Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20.09.2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu skargi M. P., uchylił decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, co następuje
Decyzją z dnia [...] Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Gminy Uzdrowiskowej [...] zatwierdzającą projekt budowlany i wydającą pozwolenie na rozbudowę i nadbudowę oraz zmianę konstrukcji dachu nad istniejącym budynkiem mieszkalnym, na działce nr 1199 w [...] przy ul. [...]. Decyzja ta a także poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa, tj. art. 35 Prawa budowlanego, § 8, 11 i 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3.11.1998 r. – w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 140, poz. 906).
Przede wszystkim plan zagospodarowania działki nie został sporządzony na aktualnej kopii mapy zasadniczej lecz na kserokopii mapy sytuacyjno-wysokościowej z 1999 r. Opis techniczny projektu architekoniczno-budowlanego nie określa powiązań instalacji obiektu z sieciami zewnętrznymi. Przedłożony projekt budowlany nie zawiera w części rysunkowej zasadniczych elementów wyposażenia technicznego, o których mowa w § 12 cyt. rozporządzenia.
Sąd podkreślił również, że organy obu instancji nie wypowiedziały się co do zgodności projektu zagospodarowania działki z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu z dnia 8.09.1999 r. Zauważył przy tym, że zaskarżona decyzja dotyczy rozbudowy i nadbudowy oraz zmiany konstrukcji dachu obiektu a decyzja ustalająca warunki zabudowy obejmuje wyłącznie nadbudowę i zmianę konstrukcji dachu. Nadto decyzja ta w pkt 4 zawierała warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej, które "nie zostały spełnione".
Odnośnie sprawy cywilnej zawisłej przed sądem powszechnym, dotyczącej wydania inwestorowi pasa gruntu o szerokości 1 m między działkami skarżącej a inwestorem, sąd stwierdził, iż nie ma ona znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozwolenia na budowę. Inwestor nie żądał bowiem w tej sprawie ustalenia granicy między działkami 1198 i 1199. Twierdził jedynie, że współwłaścicielki działki 1198 "wykazują akt władztwa na jego nieruchomości". Uwzględniając powyższe sąd uznał, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 7, 77 kpa oraz art. 34 i 35 – Prawa budowlanego, co powodowało konieczność uwzględnienia skargi.
W złożonej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej M. B. - inwestor – wniósł o zmianę wyroku i oddalenie skargi M. P., względnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Kontrolowanemu wyrokowi zarzucił:
- - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 32, 34 i 35 – Prawa budowlanego poprzez ustalenie, że zaskarżona decyzja została oparta na niekompletnym projekcie budowlanym,
- - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez ustalenie, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 7 i 77 kpa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Postępowanie kasacyjne polega na badaniu podstaw kasacyjnych, którymi Naczelny Sąd Administracyjny jest związany (art. 183 p.p.s.a.). Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza konieczność prawidłowego ich określenia w samej skardze. Skargę kasacyjną można oprzeć na dwóch podstawach, wymienionych w art. 174 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszeniu przepisów postępowania o ile uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Formułując zarzuty skargi kasacyjnej należy przede wszystkim wskazać, które przepisy oznaczone numerem artykułu ustawy zostały naruszone i na czym to naruszenie polegało oraz w przypadku powołania się na drugą z wymienionych w art. 174 cyt. ustawy podstaw kasacyjnych, jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Zamieszczony w pkt 2 skargi kasacyjnej zarzut naruszenia przez sąd przepisów postępowania nie spełnia powyższych wymogów. Wnoszący skargę kasacyjną nie wymienił bowiem przepisów postępowania, które według niego zostały przez sąd naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny jako sąd kasacyjny nie jest natomiast uprawniony do konkretyzowania zarzutów. Niewskazanie w skardze kasacyjnej konkretnego przepisu powoduje, iż ogólnie sformułowany zarzut naruszenia przez sąd przepisu postępowania nie mógł zostać przez sąd uwzględniony, ponieważ uniemożliwiał dokonanie oceny wpływu zarzucanego w taki sposób naruszenia na wynik sprawy.
W tej sytuacji przedstawiony w skardze kasacyjnej zarzut sprowadza się wyłącznie do naruszenia przez sąd przepisów prawa materialnego, tj. art. 32, 34 i 35 – Prawa budowlanego przez niewłaściwe ich zastosowanie sprowadzające się do błędnego przyjęcia, iż przedstawiona dokumentacja projektowa nie spełnia wymogów zawartych w przepisach.
Odnosząc się do przestawionego wyżej zarzutu zauważyć należy, że naruszenie prawa przez niewłaściwe jego zastosowanie bądź niezastosowanie to sprawa prawidłowego odniesienia normy prawa materialnego do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Ograniczając się zatem do zarzutu naruszenia wymienionych wyżej przepisów Prawa budowlanego, skarżący winien wykazać, że w ramach stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego wyroku, zachodzą postawy do przyjęcia, iż zostały spełnione wymogi zawarte w cytowanych wyżej przepisach. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika natomiast, że skarżący podważa ustalenia faktyczne stanowiące podstawę kwestionowanego wyroku, przedstawiając własny stan faktyczny. Stwierdza bowiem, iż projekt budowlany został sporządzony zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3.09.1998 r. - w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego.
Zauważyć w związku z powyższym należy, że brak w skardze skutecznego zarzutu naruszenia przez sąd właściwych przepisów postępowania, uniemożliwia zwalczanie przez skarżącego ustaleń faktycznych dotyczących braków w dokumentacji projektowej a także niespełnienia przez przedłożony projekt budowlany wymogów określonych w przepisach cyt. rozporządzenia. Dla dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny oceny trafności takich zarzutów miarodajne są w tej sytuacji ustalenia faktyczne będące podstawą wydania zaskarżonego wyroku.
Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że w ustalonym, w niniejszej sprawie stanie faktycznym – który w ramach podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia wyłącznie przepisów prawa materialnego nie może być podważany – nie można przyjąć, iż naruszone zostały przez sąd przepisy art. 32, 34 i 35 – Prawa budowlanego.
Uwzględniając powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na zasadzie art. 184 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.