Uzasadnienie
Skarżący E. Z. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 sierpnia 2015 r., sygn. akt II OSK 3102/13, którym uwzględniając skargę kasacyjną Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych uchylono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 3 października 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 466/13 i oddalono jego skargę na decyzję tego organu administracji z [...] marca 2013 r. w przedmiocie świadczenia pieniężnego przysługującego osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonych w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich, powołując się na podstawę wznowienia określoną w art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), w szczególności na to, że wskutek naruszenia przepisów prawa był pozbawiony możności działania.
Uzasadniając podstawę wznowienia twierdził, że jego pełnomocnik radca prawny M. S. – G. nie stawiła się na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 19 sierpnia 2015 r., po której wydano zaskarżony wyrok, gdyż nie została o niej prawidłowo zawiadomiona. Zawiadomienie o terminie rozprawy przeznaczone dla pełnomocnika skarżącego zostało wysłane na podany przez nią adres – S. ul. [...] - i następnie, wobec niemożności doręczenia pod tym adresem, złożone w placówce pocztowej, jednakże zawiadomienie o złożeniu pisma sądowego w placówce pocztowej (awizo) zostało dwukrotnie umieszczone pod adresem S. ul. [...], a nie pod adresem S. ul. [...]. Wyjaśniono, że w tym czasie pełnomocnik przenosiła siedzibę kancelarii z ul. [...] na ul. [...], ale pod dotychczasowym adresem była odbierana korespondencja. W tych okolicznościach zawiadomienie o rozprawie nie zostało odebrane i po dwukrotnym awizowaniu zostało zwrócone do Sądu, gdzie uznano, że zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w trybie art. 73 p.p.s.a. Okoliczności związane z próbą doręczenia pełnomocnikowi zawiadomienia o rozprawie, w szczególności fakt, że awizo dwukrotnie zostało umieszczone pod adresem S. ul. [...], a nie pod adresem S. ul. [...], skarżący udokumentował pismami Poczty Polskiej z 1 października 2015 r. i 26 października 2015 r., uzyskanymi w wyniku postępowania reklamacyjnego, w których przyznano, że nienależyte wykonanie usługi polegało na tym, iż zawiadomienie o nadejściu przesyłki zostało pozostawione pod innym adresem niż wskazanym w tej przesyłce, mimo że pełnomocnik skarżącej złożyła dyspozycję przesyłania przesyłek nadchodzących na adres ul. [...] na adres ul. [...].
Poczta uznała, że ta dyspozycja nie mogła dotyczyć "przesyłki nadanej na zasadach specjalnych", to jest według przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ocenie skarżącego, wskazane przez niego okoliczności uzasadniają twierdzenie, że NSA, uznając zawiadomienie o rozprawie za doręczone, naruszył art. 73 § 4 p.p.s.a.
Skarżący wyjaśnił ponadto, że jego pełnomocnik o wyroku dowiedziała się 4 września 2015 r., gdy w związku z brakiem zawiadomienia o terminie rozprawy telefonicznie skontaktowała się z sekretariatem Sądu. Udowadniając tę okoliczność wskazał na to, że już 9 września 2015 r. jego pełnomocnik sporządziła reklamację z powodu niedoręczenia jej zawiadomienia o rozprawie.
We wnioskach skargi o wznowienie postępowania zażądano uchylenia wyroku NSA z 19 sierpnia 2015 r. i ponowne rozpatrzenie skargi kasacyjnej.
Rozpoznając skargę o wznowienie postępowania NSA zważył, co następuje.
Skargę o wznowienie postępowania została wniesiona w terminie oraz opiera się na zasadnej ustawowej podstawie wznowienia. Podstawa wznowienia jest zasadna, gdyż na skutek naruszenia przepisów postępowania, dotyczących doręczania pism sądowych, nie można było uznać, że pełnomocnik skarżącego została o terminie rozprawy w dniu 19 sierpnia 2015 r. zawiadomiona w trybie art. 73 p.p.s.a. W sprawie nie jest kwestionowane, że pod adresem ul. [...] znajduje się oddawcza skrzynka pocztowa. W związku z tym w tej skrzynce powinno być pozostawione zawiadomienie o złożeniu zaadresowanego na ten adres pisma sądowego w placówce pocztowej, niezależnie od odmiennej dyspozycji pełnomocnika skarżącego. Z art. 73 p.p.s.a. wynika bowiem, że co do zasady zawiadomienie takie należy pozostawiać w oddawczej skrzynce pocztowej, co należy rozumieć w ten sposób, że chodzi o oddawczą skrzynkę pocztową adresu wskazanego na przesyłce.
