Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 10 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Bd 299/14, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego, oddalił skargę.
Wyrok zapadł w następującym stanie sprawy:
Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. Wójt Gminy K., na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 139, poz.993), wymeldował z miejsca pobytu stałego, z lokalu położonego w miejscowości K., przy ul. [...], M. S. i jej syna A. S. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że skarżąca i jej syn opuścili miejsce swojego pobytu i zostały spełnione wszystkie przesłanki faktyczne i prawne do ich wymeldowania wynikające z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności. Skarżąca i jej syn przebywają bowiem od kilku lat za granicą.
Odwołanie od tej decyzji złożyła skarżąca, zarzucając naruszenie:
- - art. 77 kpa – poprzez rozstrzygnięcie sprawy bez zebrania wszystkich dowodów niezbędnych do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia oraz wydania decyzji bez zebrania i rozpatrzenia wszystkich dowodów;
- - art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych – poprzez bezzasadne przyjęcie, że opuszczenie lokalu ma charakter trwały;
- - art. 15 ust. 3 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych – poprzez przymusowe jej wymeldowanie mimo zgłoszenia przez nią właściwemu organowi, że przebywa czasowo za granicą w celach zarobkowych.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu odwołania skarżąca podniosła, że jej pobyt we Włoszech ma charakter czasowy i zamierza wrócić do Polski, a w lokalu przy ul. [...] znajdują się jej rzeczy osobiste. W kwietniu 2013 r. próbowała wejść do lokalu, lecz nie została wpuszczona przez jego właściciela i wtedy miała miejsce interwencja policji, czego organ nie ustalił we właściwej jednostce policji. Zarzuciła, że nie przeprowadzono dowodów na okoliczność charakteru jej pobytu we Włoszech i nie wzięto pod uwagę, że skarżąca kilka lat temu informowała organ o swoim wyjeździe do Włoch w celach zarobkowych.
Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w granicach odwołania, to jest w części dotyczącej wymeldowania skarżącej.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że skarżąca nie mieszka w K., w lokalu przy ul. [...], co najmniej od czasu rozwodu, to jest od czterech lat, ponieważ wyjechała do pracy do Włoch, gdzie ma zameldowanie stałe i stałą pracę. W chwili zakupu nieruchomości przy ul. [...] przez byłego męża już w tym lokalu nie przebywała. Swoje centrum życiowe przeniosła do Włoch i chociaż przyjeżdża co jakiś czas do Polski, to pobyty te mają charakter odwiedzin i nie są powrotem do miejsca stałego zamieszkania. Przebywając w Polsce skarżąca zatrzymuje się w domu córki D. R. w K., przy ul. [...], gdzie posiada swój komplet wypoczynkowy – kanapę i dwa fotele zabrane w czerwcu 2009 r. z lokalu przy ul. [...] i nie ma dowodów na to, aby podejmowała próby pobytu w miejscu stałego zameldowania. O rezygnacji z przebywania w lokalu przy ul. [...] świadczy także to, że w grudniu 2010 r. na jej wniosek odłączono licznik energii elektrycznej, ponieważ według zeznań byłego męża oświadczyła, że nie zamierza mieszkać w tym lokalu.
Organ podał, że fakt ewentualnego utrudniania skarżącej dostępu do lokalu przez jej byłego męża nie został potwierdzony przez Komendę Powiatową Policji w L. i dlatego nie stanowi okoliczności wiarygodnej. Mając na uwadze poczynione ustalenia organ doszedł do wniosku, że decyzja o opuszczeniu lokalu przy ul. [...] przez skarżącą była świadoma i autonomiczna, a ogół zachowań skarżącej świadczy o tym, że nie jest zainteresowana zamieszkaniem w tym lokalu, a jedynie utrzymaniem zameldowania. Organ skonstatował, że sam zamiar powrotu do miejsca stałego zameldowania w przypadku uzyskania przez skarżącą renty, przy biernym wyczekiwaniu do czasu, gdy przyczyny opuszczenia lokalu same ustąpią lub odkładanie uregulowania tych spraw na czas przyszły, bliżej nie określony, nie stanowi przesłanki do utrzymania zameldowania.
