Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 7 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 2958/13

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 19 września 2013 r., IV SA/Po 589/13 oddalił skargę R. P. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:

Rada Gminy [...] podjęła uchwałę z [...] stycznia 2013 r., nr [...] w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...] w obszarze terenów zainwestowanych i części wsi [...], w rejonie ulic [...].

Skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł R. P. zarzucając zaskarżonej uchwale naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie przepisu art. 140 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 6 ust 2 pkt 2 i art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. 2012, poz. 647) polegające na nieuwzględnieniu jego interesu prawnego wynikającego z przepisów określających prawo właściciela do korzystania z rzeczy i rozporządzania nią (art. 140 kodeksu cywilnego) poprzez wydanie uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...] w obszarze terenów zainwestowanych i części wsi [...], w której:

1. - ustalono przeznaczenie terenu - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i usługowa, z jednoczesnym usunięciem zastrzeżenia dopuszczającego możliwość prowadzenia jedynie nieuciążliwych usług, przewidzianego w § 11 ust. 3 pkt 2 a) wcześniej obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...] w obszarze terenów zainwestowanych i części wsi [...], uchwalonego uchwałą Rady Gminy z [...] maja 1999 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Wielkopolskiego Nr 37 z 1999 r., poz. 732), zmienionego uchwałą Rady Gminy [...] marca 2010 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Wielkopolskiego Nr 156 z 2010 r., poz. 2961),
2. - usunięto całkowity zakaz magazynowania jakichkolwiek odpadów, przewidziany w § 11 ust. 4 pkt 3 wcześniej obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...] w obszarze terenów zainwestowanych i części wsi [...].

Wskazując na powyższe skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że w rozpatrywanym przypadku interes prawny skarżącego wynika z treści art. 140 k.c, chroniącego prawo właściciela nieruchomości do niezakłóconego korzystania z przedmiotu własności. Według art. 140 k.c. właściciel może, w granicach określonych w tym przepisie, korzystać z rzeczy z wyłączeniem innych osób, które obowiązane są powstrzymać się od wszelkiej ingerencji w sferę uprawnień właściciela. Wbrew treści uzasadnienia uchwały Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] marca 2013 r. w sprawie odmowy uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa w uchwale [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...] w obszarze terenów zainwestowanych i części wsi [...], w rejonie ulic [...], w wyniku podjęcia uchwały Nr [...] doszło do faktycznej zmiany przeznaczenia nieruchomości położonych w [...] w rejonie ulic [...].

We wcześniej obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego wsi [...] w obszarze terenów zainwestowanych i części wsi [...], uchwalonego uchwałą Rady Gminy [...] maja 1999 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Wielkopolskiego Nr 37 z 1999 r., poz. 732), zmienionego uchwałą Rady Gminy [...] marca 2010 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Wielkopolskiego Nr 156 z 2010 r., poz. 2961), ustalono bowiem przeznaczenie terenu - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z dopuszczeniem nieuciążliwych usług (§11 ust. 3 pkt 2 a). W zaskarżonej uchwale nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...] w obszarze terenów zainwestowanych i części wsi [...], w rejonie ulic [...], usunięto zastrzeżenie dopuszczające możliwość prowadzenia nieuciążliwych usług. Jak wynika z ustaleń zaskarżonej uchwały, pod pojęciem usług nieuciążliwych należy rozumieć usługi, które nie są zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów odrębnych (§ 2 pkt 17 uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2013 r.).

Usunięcie zastrzeżenia dopuszczającego możliwość prowadzenia nieuciążliwych usług oznacza zatem w rzeczywistości zezwolenie na prowadzenie usług wszelkiego rodzaju. Dalej skarżący wskazał, że zmiana ta została wprowadzona de facto na życzenie jednej osoby, a mianowicie Pana [...], będącego właścicielem nieruchomości składającej się z działek [...] i [...], położonych przy ul. [...]. Na wskazanych działkach Pani I. C. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie zbierania i transportu odpadów metali nieżelaznych, miedzi, brązu, mosiądzu, aluminium, ołowiu, cynku, żelaza i stali, cyny, mieszaniny metali, papieru i tektury, tworzyw sztucznych i gumy, szkła.