Nie bez znaczenia jest też, że Poczta Polska uznała w piśmie z 26 października 2015 r., iż pozostawienie awiza pod adresem ul. [...] nie było należytym wykonaniem usługi. Rację ma więc skarżący, gdy twierdzi, że wskutek naruszenia prawa był pozbawiony możności działania, przy czym dotyczyło to rozprawy przed NSA, bezpośrednio poprzedzającej wydanie prawomocnego wyroku, a więc niemożność działania nie ustała przed uprawomocnieniem się wyroku.
Zasadność podstawy skargi kasacyjnej powoduje, że sprawa ze skargi kasacyjnej Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega ponownemu rozpoznaniu. Ponownie rozpoznając skargę kasacyjną NSA zważył, co następuje.
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z [...] czerwca 2010 r. i decyzją z [...] lipca 2010 r., wydaną po ponownym rozpoznaniu sprawy, odmówił przyznania skarżącemu świadczenia pieniężnego przysługującego osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich, ustalając, że skarżący, urodzony [...] lutego 1937 r., podczas okupacji został z całą rodziną wysiedlony z miejsca zamieszkania w W. do miejscowości C., przy czym zmiana miejsca zamieszkania nie była spowodowana skierowaniem do pracy przymusowej. Powołano się przy tym na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 16 grudnia 2009 r., sygn. akt K 49/07, stwierdzając, że skarżący wprawdzie pracował przymusowo, ale w pobliżu stałego miejsca zamieszkania i pozostając w stałym kontakcie z rodziną, co powoduje, że nie można uznać, aby był deportowany do pracy przymusowej.
Podaniem z 12 października 2011 r. skarżący, powołując się na ustawę z dnia 25 lutego 2011 r. o zmianie ustawy o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich, wniósł ponownie o przyznanie mu świadczenia pieniężnego przysługującego osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich, twierdząc, że w czasie II Wojny Światowej został wywieziony wraz z rodzicami i siostrą z gospodarstwa rolnego w W. do pracy przymusowej w miejscowości C. na czas od marca 1941 r. do stycznia 1945 r.
Rozpoznając to podanie Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z [...] grudnia 2011 r. i decyzją z [...] maja 2012 r., wydaną po ponownym rozpoznaniu sprawy, odmówił przyznania skarżącemu świadczenia pieniężnego. Organ administracji ustalił, że skarżący wraz z rodziną został wysiedlony z miejsca zamieszkania w W. z powodu budowy poligonu wojskowego. Po wysiedleniu zamieszkiwał wraz z rodziną w sąsiedniej miejscowości, mianowicie w W., później w miejscowościach C. i B. oraz w końcu w miejscowości C. W tych miejscowościach mieszkali u Polaków oraz Niemców. Pracowali, w tym od marca 1943 r. skarżący, na gospodarstwach rolnych należących do Niemców, a ojciec skarżącego także na podstawie nakazu pracy w niemieckiej firmie budowlanej. W tych okolicznościach faktycznych organ administracji uznał, że skarżący nie podlegał deportacji w rozumieniu ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich. Podkreślił, że wysiedlenie z miejsca zamieszkania związane było z budową poligonu wojskowego, a nie skierowaniem do pracy przymusowej oraz to, że w czasie okupacji Polaków obowiązywał nakaz pracy.
Na skutek skargi skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 13 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Łd 712/12, uchylił obie decyzje Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych. Sąd uznał, że organ administracji naruszył art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., gdyż ustalając, że w sprawie nie miała miejsce deportacja w rozumieniu ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich, nie uwzględniono wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 16 grudnia 2009 r. Ponadto Sąd uznał, że ustalenie, że skarżący wraz z rodziną został wysiedlony z powodu budowy poligonu wojskowego nie wyklucza ustalenia, że podlegał deportacji do pracy przymusowej w rozumieniu powołanej ustawy.
Ponownie rozpoznając sprawę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, powołując się na art. 1 pkt 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lutego 2011 r. o zmianie ustawy o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich, decyzją z [...] lutego 2013 r. odmówił uchylenia swojej decyzji z [...] lipca 2010 r. Organ stwierdził, że zgodnie z wyrokiem WSA w Łodzi z 13 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Łd 712/12, nie był zobowiązany do uzupełnienia postępowania dowodowego, tylko do ponownej oceny już ustalonych okoliczności faktycznych. Ponownie oceniając te okoliczności wskazał, że charakter represji wobec skarżącego został już oceniony w ostatecznej decyzji z [...] lipca 2010 r., z uwzględnieniem art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich w brzmieniu mającym na uwadze wyrok TK z 16 grudnia 2009 r. i ponowna ocena tej kwestii naruszała by zasadę res iudicata.