W skardze na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca zarzuciła naruszenie:
- - art. 77 kpa poprzez rozstrzygnięcie sprawy bez zebrania wszystkich dowodów niezbędnych do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia oraz wydania decyzji bez zebrania i rozpatrzenia wszystkich dowodów;
- - art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności polegające na bezzasadnym przyjęciu, wbrew zebranym w sprawie dowodom, iż opuszczenie lokalu przez skarżącą miało charakter dobrowolny i trwały.
Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji o jej wymeldowaniu.
W uzasadnieniu skargi skarżąca podała, że we Włoszech, ze względu na specyfikę pracy – opieka nad ludźmi starymi i niepełnosprawnymi, ma zameldowanie tymczasowe – każdorazowo w miejscu wykonywania pracy. Z chwilą śmierci podopiecznego traci miejsce zamieszkania i zameldowania. Do czasu znalezienia nowej pracy mieszka u koleżanek lub w hotelach prowadzonych przez księży. Do tej pory trzykrotnie zmieniała w ten sposób pracę i miejsce swojego pobytu tymczasowego. Powyższe świadczy - zdaniem skarżącej - o tym, że jedynym miejscem jej pobytu stałego jest lokal przy ul. [...] w K. Skarżąca przyznała, że w latach 2012 – 2013 zmniejszyła częstotliwość przyjazdów do Polski oraz swoją aktywność w dążeniu do odzyskania pełnego dostępu do lokalu, ale było to spowodowane złym stanem zdrowia i kosztami leczenia, co zostało wykorzystane przez jej byłego męża. Skarżąca podniosła, że cały czas jej były mąż stosuje przemoc i podstępne zabiegi np. w postaci wymiany zamków po każdym przekazaniu jej kluczy, zmuszając ją w ten sposób do opuszczenia lokalu.
Wskazała, że do czasu swojej choroby wielokrotnie wzywała policję z posterunku w K. i tylko dzięki ich interwencjom uzyskiwała klucze od pomieszczenia. Wyjaśniła, że licznik energii elektrycznej został odłączony, bowiem tylko ona była obciążana opłatami stałymi, mimo że jest lokatorką jednego niewielkiego pokoju, oraz że właścicielką kompletu wypoczynkowego, który został zabrany do domu jej córki jest jej córka, która pożyczyła ten komplet skarżącej po rozwodzie z J. S. Skarżąca podkreśliła, że jest w średnim wieku, ma trudności z adaptowaniem się do warunków poza Polską, stan jej zdrowia pogarsza się, zamierza więc wrócić do Polski i zamieszkać w miejscu stałego zameldowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
W zaskarżonym kasacyjnie wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wskazał, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, zgodnie z którym organ gminy wydaje na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Przytoczony przepis obliguje organ do decyzyjnego rozstrzygania w sytuacji stwierdzenia zaniedbania przez określoną osobę wykonania obowiązku meldunkowego, który w takim wypadku polega na obowiązku wymeldowaniu się z miejsca pobytu stałego z chwilą jego opuszczenia (art. 4 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 ww. ustawy). Warunkiem ingerencji organu w trybie i na zasadach unormowanych omawianym przepisem jest zaistnienie przesłanek zawartych w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, a więc przesłanki opuszczenia miejsca pobytu stałego oraz przesłanki niedopełnienia obowiązku wymeldowania się.
Pobytem stałym, zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 cytowanej ustawy, jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Miejscem pobytu stałego osoby jest miejsce (lokal), w którym znajduje się jej centrum życiowe. Zamieszkiwanie w danym lokalu polega zaś na stałym korzystaniu z jego urządzeń, nocowaniu w nim, spędzaniu wolnego czasu oraz zaspokajaniu swoich funkcji życiowych i potrzeb socjalnych. Analizując przesłankę opuszczenia miejsca pobytu stałego, warunkującą w świetle art. 15 ust. 2 cytowanej ustawy wymeldowanie danej osoby z miejsca jej dotychczasowego stałego zameldowania, Sąd I instancji, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, wywiódł, że przesłanka ta jest spełniona wówczas, gdy dana osoba fizyczne nie przebywa w lokalu mieszkalnym, w którym poprzednio miała zorganizowane centrum życiowe, a nieprzebywanie to jest wynikiem woli tej osoby koncentracji spraw życiowych w innym miejscu.
