Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 lipca 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2041/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Warszawie oddalił skargę [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej GINB) z dnia [...] lipca 2014 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.
W treści skargi kasacyjnej [...] od wyroku WSA w Warszawie z dnia 7 lipca 2015 r. pełnomocnik zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji GINB z dnia [...] lipca 2014 r. utrzymującej w mocy decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...] stwierdzającą nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Konina z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...].
Pełnomocnik skarżącej Spółki wskazał, że wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji jest zasadny z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w mieniu w postaci strat finansowych skarżącej spółki, która wykorzystuje przedmiotową stację zgodnie z jej przeznaczeniem, dla celów utrzymania i prawidłowego funkcjonowania sieci telefonii komórkowej na tym terenie.
Dalej podnosi, że wysokość rzeczywistej szkody jest tajemnicą przedsiębiorstwa, stąd pełnomocnik ten nie może podać jej w uzasadnieniu wniosku. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody jest jednak ewidentne, albowiem wiąże się z koniecznością wyłączenia stacji.
Dalej wskazuje, że stacja ma bardzo dobre parametry, zapewnia zasięg na dużym obszarze, w tym gęsto zaludnionych terenach. Jej wyłączenie narazi mieszkańców na problemy z możliwością wykonywania połączeń czy transmisji danych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej Ppsa), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten z uwagi na treść art. 193 Ppsa ma zastosowanie również w postępowaniu przed Naczelnym Sadem Administracyjnym (zob. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, ONSAiWSA z 2007 r., nr 4, poz. 77).
Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności zgodnie z art. 61 § 3 Ppsa powinno zostać oparte na wymienionych w tym przepisie przesłankach tj. możliwości wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Spełnienie choćby jednej z tych przesłanek umożliwia wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Prawodawca nie uzależnia udzielenia ochrony tymczasowej z art. 61 § 1 Ppsa od udowodnienia wystąpienia ww. przesłanek. Wystarczy uprawdopodobnić zaistnienie tego rodzaju okoliczności.
Rozpatrując złożony wniosek stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie skarżąca Spółka we wniosku nie wskazała konkretnych argumentów, uzasadniających wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 Ppsa. Tymczasem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku tak, aby przekonać sąd, co do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ograniczał się m.in. do gołosłownych twierdzeń, że "stacja ma bardzo dobre parametry, zapewnia zasięg na dużym obszarze, w tym gęsto zaludnionych terenach", oraz że " wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji jest zasadny z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w mieniu w postaci strat finansowych skarżącej spółki". Tak sformułowany wniosek nie jest wystarczający w zakresie uzasadnienia wystąpienia przesłanek do wstrzymania wykonania aktu.
Podkreślić należy, że strona skarżąca nie przywołała jakichkolwiek dokumentów źródłowych odzwierciedlających, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w ich majątku. Nadto brak jest także przywołania konkretnych okoliczności wskazujących na możliwość spełnienia subiektywnych obaw wnioskodawcy co do zagrożenia dla ludzi, z uwagi na to problemy z możliwością wykonywania połączeń czy transmisji danych.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 Ppsa, orzekł jak w sentencji.