Organ administracji powołał się przy tym na wyrok NSA z 1 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1874/12, w którym przyjęto, że art. 2 ustawy z dnia 25 lutego 2011 r. o zmianie ustawy o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich nie stanowi podstawy do weryfikacji wszystkich decyzji o odmowie przyznania świadczenia pieniężnego przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich wydanych przed 20 kwietnia 2011 r., czyli datą wejścia w życie tej ustawy, ale odnosi się wyłącznie do tych decyzji, w których przyczyną odmowy przyznania świadczenia było deportowanie do pracy przymusowej w granicach terytorium państwa polskiego sprzed 1 września 1939 r.
Na skutek wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z [...] marca 2013 r., podzielając dotychczasowe stanowisko, utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z [...] lutego 2013 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 3 października 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 466/13, po rozpoznaniu skargi skarżącego uchylił decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z [...] marca 2013 r.
Sąd ten uznał, że organ administracji naruszył art. 153 p.p.s.a., gdyż nie zastosował się do wiążącej go oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku WSA w Łodzi z 13 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Łd 712/12, przy czym przyjął, że zgodnie z tą oceną "fakt deportacji skarżącego tj. wywiezienia do pracy przymusowej nie budzi żadnych wątpliwości". Ponadto Sąd stwierdził, że WSA w Łodzi w powołanym wyroku nie zakwestionował tego, że organ administracji zgodnie z wnioskiem skarżącego z 12 października 2011 r. prowadził postępowanie na podstawie ustawy z dnia 25 lutego 2011 r. o zmianie ustawy o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich.
W związku z tym uznał, że orzekanie na podstawie tej ustawy było prawidłowe, przy czym przyjął, że jej przepisy stanowią szczególne uregulowanie w stosunku do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, stanowiące podstawę do uchylenia lub zmiany ostatecznej decyzji.
W skardze kasacyjnej Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych zarzucił naruszenie:
- - art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 31 marca 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że represje doznane przez skarżącego stanowią represję w myśl powołanego przepisu,
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że powołane przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego zostały naruszone,
- - art. 3 § 1 i art. 153 p.p.s.a. przez błędne przyjęcie, że organ administracji nie zrealizował w pełni wiążących go wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku WSA w Łodzi z 13 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Łd 712/12.
W oparciu o tak przytoczone podstawy kasacyjne wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto wniesiono o zasądzenie od skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Skarżący wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ponownie rozpoznającego, na skutek wznowienia postępowania, sprawę ze skargi kasacyjnej Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, skarga kasacyjna opiera się na usprawiedliwionej podstawie. Zasadny jest w szczególności zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. Wbrew temu, co przyjął WSA w Łodzi w wyroku z 3 października 2013 r., WSA w Łodzi w uzasadnieniu wyroku z 13 listopada 2012 r. nie zawarł oceny prawnej, w której przesądzono by, że skarżący podlegał represjom w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz.U. nr 87, poz. 395 ze zm.). W uzasadnieniu tego wyroku Sąd zawarł bowiem stwierdzenie, że "organy winny ustalić, czy w sprawie miała miejsce deportacja w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy nadanym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 grudnia 2009 r.".
Dalej Sąd przytoczył okoliczności, które w jego ocenie, podważają stanowisko organu administracji, według którego skarżący nie podlegał deportacji w takim znaczeniu, które uzasadnia przyznanie świadczenia pieniężnego. Jednakże nie oznacza to, aby Sąd przesądził, że było inaczej niż przyjął organ administracji. Z uzasadnienia wyroku WSA w Łodzi z 13 listopada 2012 r. wynika, że kwestia ta powinna być wyjaśniona. Pozostaje to w zgodzie także z tym, że Sąd uznał, iż organ administracji naruszył przepisy postępowania, dotyczące sposobu ustalania stanu faktycznego sprawy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz z tym, że wskazał, aby ocenić, czy skarżący podlegał deportacji w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich, ale w znaczeniu wynikającym z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 16 grudnia 2009 r., sygn. akt K 49/07, czego organ administracji w decyzjach z [...] maja 2012 r. i [...] grudnia 2011 r. w jego ocenie nie zrobił.