Zamiar, wola osoby ma więc także istotne znaczenie przy ocenie, czy do opuszczenia lokalu rzeczywiście doszło. Przez zamiar opuszczenia miejsca pobytu należy pojmować nie tylko wolę wewnętrzną, ale także wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Dlatego też przy ustalaniu zamiaru nie można poprzestać tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby, lecz należy zbadać czy okoliczności istniejące w sprawie potwierdzają wolę wewnętrzną osoby zainteresowanej, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Do okoliczności takich należeć będą między innymi: sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w danym miejscu (przebywanie w nim w sensie fizycznym, praca, nauka), posiadanie rzeczy w lokalu lub związanych z danym lokalem (np. kluczy, rzeczy osobistych), a także obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim (wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r. sygn. akt V SA 3169/00, LEX nr 50123; wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005 r. sygn. akt II OSK 302/05, LEX nr 190969; wyrok WSA z dnia 18 grudnia 2001 r. sygn. akt II SA/Ka 613/00, dostępny na stronie nsa.gov.pl.).
Zatem organy meldunkowe, badając wystąpienie przesłanki opuszczenia miejsca pobytu stałego, zobligowane są ocenić czy osoba faktycznie opuściła bez wymeldowania się to miejsce (fizycznie w nim nie przebywa) i czy opuszczenie to, jako będące wynikiem woli tej osoby, ma charakter dobrowolny i trwały. Sąd podkreślił, iż w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych za równoznaczną z dobrowolnym opuszczeniem lokalu traktuje się sytuację, w której osoba w nim zameldowana została z niego usunięta wbrew woli, ale nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych w postaci powództwa cywilnego o przywrócenie naruszonego posiadania, czy o eksmisję. Nawet bowiem, jeśli osoba zameldowana na pobyt stały zostałaby z lokalu usunięta wbrew jej woli, bądź niezgodnie z jej wolą nie miałaby ona do niego dostępu, ale nie podjęłaby żadnych kroków umożliwiających powrót do lokalu i faktycznie mieszkałaby i koncentrowała swoje sprawy życiowe w innym miejscu, to odmowa wymeldowania takiej osoby potwierdziłaby fikcję zameldowania, naruszając tym samym sens i wiarygodność ewidencji ludności (np. wyrok NSA z dnia 25 października 2005 r. sygn. akt II OSK 127/05, LEX nr 201427; wyrok WSA w Opolu z dnia 11 marca 2008 r. sygn. akt II SA/Op 31/08, LEX nr 481441; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 2 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SA/Bd 613/11).
Powołując się następnie na oświadczenia J. S., zeznania córki skarżącej – D. R., informację Urzędu Gminy K., że skarżąca nie zgłosiła w organie meldunkowym swojego wyjazdu za granicę na okres dłuższy niż 6 miesięcy oraz informację Posterunku Policji w K., że Komenda Powiatowa Policji w L. w systemach informatycznych nie odnotowała interwencji wobec zachowań J. S. ze zgłoszenia skarżącej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wywiódł, iż ze wskazanych dowodów wynika bezsprzecznie, że skarżąca co najmniej od 4 lat nie mieszka w spornym lokalu i nie pokrywa opłat związanych z jego utrzymaniem (ogrzewanie, podatek od nieruchomości). Opuściła go około 6 lat temu dobrowolnie, w związku z wyjazdem do pracy za granicę. Od kilku lat nie nocowała w tym lokalu, nawet gdy przyjeżdżała do Polski, przy czym jest prawdopodobne, że w lokalu tym nie ma prądu ze względu na usunięcie licznika energii elektrycznej przez skarżącą.
Swoje centrum życiowe skarżąca ma poza Polską – we Włoszech, gdzie mieszka, pracuje, leczy się i zaspokaja wszystkie swoje potrzeby egzystencjalne. Tam też stara się zapracować na emeryturę lub rentę. Swojego wyjazdu do Włoch nie zgłosiła właściwemu organowi gminy, pomimo że obowiązek taki jest ustawowo określony w art. 15 ust. 3 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Gdy przyjeżdża do Polski, to mieszka w domu córki. Ustosunkowując się do twierdzeń skarżącej, że czyni tak dlatego, że były mąż zmienia zamki do bramki i drzwi wejściowych, Sąd I instancji podał, że faktu tego nikt poza nią i córką nie potwierdza, a na Posterunku Policji w K. nie odnotowano żadnych interwencji, które potwierdzałyby, że rzeczywiście miała zamiar wejść do lokalu i że skutecznie jej to uniemożliwiano. Nie podjęła też żadnych skutecznych działań prawnych w postaci np. powództwa cywilnego o przywrócenie naruszonego posiadania lokalu.
