Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 października 2016 r., sygn. akt II OSK 2919/15, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 17 września 2015 r., sygn. akt II SA/Go 323/15, w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
W piśmie datowanym 3 stycznia 2017 r. pełnomocnik skarżącego E. J. wniosła o uzupełnienie wyroku NSA z dnia 26 października 2016 r. poprzez zasądzenie zwrotu kosztów dojazdu na rozprawę w wysokości 810,72 zł. Wniosek o zasądzenie tych kosztów został złożony na rozprawie w dniu 26 października 2016 r. wraz z oświadczeniem o odbyciu podróży służbowej własnym samochodem w celu uczestnictwa w rozprawie oraz rachunkiem kosztów podróży.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Jednym z takich dodatkowych orzeczeń jest orzeczenie o kosztach postępowania, gdyż przepis art. 209 P.p.s.a. nakłada na sąd obowiązek rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i 204 P.p.s.a. Uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie kosztów postępowania następuje w tych przypadkach, w których sąd nie orzekł o kosztach, mimo że strona żądała we właściwym czasie ich przyznania.
Stosownie do art. 204 pkt 2 P.p.s.a., w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez skarżącego, jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę. Zgodnie zaś z art. 205 § 1 P.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Według art. 205 § 3 P.p.s.a. przysługujące stronie należności z tytułu kosztów przejazdów oraz utraconego zarobku lub dochodu ustala się według zasad określonych w przepisach działu 2 tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 623) - dalej: "ustawa o kosztach sądowych w sprawach cywilnych".
Zgodnie z art. 85 ust. 1 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych świadkowi przysługuje zwrot kosztów podróży - z miejsca jego zamieszkania do miejsca wykonywania czynności sądowej na wezwanie sądu - w wysokości rzeczywiście poniesionych, racjonalnych i celowych kosztów przejazdu własnym samochodem lub innym odpowiednim środkiem transportu. Według art. 85 ust. 2 powołanej ustawy górną granicę należności, o których mowa w ust. 1, stanowi wysokość kosztów przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju. W tym zakresie zastosowanie znajduje rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 167), które w § 3 ust. 4 odsyła do art. 34a ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r., poz. 1907 ze zm.).
Wydane na podstawie tego ostatniego przepisu rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. z 2002 r. Nr 27, poz. 271 ze zm.) w § 2 ust. 1 pkt b określa stawkę za 1 kilometr przejazdu samochodu osobowego o pojemności skokowej silnika wyższej niż 900m3 na kwotę 0,8358 zł.
Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik skarżącego stowarzyszenia na rozprawie w dniu 26 października 2016 r. złożył wniosek o zwrot kosztów przejazdu do Sądu w wysokości 810,72 zł w związku z uczestnictwem na rozprawie. Do wniosku dołączono oświadczenie E. J. o odbyciu podróży własnym samochodem o pojemności skokowej silnika 2521,00 cm3 na trasie [...] - Warszawa, Warszawa -[...], łącznie przejechanych kilometrów - 970. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 października 2016 r. oddalił skargę kasacyjną, nie orzekając jednak o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego - obejmujących koszty dojazdu pełnomocnika, na rzecz skarżącego stowarzyszenia. W związku z czym zasadnym było uzupełnienie wyroku w tym zakresie.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 157 § 2 i § 3 w związku z art. 193 w związku z art. 204 pkt 2 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.
- - ---------------------- 2