Skarżący podniósł, że zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. 10, Nr 213, poz. 1397), do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m. in. stacje demontażu w rozumieniu ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 25, poz. 202, z późn. zm.) oraz miejsca demontażu pojazdów inne niż wymienione w pkt 42 oraz miejsca demontażu statków (§ 2 ust. 1 pkt 42 i 43 w/w rozporządzenia). Do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się natomiast m.in. punkty do zbierania lub przeładunku odpadów, w tym złomu (§ 3. ust. 1 pkt 81 w/w rozporządzenia). Jak już wskazano w niniejszej skardze, działalność gospodarcza prowadzona na działkach nr [...] i [...], stanowiących własność Pana [...], polega między innymi na demontażu pojazdów, a zatem w świetle ustaleń powołanego wyżej rozporządzenia jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko.

Zmiana wprowadzona zaskarżoną uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. daje zatem Panu [...] i jego żonie I. C. możliwość nieskrępowanego prowadzenia działalności gospodarczej, która ze względu na notoryczny, przekraczający wszelkie dopuszczalne normy wynikające zarówno ze zwyczajów międzysąsiedzkich, jak i obowiązującego prawa hałas uniemożliwia normalne funkcjonowanie, a tym samym korzystanie z nieruchomości zgodnie z jej społeczno -gospodarczym przeznaczeniem (art. 140 k.c. w zw. z art 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Kolejną zmianą wprowadzoną zaskarżoną uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. jest usunięcie całkowitego zakazu magazynowania jakichkolwiek odpadów, przewidzianego w § 11 ust. 4 pkt 3 wcześniej obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...] w obszarze terenów zainwestowanych i części wsi [...].

W ocenie skarżącego usunięcie z zaskarżonej uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. zastrzeżenia dopuszczającego możliwość prowadzenia nieuciążliwych usług oraz usunięcie całkowitego zakazu magazynowania jakichkolwiek odpadów, dające właścicielowi działek nr [...] i [...] możliwość nieskrępowanego prowadzenia działalności gospodarczej, stanowiącej w świetle ustaleń rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (miejsca demontażu pojazdów) oraz przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (punkty do zbierania lub przeładunku odpadów, w tym złomu), stanowi naruszenie moich uprawnień właścicielskich, wynikających z art. 140 k.c. i uniemożliwia spokojne i bezkonfliktowe wykonywanie prawa własności.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, że nieprawdą jest, iż zmiana planu polegała miedzy innymi na usunięciu zastrzeżenia dopuszczającego możliwość prowadzenia na tym terenie jedynie nieuciążliwych usług. W §9 pkt 1 lit c zaskarżonej uchwały ustalono lokalizację wyłącznie usług nieuciążliwych. Natomiast w §2 pkt 17 zdefiniowano, że przez usługi nieuciążliwe należy rozumieć usługi, które nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów odrębnych. W uprzednio obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w § 3 pkt 4 uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] marca 2010r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...] w obszarze terenów zainwestowanych i części wsi [...] - etap Ib zdefiniowano, iż jako nieuciążliwe usługi należy rozumieć przedsięwzięcia, które nie powodują negatywnego oddziaływania na środowisko i warunki życia ludzi oraz nie należą do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z przepisami odrębnymi lub innych przedsięwzięć, odpowiadających im w rozumieniu przepisów odrębnych obowiązujących w momencie złożenia wniosku o wydanie decyzji administracyjnej w celu realizacji planowanej inwestycji, z wyłączeniem inwestycji celu publicznego.

Dopuszczona więc była również możliwość lokalizacji usług zaliczanych zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U z 2010r. Nr 213, poz. 1397), do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dalej organ wskazał, że faktycznie w zaskarżonej zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...] w obszarze terenów zainwestowanych i części wsi [...], w rejonie ulic [...], oprócz uszczegółowienia zasad kształtowania ładu przestrzennego, usunięto zakaz magazynowania odpadów wprowadzony przez uprzednio obowiązujący plan. Zgodnie z art. 3 ust.l pkt 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. 2013r., poz.