Sąd podkreślił, że aby ewentualne utrudnienia dostępu do miejsca pobytu stałego mogły mieć wpływ na ocenę wystąpienia przesłanek z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji, niezbędnym jest, w świetle utrwalonego w tym zakresie orzecznictwa sądów administracyjnych, podjęcie we właściwym czasie przez osobę zainteresowaną skutecznych środków prawnych, z których wynikałoby, iż wolą podmiotu z nich korzystającego jest umożliwieniu mu dostępu czy powrotu do lokalu, z którego został bezprawnie usunięty, czy do którego dostęp jest mu utrudniany, celem realizacji i koncentracji w nim przez ten podmiot istotnych spraw życiowych. W niniejszej sprawie skarżąca z takich środków nie skorzystała.
Zdaniem Sądu I instancji, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje na istnienie po stronie skarżącej woli koncentracji własnych spraw życiowych w innym miejscu niż lokal przy ul. [...], albowiem skarżąca opuściła ten lokal dobrowolnie i nie podjęła skutecznie żadnych czynności prawnym umożliwiających jej powrót do niego, a zatem opuszczenie tego lokalu jako takie ma charakter trwały i stanowi następstwo jej własnej woli, choć być może uwarunkowane było wcześniej zaistniałym konfliktem małżeńskim i postępowaniem rozwodowym.
Odnosząc się do kwestii dobrowolności opuszczenia przedmiotowego lokalu, Sąd I instancji uznał, iż jest ona niewątpliwa pomimo tego, że mąż skarżącej został skazany za stosowanie wobec niej w sierpniu 2010 r. gróźb karalnych. Skarżąca bowiem opuściła lokal, gdy wyjechała do pracy do Włoch już około roku 2008. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, prowadzenie sprawy o podział majątku wspólnego byłych małżonków i rozliczanie w tym postępowaniu nakładów na dom, w którym mieści się sporny lokal, nie może determinować i uzasadniać administracyjnych rozstrzygnięć dotyczących kwestii meldunkowych, które mają wyłącznie charakter rejestracyjno-porządkowy i odzwierciedlają określony stan faktyczny w zakresie aktualnego miejsca stałego pobytu. Zameldowanie w określonym lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie pobytu określonej osoby w tym lokalu, w związku z czym, jeżeli okoliczności faktyczne sprawy potwierdziły, że skarżąca skoncentrowała swoje sprawy życiowe w innym miejscu, niezależnie od przyczyny tego stanu rzeczy, to obowiązkiem organu ewidencyjnego jest doprowadzenie do sytuacji, w której stan prawny będzie zgodny z sytuacją faktyczną.
Mając powyższe na względzie Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniosła M. S. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie prawa materialnego, to jest:
- 1) art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, poprzez błędne przyjęcie, w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny, że spełnione zostały przesłanki dobrowolnego i trwałego opuszczenia przez skarżącą miejsca pobytu stałego,
- 2) art. 15 ust. 3 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że skarżąca nie dokonała zgłoszenia właściwemu organowi gminy o wyjeździe do Włoch trwającym ponad 6 miesięcy, podczas gdy zgłoszenie takie miało miejsce podczas pierwszego postępowania o wymeldowanie, mimo iż skarżąca przebywała już wtedy we Włoszech, o czym poinformowała organ gminy w toku tego postępowania, natomiast organ gminy nie uznał tego za formalne poinformowanie w trybie art. 15 ust. 3 wyżej wymienionej ustawy.
Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zasądzenie od organu administracji na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Prawidłowo sporządzona skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie (art. 176 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przytoczenie podstaw kasacyjnych to wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w ocenie skarżącego zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji, oraz precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało niewłaściwe zastosowanie lub błędna wykładnia prawa materialnego, bądź wykazanie możliwego istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez sąd pierwszej instancji. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.
Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Zdaniem skarżącej kasacyjnie, kwestionowany przez nią wyrok został podjęty z naruszeniem prawa materialnego, to jest art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 z późn. zm.), poprzez błędne przyjęcie, że spełnione zostały przesłanki dobrowolnego i trwałego opuszczenia przez skarżącą miejsca pobytu stałego, a ponadto art. 15 ust. 3 wyżej wymienionej ustawy, poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że skarżąca nie dokonała zgłoszenia właściwemu organowi gminy o wyjeździe do Włoch trwającym ponad 6 miesięcy, podczas gdy zgłoszenie takie miało miejsce podczas pierwszego postępowania o wymeldowanie, mimo iż skarżąca przebywała już wtedy we Włoszech, o czym poinformowała organ gminy w toku tego postępowania, natomiast organ gminy nie uznał tego za formalne poinformowanie w trybie art. 15 ust. 3 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Przepis art. 15 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych stanowi, że osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące, jest obowiązana wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca.
W myśl ust. 2 tego artykułu, organ gminy wydaje na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.
Stosownie do art. 15 ust. 3 przywołanej wyżej ustawy, osoba, która wyjeżdża poza granice Rzeczypospolitej Polskiej na okres dłuższy niż 6 miesięcy, jest obowiązana zgłosić swój wyjazd oraz powrót właściwemu ze względu na miejsce pobytu stałego organowi wymienionemu w ust.
- 1. Zgłoszenia wyjazdu dokonuje się najpóźniej w dniu opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu, a zgłoszenia powrotu - najpóźniej w 30. dniu, licząc od dnia powrotu.
Wbrew wywodom skarżącej kasacyjnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy prawidłowo ustalił, że w niniejszej sprawie zostały spełnione, wynikające z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, przesłanki stanowiące podstawę do wydania decyzji o wymeldowaniu skarżącej z miejsca pobytu stałego.
Jak podkreślano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, o opuszczeniu miejsca pobytu stałego można mówić wtedy, gdy ma ono charakter trwały i dobrowolny. O trwałości opuszczenia miejsca pobytu świadczy upływ czasu, to jest okres pozostawania poza miejscem dotychczasowego pobytu. O dobrowolności opuszczenia decyduje natomiast samodzielna rezygnacja z przebywania pod danym adresem, niewywołana przymusem fizycznym albo psychicznym innej osoby (por. np. wyrok WSA w Łodzi z dnia 14 lutego 2014 r. sygn. akt III SA/Łd 1054/13 – LEX nr 1510722).
W rozpatrywanej sprawie skarżąca kasacyjnie dobrowolnie opuściła przedmiotowy lokal wyjeżdżając do pracy za granicą, a fakt, że od kilku lat przebywa we Włoszech i tam koncentruje swoje interesy życiowe, świadczy o trwałości opuszczenia miejsca pobytu stałego.
Wszystkie istotne okoliczności mające wpływ na wynik sprawy zostały prawidłowo ustalone, przeanalizowane i wyjaśnione przez Sąd I instancji, znajdując swój wyraz w obszernych motywach skarżonego kasacyjnie wyroku.
Zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych nie jest więc w tej sprawie uzasadniony.
Sąd Wojewódzki prawidłowo też wskazał, że skarżąca kasacyjnie swojego wyjazdu do Włoch nie zgłosiła właściwemu organowi gminy, pomimo że obowiązek taki jest ustawowo określony w art. 15 ust. 3 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Powyższe ustalenie poczynione przez Sąd wynika z treści informacji Urzędu Gminy K. Zauważyć wypada, że nie jest spełnieniem wspomnianego obowiązku ciążącego na osobie, która wyjeżdża poza granice Rzeczypospolitej Polskiej na okres dłuższy niż 6 miesięcy, ustalenie przez organ w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, że osoba ta wyjechała poza granice kraju, nawet jeżeli ustalenie to nastąpiło wskutek informacji udzielonej przez tę osobę.
W tej sytuacji nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut naruszenia art. 15 ust. 3 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Mając na względzie powyższe stwierdzić trzeba, że żaden z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów nie zasługiwał na uwzględnienie.
W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.