Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 czerwca 2012 r. w sprawie o sygnaturze akt II SA/Łd 1209/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę K. L. na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia z powodu uchylenia się od obowiązku wykonania rozbiórki budynku gospodarczego.
Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opocznie z dnia [...] maja 2010 r., nakazującą K. L. rozbiórkę budynku gospodarczego o wymiarach zewnętrznych 7,5 x 5 m, wybudowanego w miejscowości G. [...], gm. P., bez wymaganego pozwolenia na budowę. Nieprawomocnym wyrokiem z dnia 2 grudnia 2010 r., w sprawie II SA/Łd 1051/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę na ww. decyzję.
Wobec niewywiązania się zobowiązanego z nałożonego obowiązku, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opocznie skierował w dniu [...] listopada 2010 r. do K. L. upomnienie, przypominające o obowiązku rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego, a następnie wszczął postępowanie egzekucyjne, wystawiając w dniu [...] grudnia 2010 r. tytuł wykonawczy Nr [...] oraz wydał w tym samym dniu postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia z powodu uchylania się przez zobowiązanego od obowiązku nałożonego decyzją o rozbiórce obiektu.
Postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r. Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi uchylił ww. postanowienie organu I instancji w całości i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opocznie ponownie nałożył na K. L. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 29 842,50 zł z powodu uchylania się od wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym.
Na skutek rozpoznania zażalenia K. L., postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r. Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi uchylił postanowienie organu I instancji w całości, nakładając jednocześnie na ww. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 28 477,50 zł z powodu uchylania się od wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym Nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., wzywając zobowiązanego do uiszczenia nałożonej grzywny w terminie 7 dni. Organ odwoławczy nałożył także na stronę obowiązek wniesienia opłaty za wydanie postanowienia o nałożeniu grzywny w wysokości 68 zł i wezwał zobowiązanego do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie 7 dni, informując, że w przypadku niewykonania obowiązku w wyznaczonym terminie będzie orzeczone wykonanie zastępcze.
W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy stwierdził, że postanowienie organu I instancji zawierało wszystkie elementy określone w art. 122 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm., dalej: u.p.e.a.), w szczególności wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, a także wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie będzie orzeczone wykonanie zastępcze. Organ odwoławczy wskazał przy tym, że zgodnie z art. 121 § 4 ustawy, jeżeli egzekucja dotyczy obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa, a stosownie do art. 121 § 5 stanowi iloczyn powierzchni zabudowy budynku objętego przymusem rozbiórki, i 1/5 ceny 1 m² powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa GUS na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy książeczek mieszkaniowych.
Rozpatrując zażalenie organ zobowiązany jest do uwzględnienia zmian zaistniałych w toku postępowania zażaleniowego. W dacie wydawania postanowienia organu I instancji obowiązywał komunikat Prezesa GUS z dnia 25 lutego 2011 r., w sprawie ceny 1 m² powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego za IV kwartał 2010 r., w którym cenę 1 m² określono na 3 979 zł. Natomiast w toku postępowania przed organem odwoławczym, tj. w dniu 27 maja 2011 r., ogłoszony został komunikat Prezesa GUS, w którym cenę 1 m² określono na 3 797 zł. Dlatego też organ odwoławczy uchylił postanowienie organu I instancji w całości i orzekł o nałożeniu grzywny w wysokości uwzględniającej nową cenę 1 m² powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego. Skoro zatem powierzchnia użytkowa przedmiotowego budynku wynosi 37,50 m² (5,00 m x 7,50 m), a cena 1 m² określona została na 3 797 zł, prawidłowe obliczenie wymiaru grzywny winno mieć postać: 37,50 x 1/5 x 3797,00 zł = 28 477,50 zł.
Na ww. postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył K. L., zarzucając mu naruszenie art. 56 § 1 u.p.e.a. oraz art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez niezawieszenie postępowania egzekucyjnego, mimo że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 1051/10, na podstawie którego prowadzona jest egzekucja, jest nieprawomocny.
W odpowiedzi na skargę Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi, przytaczając argumenty podniesione już w zaskarżonym postanowieniu, wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalając skargę przypomniał, że rozstrzygnięcie organu odwoławczego spowodowane było faktem, że po wydaniu postanowienia przez organ I instancji zmieniła się cena 1 m² powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, podawana co kwartał przez Prezesa GUS, tak więc należało orzec grzywnę w innej wysokości, niż uczynił to organ I instancji. Jednocześnie Sąd podzielił pogląd organu odwoławczego, że poza tą okolicznością, zarówno wszczęcie i prowadzenie postępowania egzekucyjnego, jak i zastosowany przez organ I instancji środek egzekucyjny (grzywna w celu przymuszenia), były prawidłowe.
