Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 21/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę D. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] listopada 2016 r., w przedmiocie warunków zabudowy
D. O. w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na możliwość wywołania trudnych do odwrócenia skutków w wypadku wystąpienia przez inwestora o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, a w konsekwencji uzyskania prawa do zabudowy działki zgodnie z warunkami ustalonymi w zaskarżonych decyzjach, jak również rażącej szkody dla właścicieli nieruchomości sąsiednich poprzez przesłanianie istniejących (i planowanych) na nieruchomościach sąsiednich budynków usługowych od strony drogi publicznej – ul. [...]. Podkreślił, że krąg stron postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, określony w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, jest węższy niż przewidziany w art. 28 K.p.a., co sprawia, że dla stron postępowania innych niż inwestor, ten właśnie etap – tj. wydanie decyzji o warunkach zabudowy, może zamykać drogę do bezpośredniego kwestionowania dopuszczonej nią zmiany sposobu zagospodarowania terenu, w kolejnej fazie procesu inwestycyjnego, pomimo gwarantowanej w art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych, która winna być realna.
Zagospodarowanie działek zgodnie z zaskarżoną decyzją umożliwia ponadto zachwianie ładu przestrzennego nieruchomości sąsiednich z uwagi na zastosowanie w decyzji rozwiązań nieodpowiadających wynikom analizy urbanistycznej.
Uczestnik postępowania [...] Sp. Z o.o. Sp. K. z siedzibą w Jankowicach w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o nieuwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powołując się na dominujący w orzecznictwie pogląd, zgodnie z którym decyzja o warunkach zabudowy ze względu na jej przedmiot nie podlega wykonaniu bowiem potwierdza jedynie istnienie tylko pewnego stanu prawnego i faktycznego i nie wywołuje skutków materialnoprawnych z uwagi na to, że nie rodzi żadnych praw i obowiązków.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Po oddaleniu skargi, skarżący, który wniósł skargę kasacyjną może wystąpić z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07, ONSAiWSA z 2007 r., nr 4, poz.77).
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z tego przepisu spoczywa na wnioskodawcy.
Odnosząc się do zasadności wniosku w rozpoznawanej sprawie, należy uznać, że strona skarżąca nie wskazała takich okoliczności, które świadczyłyby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że o możliwości przyznania ochrony, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a, nie decyduje zasadniczo rodzaj aktu będącego przedmiotem skargi, ale to, czy w postępowaniu sądowoadministracyjnym prowadzonym w granicach sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem administracyjnym, w wyniku wstrzymania wykonania tego aktu, nastąpi ochrona strony, przed skutkami, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może polegać na wstrzymaniu skutków prawnych, które decyzja ta wywołuje.
Niewątpliwie decyzja o warunkach zabudowy tworzy uprawnienie inwestora do ubiegania się o udzielenie pozwolenia na budowę, a następnie stanowi jeden z warunków uzyskania decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę. Nie można więc co do zasady wykluczyć sytuacji, w której mogą zaistnieć przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji o warunkach zabudowy. Jednak w niniejszej sprawie wskazywana we wniosku sama możliwość wystąpienia przez inwestora do właściwego organu o pozwolenie na budowę nie wywołała dla wnioskodawcy skutków trudnych do odwrócenie.
Udzielenie stronie postępowania sądowego ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., zależy od wystąpienia potencjalnego zagrożenia powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jako następstwa wykonania zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi przez sąd. Oznacza to, że wnioskodawca obowiązany jest wskazać takie okoliczności, które mogą uzasadniać przyjęcie, iż wykonanie określonej decyzji może spowodować takie następstwa. Nie jest wobec tego wystarczające powołanie się na to, że decyzja o warunkach zabudowy ma określone znaczenie prawne w toku postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę. Wnioskodawca powołuje się bardzo ogólnie na to, że mogą powstać trudne do odwrócenia skutki, jeżeli inwestycja zostanie zrealizowana.
Tymczasem istotne znaczenie ma okoliczność, że decyzja o warunkach zabudowy nie stanowi aktu, który dawałby podstawę do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji planowanej inwestycji, a tym samym nie narusza na tym etapie inwestycyjnym praw strony w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania nieodwracalnych skutków.
Podkreślić należy, że sama obawa, że w przyszłości zostaną podjęte akty administracyjne, które doprowadzą do rozpoczęcia procesu inwestycyjnego polegającego na budynku handlowo-usługowego nie stanowi okoliczności uzasadniającej zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Nie można także podzielić, podnoszonej przez pełnomocnika skarżącego argumentacji, aby kwestia ustalenia kręgu stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego) stanowiła o możliwości wystąpienia jakiegokolwiek niebezpieczeństwa, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Natomiast wskazywane we wniosku negatywne skutki dla ładu przestrzennego należy wiązać z decyzją o pozwoleniu na budowę, a nie decyzją o warunkach zabudowy, która bezpośrednio nie stanowi podstawy do zagospodarowania terenu w ramach planowanej inwestycji.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.