21) przez magazynowanie odpadów rozumie się czasowe przechowywanie odpadów obejmujące: a) wstępne magazynowanie odpadów przez ich wytwórcę, b) tymczasowe magazynowanie odpadów przez prowadzącego zbieranie odpadów, c) magazynowanie odpadów przez prowadzącego przetwarzanie odpadów. Jak wynika z powyższego pojęcie magazynowania odpadów dotyczy zarówno każdego wytwórcy odpadów, jak i prowadzącego zbieranie odpadów i przetwarzanie. W związku z tym, ustalenie zakazu magazynowania odpadów na terenach, na których dopuszczona jest funkcja usługowa nie jest uzasadnione i uniemożliwia realizację tego typu działalności. Organ wyjaśnił, że z zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego polegającej w szczególności na usunięciu zakazu magazynowania odpadów na terenie sąsiadującym z nieruchomością skarżącego, nie można wywodzić naruszenia art. 140 k.c. w zw. z art.6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a co za tym idzie naruszenia interesu prawnego skarżącego.

W piśmie procesowym z dnia [...] września 2013 r. skarżący podniósł, że usunięcie z definicji zawartej w zaskarżonej uchwale zastrzeżenia określającego nieuciążliwe usługi jako przedsięwzięcia, które nie powodują negatywnego oddziaływania na warunki życia ludzi stanowi faktyczna zmianę przeznaczenia nieruchomości. Skarżący wskazał, że przewidziana w zaskarżonej uchwale faktyczna zmiana przeznaczenia nieruchomości jest niezgodna z charakterem i celem zabudowy mieszkaniowej na terenie objętym uchwałą i służy realizacji partykularnego i jednostkowego celu M. C. z pominięciem interesu prawnego wszystkich pozostałych właścicieli nieruchomości zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w tym skarżącego. Tego typu postępowanie organu jednostki samorządu terytorialnego eliminuje zaufanie jednostki do władzy publicznej, a także ogranicza jej pewność co do trwałości aktów prawnych. Zdaniem skarżącego stan kreowany zaskarżoną uchwałą usankcjonował współistnienie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z punktem skupu złomu i surowców wtórnych, co jest niezgodne z charakterem i celem zabudowy mieszkaniowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę. Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie skarżący miał legitymację procesową do wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę. Zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczy terenu sąsiadującego bezpośrednio z działkami skarżącego. Nie ulega również wątpliwości, iż zmiana definicji usług uciążliwych oraz dopuszczenie możliwości gromadzenia odpadów wprowadza przez to ograniczenia co do możliwej zagospodarowania działek skarżącego, a co za tym idzie narusza interes prawny skarżącego wynikający m.in. z przysługującego mu prawa własności.

Sąd zaznaczył jednak, że samo naruszenie interesu prawnego nie oznacza konieczności uwzględnienia skargi. Sąd zobligowany jest do kontroli zaskarżonej uchwały w kontekście przesłanek wymienionych w art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd wskazał, że procedura uchwalania planu miejscowego była prawidłowa. Przechodząc do oceny zarzutów podniesionych skardze sąd wskazał, że plan miejscowy zgodny jest ze studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2010 r., nr [...]).

Odnosząc się do zarzutu skarżącego, iż z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego usunięto zastrzeżenie dopuszczające możliwość lokalizowania jedynie usług nieuciążliwych sąd wskazał, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w brzmieniu nadanym przez zaskarżoną uchwałę w dalszym ciągu nakazuje lokalizowanie wyłącznie nieuciążliwej działalności gospodarczej (§ 9 pkt 1 lit c zaskarżonej uchwały). Zatem wszelkie twierdzenia i uwagi skarżącego dotyczące dopuszczenia możliwości prowadzenia wszelkiej działalności gospodarczej nie znajdują uzasadnienia. Analiza zaskarżonej uchwały prowadzi do wniosku, że zmianie de facto uległa definicja usług uciążliwych oraz zlikwidowano całkowity zakaz gromadzenia odpadów. Zmiana definicji usług uciążliwych i ograniczenie jej wyłącznie do usług, które nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko mieści się w granicach władztwa planistycznego.