Sąd wskazał, że podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Następnie, Sąd wojewódzki zacytował treść art. 119 § 1 i ocenił, że w przedmiotowej sprawie, wobec niewykonania obowiązku nałożonego ostateczną decyzją Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] sierpnia 2010 r., utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opocznie z dnia [...] maja 2010 r. o rozbiórce samowolnie wybudowanego obiektu, organ egzekucyjny zasadnie wszczął postępowanie egzekucyjne, po uprzednim doręczeniu skarżącemu w dniu [...] listopada 2010 r. upomnienia, stosownie do postanowień art. 15 § 1 u.p.e.a. Upomnienie zawierało między innymi wezwanie do wykonania obowiązku, z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Wobec niezastosowania się przez skarżącego do upomnienia i niewykonania obowiązku - Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opocznie wszczął postępowanie egzekucyjne, doręczając skarżącemu tytuł wykonawczy Nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. i nałożył na zobowiązanego grzywnę w celu przymuszenia.
Sąd uznał także, że organ egzekucyjny prawidłowo zastosował art. 122 § 1 ustawy, przy czym postanowienie o nałożeniu grzywny zawiera wszystkie elementy, o których mowa w § 2 ww. artykułu. Sąd wojewódzki ocenił jako prawidłowy tytuł wykonawczy, który zawierał wszystkie niezbędne elementy określone w art. 27 § 1 u.p.e.a., w tym klauzulę o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji administracyjnej.
W ocenie Sądu, przywołując treść art., 121 § 5 u.p.e.a. organ odwoławczy prawidłowo określił także wysokość nałożonej grzywny.
Prawidłowo została również określona opłata egzekucyjna w wysokości 68 zł za wydanie postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Zgodnie z art. 64a § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym pobiera opłaty za dokonane czynności egzekucyjne - w tym za wydanie postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia - 10% kwoty nałożonej grzywny, nie więcej jednak niż 68 zł.
Sąd ocenił jako nieuzasadnione zarzuty zawarte w skardze. Wskazał przy tym, że nie mógł przynieść oczekiwanego rezultatu argument, że skarżący wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 grudnia 2010 r., II SA/Łd 1051/10, oddalającego skargę na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] sierpnia 2010 r. o rozbiórce budynku będącego przedmiotem obecnego postępowania egzekucyjnego. Fakt, że wyrok Sądu I instancji jest nieprawomocny, nie oznacza, że decyzja ostateczna, na którą skarga tym nieprawomocnym wyrokiem została oddalona, nie podlega wykonaniu. W myśl bowiem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu bądź czynności.
Strona nie złożyła na etapie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 1051/10 wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji o rozbiórce. Skoro zatem decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu jest ostateczna, a jej wykonanie nie zostało wstrzymane w prawem przewidziany sposób, nie ma żadnych przeszkód, by na podstawie tej decyzji organy egzekucyjne wystawiły tytuł wykonawczy i prowadziły postępowanie egzekucyjne. W myśl art. 29 § 1 in fine ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.
Sąd nie przyznał również racji skarżącemu, że postępowanie egzekucyjne powinno zostać zawieszone z uwagi na wciąż toczący się spór sądowy w przedmiocie legalności nakazu rozbiórki. Sąd podkreślił, że sprawa zawieszenia postępowania egzekucyjnego była już przedmiotem kontroli Sądu, który prawomocnym wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2012 r. oddalił skargę na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] lipca 2011 r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Tak więc obecnie kwestia ta, jako już rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem sądowym, nie może być ponownie badana w niniejszej sprawie.
K. L. złożył skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 czerwca 2012 r.
Powyższemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie: art. 56 § 1, 61 § 3, 119 § 1, 121 § 4 i 122 § 1 u.p.e.a. poprzez uznanie, że skarżący ma obowiązek uiszczenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki budynku nałożonego na niego decyzją Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] sierpnia 2010 r. w sytuacji, gdy decyzja ta wraz z utrzymującym ją w mocy wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 grudnia 2012 r., w sprawie II SA/Łd 1051/10, została uchylona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie II OSK 881/11.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz postanowienia Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] sierpnia 2011 r. oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na jego rzecz.
W uzasadnieniu skargi jej autor wywiódł, że podstawą wydania zaskarżonego do Sądu pierwszej instancji postanowienia była decyzja nakazującą skarżącemu rozebranie budynku gospodarczego. Decyzja ta nie jest natomiast przedmiotem obrotu prawnego, bowiem została ona uchylona wraz z utrzymującym ją wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 grudnia 2010 r. w sprawie II SA/Łd 1051/10, przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 sierpnia 2012 r., w sprawie II OSK 881/11.
