...] stycznia 2017 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2017 r. Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z [...] listopada 2016 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia A.N. (dalej jako "inwestor") pozwolenia na budowę inwestycji pn.: "Remont wraz z przebudową wewnętrznej instalacji i klimatyzacji i centralnego ogrzewania w lokalach handlowych w budynku na działce nr [...]". Decyzja ta została wydana na skutek odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej A. reprezentowanej przez Zarząd Wspólnoty – K.L. (dalej jako "Wspólnota").
Skargi na powyższą decyzję wnieśli skarżący oraz Wspólnota. Skargi zostały zarejestrowane odpowiednio pod sygnaturami II SA/Kr 341/17 i II SA/Kr 342/17. Na rozprawie, której termin został wyznaczony na 20 czerwca 2017 r. Sąd I instancji połączył sprawy do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt II SA/Kr 341/17. Wskazanym na wstępie postanowieniem z 20 czerwca 2017 r. Sąd I instancji odrzucił skargę K.L., natomiast wyrokiem z tej samej daty, po rozpoznaniu skargi Wspólnoty, Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję.
Odrzucając skargę Sąd I instancji wskazał, że skarżący nie był stroną postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W wyniku wniesienia przez skarżącego odwołania, Wojewoda Małopolski decyzją z [...] stycznia 2017 r. umorzył postępowanie odwoławcze. Skarżący wniósł skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (sygn. akt II SA/Kr 352/17). Z tych przyczyn Sąd I instancji odrzucił skargę.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł skarżący.
Skarżący zarzucił naruszenie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 - dalej jako "p.p.s.a.") i art. 50 p.p.s.a. przez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, że wniesienie skargi było niedopuszczalne, pomimo, że skarżący dysponował interesem prawnym w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie, chociaż uzasadnienie zaskarżonego postanowienia jest częściowo nieprawidłowe i wymaga doprecyzowania.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne. Legitymacja skargowa została określona w art. 50 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. W orzecznictwie przyjmuje się, że odrzucenie skargi z powodu braku legitymacji skargowej należy uznać za dopuszczalne, gdy brak legitymacji skargowej jest ewidentny, np. skargę wniosła osoba, której ustawa szczególna nie przyznaje w konkretnym przypadku tej legitymacji. Z tego rodzaju ewidentnym brakiem legitymacji skargowej mamy do czynienia w tej sprawie. Nie ulega bowiem wątpliwości, że skarżący nie został uznany za stronę postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Skarżący wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji, na skutek czego Wojewoda Małopolski umorzył postępowanie odwoławcze. Skarżący był zatem uprawniony do wniesienia skargi na decyzję Wojewody Małopolskiego z [...] stycznia 2017 r. o umorzeniu postępowania odwoławczego. Skarżący wniósł skargę na to rozstrzygnięcie i skarga ta została uwzględniona wyrokiem z 13 października 2017 r. w sprawie II SA/Kr 352/17, a więc wyrokiem wydanym już po odrzuceniu skargi w tej sprawie. Natomiast skarżący nie mógł wnieść skargi na wydaną po rozpoznaniu odwołania Wspólnoty decyzję Wojewody Małopolskiego z [...] stycznia 2017 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z [...] listopada 2016 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wynika to z tego, że skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia, które pozwoliłby mu wnieść tego rodzaju skargę. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
Umorzenie postępowania odwoławczego przez Wojewodę Małopolskiego oznacza, że skarżący nie był uprawniony do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji, a zatem w konsekwencji nie był uprawniony do wniesienia skargi na decyzję Wojewody Małopolskiego utrzymującą tę decyzję w mocy na skutek odwołania wniesionego przez inny, uprawniony podmiot (w tym wypadku Wspólnotę). Z tych względów skarga podlegała odrzuceniu jako z innych przyczyn niedopuszczalna w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zarzuty naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 i art. 50 p.p.s.a. były więc nieuzasadnione.
Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w tym zakresie były natomiast pozostałe rozważania Sądu I instancji dotyczące wniesienia skargi skarżącego przez fachowego pełnomocnika czy nawet wniesienia skargi na decyzję Wojewody Małopolskiego z [...] stycznia 2017 r. o umorzeniu postępowania odwoławczego. Dla odrzucenia skargi w tej sprawie zasadnicze znaczenie miał bowiem oczywisty brak legitymacji skargowej wynikający z braku wyczerpania środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a. Bez znaczenia dla tego rozstrzygnięcia było również, że interes prawny skarżącego był badany w innym postępowaniu toczącym się na skutek skargi na decyzję Wojewody Małopolskiego z [...] stycznia 2017 r. i związany z tym "równoległy" tok postępowań sądowoadministracyjnych. Uchybienia te nie miały jednak żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia, ponieważ Sąd I instancji trafnie stwierdził, że skarga podlegała odrzuceniu.
Jedynie na marginesie zauważyć należy, że odrzucenie skargi miało charakter procesowy, a interes prawny skarżącego nie podlegał szerszej ocenie w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonego postanowienia Sądu I instancji. Natomiast kwestia ta była przedmiotem rozważań Sądu I instancji zarówno w wyroku w sprawie II SA/Kr 341/17 wydanym po rozpoznaniu skargi Wspólnoty, jak i w wyroku w sprawie II SA/Kr 352/17 uwzględniającym skargę skarżącego. Wyroki te nie są na obecnym etapie postępowania prawomocne, natomiast ich ewentualne uprawomocnienie się spowoduje, że organ odwoławczy będzie zobowiązany ponownie rozpoznać odwołania Wspólnoty i skarżącego, przy czym w odniesieniu do skarżącego organ dokona oceny jego interesu prawnego zgodnie w oceną prawną wyrażoną w wyroku w sprawie II SA/Kr 352/17.
Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.