W nowej definicji pod pojęciem usług uciążliwych nie zawarto przedsięwzięć, które nie powodują negatywnego oddziaływania na środowisko i warunki życia ludzi. Powyższe w ocenie sądu nie oznacza jednak przekroczenie granic władztwa planistycznego. Na przedmiotowym terenie dopuszczalne było pod rządami miejscowego planu w poprzednim brzmieniu prowadzenie usług uciążliwych. Natomiast zmiana spowodowana wprowadzeniem nowej definicji usług uciążliwych, która nie różni się bardzo od poprzedniej, wbrew twierdzeniom skargi nie zmienia w sposób istotny możliwości zagospodarowania przedmiotowego terenu. Utrzymanie dotychczasowej funkcji terenu z nieznacznym rozszerzeniem dopuszczalnej działalności nie stanowi przekroczenia władztwa planistycznego.

Ponadto, poprzednia definicja usług uciążliwych zawierała elementy ocenne, które mogły komplikować wykładnie planu. Natomiast wprowadzenie definicji de facto odwołującej się do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. 10, Nr 213, poz. 1397) będzie prostsze i nie będzie pozwalało na nadużycia. Za przekroczenie władztwa planistycznego nie można również uznać likwidacji całkowitego zakazu gromadzenia odpadów.

Od tego wyroku skarżący złożył skargę kasacyjna, zaskarżając go w całości i zarzucając mu na podstawie art.174 pkt 1 p.p.s.a naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię mającą wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.: 1. poprzez błędną ocenę, że: uchwalenie uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...] w obszarze terenów zainwestowanych i części wsi [...], w rejonie ulic [...]: nie stanowiło naruszenia przepisu art. 140 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 6 ust 2 pkt 2 i art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. 2012, poz. 647), polegającego na nieuwzględnieniu interesu prawnego R. P. wynikającego z przepisów określających prawo właściciela do korzystania z rzeczy i rozporządzania nią (art. 140 kodeksu cywilnego), podczas gdy poprzez uchwałę tą: doszło do faktycznej zmiany przeznaczenia nieruchomości, polegającej na zmianie definicji usług nieuciążliwych zawartej w poprzednio obowiązującej uchwale Rady Gminy [...] z dnia [...] maja 1999 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Wielkopolskiego Nr 37 z 1999 r., poz. 732), zmienionej uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] marca 2010 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Wielkopolskiego Nr 156 z 2010 r., poz. 2961), co w efekcie umożliwiło prowadzenie na objętym zmianą terenie działalności powodującej negatywne oddziaływanie na środowisko i warunki życia ludzi, 2. likwidacja całkowitego zakazu magazynowania jakichkolwiek odpadów, przewidzianą w § 11 ust. 4 pkt 3 wcześniej (dotychczas) obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest uzasadniona potrzebą umożliwienia realizacji działalności na terenach na których dopuszczona jest funkcja usługowa, podczas gdy zgodnie z treścią art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. 2013, poz.

21) gospodarkę odpadami należy prowadzić w sposób zapewniający ochronę życia i zdrowia ludzi oraz środowiska, w szczególności gospodarka odpadami nie może powodować uciążliwości przez hałas lub zapach oraz wywoływać niekorzystnych skutków dla terenów wiejskich lub miejsc o szczególnym znaczeniu, w tym kulturowym i przyrodniczym.

Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw nieważnościowych w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten - inaczej niż wojewódzkie sądy administracyjne - zobligowany jest jedynie do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, stąd też tak istotne jest prawidłowe sformułowanie zarzutów skargi kasacyjnej.