Wobec powyższego – w ocenie skarżącego kasacyjnie - postanowienie organu egzekucyjnego z [...] sierpnia 2011 r. wraz z utrzymującym je w mocy wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 czerwca 2012 r. w sprawie II SA/Łd 1209/11 winno być uchylone.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do postanowień art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Granice skargi kasacyjnej wyznaczają między innymi wymienione w art. 176 p.p.s.a. podstawy kasacyjne, które zgodnie z art. 174 p.p.s.a. mogą stanowić: naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na przesłance wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., to jest zarzuca naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenia tego, jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej, skarżący upatruje w wyeliminowaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 24 sierpnia 2012 r., z obrotu prawnego decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nakazującej rozbiórkę budynku będącego przedmiotem niniejszego postępowania. Zarzut ten nie mógł odnieść spodziewanego przez autora skargi kasacyjnej skutku.
Nie jest kwestionowane w niniejszej sprawie, że w dacie wydawania zaskarżonego wyroku, pozostawał w obrocie prawnym nieprawomocny wówczas wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 grudnia 2010 r., mocą którego Sąd oddalił skargę na ww. decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nakazującą rozbiórkę budynku gospodarczego.
Trafnie Sąd wojewódzki wskazał, że okoliczność ta (fakt, że wyrok jest nieprawomocny) pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. W art. 16 k.p.a. ustawodawca wskazał, że decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, są ostateczne. Jednocześnie, biorąc pod uwagę ustanowioną w art. 15 k.p.a. zasadę dwuinstancyjności, nie może budzić wątpliwości, że decyzja Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 r. jest ostateczna i jako taka podlega wykonaniu. Prawidłowo Sąd pierwszej instancji zauważył, że zgodnie z treścią art. 60 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Jednocześnie art. 60 § 3 tej ustawy wskazuje, że wstrzymanie wykonania decyzji objętej skargą – po przekazaniu sądowi skargi - może nastąpić jedynie na wniosek skarżącego. W sprawie o sygnaturze II SA/Łd 1051/10, której przedmiotem była decyzja nakazująca rozbiórkę budynku gospodarczego, skarżący nie złożył wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Wniosek taki nie został zgłoszony również w skardze kasacyjnej od wyroku wydanego w tej sprawie, zaś z akt sprawy wynika, że skarżący złożył jedynie wniosek o wstrzymanie wykonania wyroku, który to wniosek postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r. został oddalony przez Naczelny Sąd Administracyjny.
W konsekwencji, pomimo wniesienia skargi, wykonanie ostatecznej decyzji nakazującej rozbiórkę nie zostało wstrzymane. Powyższe uzasadnia twierdzenie, że organy administracji nie tylko były uprawnione, ale wręcz zobowiązane do wszczęcia postępowania w celu wyegzekwowania nałożonego tą decyzją obowiązku.
Zwrócić także należy uwagę, iż ustawodawca w art. 29 § 1 u.p.e.a. określił, że organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W literaturze i orzecznictwie przyjmuje się, że dopuszczalność egzekucji dotyczy zarówno wszczęcia postępowania egzekucyjnego, jak i jego prowadzenia, przy czym dopuszczalność wszczęcia egzekucji to sytuacje, które muszą zaistnieć, aby organ mógł przystąpić do egzekucji. Przed przystąpieniem do egzekucji organ ma obowiązek zbadać jedynie czy obowiązek wskazany w tytule wykonawczym podlega egzekucji administracyjnej, czy tytuł wykonawczy został wystawiony przez uprawniony podmiot, czy wniosek o wszczęcie egzekucji spełnia warunki formalne, czy organ egzekucyjny jest właściwy do egzekucji tego obowiązku oraz czy osoba wskazana w tytule wykonawczym jako zobowiązana podlega orzecznictwu polskich organów administracji publicznej (np. nie korzysta z immunitetu).
Natomiast niedopuszczalność prowadzenia egzekucji istnieje m.in. wówczas, gdy obowiązek objęty tytułem wykonawczym został wykonany, umorzony, nastąpiło jego przedawnienie lub wygaśnięcie. Żadna z tych sytuacji nie zaistniała w niniejszej sprawie. Nie jest kwestionowane przez zobowiązanego, że w dacie wydawania zarówno zaskarżonego do sądu pierwszej instancji postanowienia, jak i zaskarżonego wyroku, pozostawała w obrocie prawnym ostateczna decyzja nakazująca rozbiórkę. W konsekwencji zatem, nie zaistniała negatywna przesłanka uzasadniająca niedopuszczalność egzekucji. Jedynie na marginesie wskazać należy, że zobowiązany nie skorzystał także z prawa złożenia zarzutów do tytułu wykonawczego. Okoliczności te wskazują, że Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej kontroli postanowienia nakładającego na skarżącego grzywnę w celu przymuszenia.