Z tak rozumianą oceną prawną pozostają w zgodzie decyzje organu administracji z [...] lutego 2013 r. oraz [...] marca 2013 r., w których organ administracji zajął się istotą sprawy, mianowicie wnioskiem skarżącego z 12 października 2011 r. o zmianę decyzji z [...] czerwca 2010 r. i [...] lipca 2010 r., trafnie przyjmując, że brak było podstaw do ich zmiany. Decyzje te zostały bowiem już wydane z uwzględnieniem powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Podkreślić przy tym należy, że ustalone w sprawie okoliczności faktyczne trafnie zostały ocenione jako nieodpowiadające deportacji w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich z uwzględnieniem tegoż wyroku. W przypadku skarżącego, który został wraz z rodziną wysiedlony z rodzinnej miejscowości do miejscowości położonych w niedalekiej odległości od dotychczasowego miejsca zamieszkania, nie zachodziło, na co zwrócił uwagę Trybunał Konstytucyjny, "wyrwanie" z dotychczasowego środowiska. Skarżący zatem podlegał represjom, ale nie na tyle dotkliwym, aby można było mu przyznać świadczenie przewidziane w ustawie z dnia 31 maja 1996 r.
Te okoliczności przemawiają za tym, że skarga kasacyjna w zakresie, w jakim dotyczy art. 153 p.p.s.a., jest zasadna. Tym samym odpadła w istocie jedyna przesłanka uwzględnienia skargi skarżącego i uchylenia decyzji organu administracji. Jednocześnie Sąd pierwszej instancji zaakceptował to, że decyzje organu administracji z [...] lutego 2013 r. oraz [...] marca 2013 r. zostały wydane w trybie art. 2 ustawy z dnia 25 lutego 2011 r. o zmianie ustawy o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz.U. nr 72, poz. 380). W tym zakresie stanowisko Sądu pierwszej instancji jest prawidłowe. Oznacza to, że decyzje z [...] lutego 2013 r. oraz [...] marca 2013 r. są zgodne z prawem, gdyż odmówiono nimi uchylenia decyzji z [...] czerwca 2010 r. i [...] lipca 2010 r. z tego powodu, że skarżącemu odmówiono przyznania świadczenia przysługującego osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich nie dlatego, że został deportowany do pracy przymusowej w granicach przedwojennego państwa polskiego, ale dlatego, że z uwagi na niewielką odległość od dotychczasowego miejsca zamieszkania nie można mówić o deportacji (wywiezieniu) do pracy przymusowej.
Pozostałe podstawy kasacyjne nie są trafne, gdyż nie dotyczą istoty sprawy. W świetle uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji i podstaw uwzględnienia skargi istotne było jedynie zastosowanie art. 153 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze NSA uznał, że na podstawie art. 188 p.p.s.a., zachodzi podstawa do uchylenia zaskarżonego wyroku i oddalenia skargi, jako, że istota sprawy, mianowicie zgodność z prawem decyzji wydanych w trybie art. 2 ustawy z dnia 25 lutego 2011 r. o zmianie ustawy o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich, została dostatecznie wyjaśniona.
W związku z tym, skoro NSA wyrokiem z 19 sierpnia 2015 r., sygn. akt II OSK 3102/13, uwzględniając skargę kasacyjną uchylił wyrok Sądu pierwszej instancji i oddalił skargę, skarga o wznowienie postępowania zakończonego tym wyrokiem, na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a., podlega oddaleniu. W ocenie NSA, w razie uznania po ponownym rozpoznaniu sprawy w wyniku wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem sądu drugiej instancji, z tego powodu, że wskutek naruszenia przepisów prawa strona była pozbawiona możności działania, że zostałby wydany wyrok o takiej samej treści, skarga o wznowienie postępowania podlega oddaleniu. W art. 282 § 2 p.p.s.a. ustawodawca nie reguluje wyraźnie treści rozstrzygnięć podejmowanych po ponownym rozpoznaniu sprawy na skutek wznowienia postępowania. Stwierdza jedynie, że stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem, który wznowił postępowanie, czyli w rozpoznawanej sprawie przed sądem drugiej instancji.
Zgodnie zaś z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, a naruszenie takich przepisów było przyczyną wznowienia postępowania w rozpoznawanej sprawie, może być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej tylko wtedy, gdy naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie NSA rozpoznającego sprawę z art. 282 § 2 p.p.s.a wynika więc, że sąd drugiej instancji oddala skargę o wznowienie postępowania opartą na podstawie polegającej na tym, że wskutek naruszenia przepisów prawa strona była pozbawiona możności działania także wtedy, gdy po wznowieniu postępowania i umożliwieniu stronie działania przed sądem drugiej instancji dojdzie do wniosku, iż należy wydać wyrok taki sam, jak w zakończonym postępowaniu.
Mając to wszystko na uwadze, na mocy powołanych przepisów, orzeczono jak w sentencji.