Przypomnieć należy, że podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Natomiast na podstawie art.174 pkt 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można również oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze ustawowe wymogi dotyczące podstaw kasacyjnych, które powinny być przestrzegane przy sporządzaniu skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że przedmiotowa skarga kasacyjna nie spełnia w pełni ustawowych wymogów. Skarga kasacyjna, to właściwie powtórzenie skargi do Sądu pierwszej instancji, podczas przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok Sądu pierwszej instancji.

Jako podstawę skargi kasacyjnej wskazano art.174 pkt 1 p.p.s.a zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię mająca wpływa na wynik sprawy tj. art., 145 §1 pkt 1 lit.a p.p.s.a poprzez błędną ocenę, że uchwalenie zmiany planu nie stanowiło naruszenia art.140 kc w zw. z art.6 ust.2 pkt 2 i art. 7 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dostrzegamy zatem, że w skardze kasacyjnej powołano zarzut naruszenia prawa materialnego w formie błędnej wykładni tj art.174 pkt 1 p.p.s.a,, ale zarzut ten został połączony z zarzutem naruszenia prawa materialnego, który może być podnoszony w skardze do Sądu pierwszej instancji. Zgodnie z art.145 §1 pkt 1 llit.a p.p.s.a Sąd pierwszej instancji uwzględnia skargę i uchyla decyzję lub postanowienie jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Tymczasem przedmiotem skargi do Sądu pierwszej instancji nie była decyzja, ani postanowienie, lecz uchwala w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co oznacza, że Sąd pierwszej instancji nie stosował art.145 p.p.s.a.. Zgodnie bowiem z art.147 §1 p.p.s.a w przypadku uwzględnienia skargi na uchwalę lub akt, o których mowa w art.3 § 2 pkt 5 i 6 sąd stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części, albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Uchwała rady gminy w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, o którym mowa w art.3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., co oznacza, że Sąd pierwszej instancji stosował art.147 p.p.s.a, nie stosował zaś art.145 §1 pkt 1 lit.a p.p.s.a., tym samym nie mógł go naruszyć.

Odnosząc się zaś do zarzutu, w którym skarżący kasacyjnie zarzuca naruszenie art.16 ust.2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach, poprzez likwidację w planie zakazu magazynowania jakichkolwiek odpadów. Należy przypomnieć treść art.16 ustawy (przepis ten nie ma ust.2), który jest następujący, Gospodarkę odpadami należy prowadzić w sposób zapewniający ochronę życia i zdrowia ludzi oraz środowiska, w szczególności gospodarka odpadami nie może:1) powodować zagrożenia dla wody, powietrza, gleby, roślin lub zwierząt;

1. 2) powodować uciążliwości przez hałas lub zapach;
2. 3) wywoływać niekorzystnych skutków dla terenów wiejskich lub miejsc o szczególnym znaczeniu, w tym kulturowym i przyrodniczym. Artykuł 16 polskiej ustawy jest niemal dosłownym powtórzeniem art. 13 dyrektywy unijnej z dnia 19 listopada 2008, nr 2008/98/WE w sprawie odpadów, i stanowi próbę sprecyzowania ogólnej zasady dotyczącej gospodarki odpadów. Należy zwrócić uwagę, że mimo tak niesłychanie ogólnego, że aż hasłowego ujęcia art. 16, ustawodawca nadał mu istotne znaczenie, ponieważ prowadzenie gospodarki odpadami niezgodnie z nakazem określonym w art. 16 uznał w art. 171 za wykroczenie zagrożone karą aresztu albo grzywny. Kwalifikowanie naruszenia zasad określonych w art.16 jako wykroczenia, wskazuje, że adresatem tych zasad jest podmiot prowadzący gospodarkę odpadami, bo tylko taki podmiot może ponosić odpowiedzialność za wykroczenie. Stąd też tak sformułowany drugi zarzut skargi kasacyjnej należało uznać za niezasadny.

Mając powyższe na uwadze uznać należy, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych zarzutów, stąd też Naczelny Sąd Administracyjny oddalił ją na podstawie art. 184 p.p.s.a.