Skarżący nie wykonał bowiem obowiązku nałożonego decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., co obligowało organ do skierowania do niego upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a., a następnie wystawienia i doręczenia tytułu wykonawczego. Sąd ocenił prawidłowość wystawionego tytułu wykonawczego i z oceną tą należy się zgodzić.
Nie jest również kwestionowana przez skarżącego wysokość grzywny w celu przymuszenia. Została ona określona w art. 121 § 5 w zw. z § 4 u.p.e.a., przy czym Sąd prawidłowo wskazał, że w dacie wydawania rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy obowiązywał komunikat Prezesa GUS z dnia 27 maja 2011 r., w którym ustalono cenę 1 m2 powierzchni mieszkaniowej budynku na kwotę 3 797 zł, co obligowało ten organ do wydania rozstrzygnięcia o charakterze reformatoryjnym.
W tym stanie rzeczy należało uznać za nieuzasadnione zarzuty naruszenia art. 119 § 1, 121 § 4 i 122 § 1 u.p.e.a. Prawidłowo bowiem Sąd pierwszej instancji ocenił, że w okolicznościach faktycznych i prawnych obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia, działania organów egzekucyjnych nie naruszały ww. zasad postępowania egzekucyjnego.
Nieuprawniony jest również zarzut naruszenia art. 56 § 1 u.p.e.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu w całości lub w części:
- 1) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej;
- 2) w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego;
- 3) w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego;
- 4) na żądanie wierzyciela;
- 5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.
Po pierwsze wskazać należy, że żadna z przesłanek wymienionych w tym przepisie nie nastąpiła. Jednocześnie w doktrynie, jak i orzecznictwie sądowo-administracyjnym prezentowane jest jednolite stanowisko, które podziela również Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, co do tego, że prawidłowo sporządzona skarga kasacyjna, to jest taka, która umożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu merytoryczną ocenę zawartych w niej zarzutów, winna zawierać zarówno powołanie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 30 czerwca 2004 r., w sprawie FSK 208/04, Lex 135375). Przedstawiona Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu do rozpoznania skarga kasacyjna nie spełnia wymogów zawartych w art. 176 p.p.s.a., albowiem nie wskazuje ani w zarzutach, ani w jej uzasadnieniu konkretnej jednostki redakcyjnej tego przepisu, który w ocenie skarżącego został naruszony, co uniemożliwia Sądowi szczegółowe odniesienie się do tego zarzutu.
I wreszcie – prawidłowo Sąd wojewódzki wskazał, że kwestia zawieszenia postępowania egzekucyjnego została ostatecznie zakończona innym prawomocnym rozstrzygnięciem. W aktach sprawy znajduje się bowiem odpis wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, którym Sąd oddalił skargę na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzory Budowlanego dnia [...] lipca 2011 r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Wyrok ten – na mocy art. 170 p.p.s.a. - wiąże również Naczelny Sąd Administracyjny.
Nie mógł zostać również naruszony art. 61 § 3 omawianej ustawy, albowiem ustawa – postępowanie egzekucyjne w administracji - nie zawiera takiej jednostki redakcyjnej.
I wreszcie wymaga podkreślenia, że wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, wyrokiem z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie II OSK 881/11 Naczelny Sąd Administracyjny nie uchylił decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 r., a jedynie wyrok Sądu wojewódzkiego z dnia 2 grudnia 2012 r. przekazując temu Sądowi sprawę do ponownego rozpoznania. Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wiadomo z urzędu, że w wyniku wydania ww. rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi prawomocnym wyrokiem z dnia 23 listopada 2012 r. w sprawie II SA/Łd 960/12 uchylił decyzje organów pierwszej i drugiej instancji.
Wszystkie te okoliczności miały miejsce po wydaniu postanowienia nakładającego grzywnę w celu przymuszenia, a nawet po wydaniu zaskarżonego wyroku, co oznacza, że nie mogły mieć wpływu na treść tych rozstrzygnięć.
Natomiast, wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji nakazującej rozbiórkę, będzie miało priorytetowe znaczenie w dalszym toku postępowania egzekucyjnego.
Zgodnie bowiem z treścią art. 59 § 2 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne umarza się jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. W takiej sytuacji organ administracji – działając w oparciu o art. 60 § 1 i 2 omaw. ustawy winien uchylić dokonane czynności egzekucyjne, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej (§ 1). Organ egzekucyjny wydaje w razie potrzeby postanowienie dotyczące uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych wskutek umorzenia postępowania egzekucyjnego (§ 2).
Konkludując, zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie, co skutkuje koniecznością oddalenia skargi.
Mając powyższe na uwadze – na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.