Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 11 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Stowarzyszenia E. w W., działającego w imieniu J. N., na uchwałę Rady Gminy R. z dnia [...] marca 2014 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W zaskarżonym postanowieniu Sąd podał, że Stowarzyszenie E. wniosło skargę na uchwałę Rady Gminy R. wskazując, że na podstawie art. 101 ust. 2a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) dalej "u.s.g." reprezentuje interes prawny właściciela nieruchomości położonej w bezpośrednim sąsiedztwie terenu objętego planem – J. N.. Stowarzyszenie, na wezwanie Sądu, przedstawiło pełnomocnictwo udzielone mu przez J. N. do wniesienia w jego imieniu skargi.
Zdaniem Sądu I. instancji ww. skarga Stowarzyszenia jest niedopuszczalna, ponieważ w sprawie nie została spełniona przesłanka, o której mowa w art. 101 ust. 2a u.s.g. i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie nie można uznać, że Stowarzyszenie występowało w imieniu grupy mieszkańców ani też w imieniu własnym. W skardze wyraźnie wskazano, że Stowarzyszenie działa w interesie J. N.. Przepisy prawa nie przewidują możliwości reprezentowania przed sądami administracyjnym indywidualnej osoby fizycznej przez podmioty inne niż określone w art. 33 ust. 1 p.p.s.a., wśród których nie wskazano organizacji społecznych. Również przepis szczególny, jakim jest w tym wypadku art. 101 ust. 2a u.s.g. nie daje organizacji społecznej możliwości działania w imieniu osoby fizycznej, która legitymuje się indywidualnym interesem prawnym w zaskarżeniu uchwały lub zarządzenia podjętego przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. Już sama wykładnia językowa słowa "grupa" użytego przez ustawodawcę w art. 101 ust. 2a u.s.g. pozwala stwierdzić, że za grupę nie można uznać jednostki – jednej osoby fizycznej legitymującej się interesem prawnym.
W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia Stowarzyszenie wniosło o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd I. instancji.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:
- - art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez uznanie, że brak formalny skargi w postaci nieprzedstawienia pisemnej zgody grupy mieszkańców gminy na ich reprezentowanie nie został uzupełniony, a w konsekwencji odrzucenie skargi;
- - art. 101 ust. 2a u.s.g. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w ramach pojęcia “grupa mieszkańców gminy" nie mieści się pojedynczy mieszkaniec gminy,- art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez uznanie, że skarga została wniesiona przez podmiot nieuprawniony, a w konsekwencji odrzucenie skargi;
- - art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. I art. 58 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 183 § 2 pkt 2 i p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi sporządzonej i wniesionej przez podmiot niemogący być pełnomocnikiem bez wezwania strony do potwierdzenia czynności pełnomocnika, co pozbawiło stronę postępowania możności obrony jej praw, a w rezultacie prowadziło do nieważności postępowania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Zarzuty wskazane w skardze kasacyjnej nie są zasadne.
W przedmiotowej skardze Stowarzyszenie złożyło skargę w imieniu J. N. - właściciela nieruchomości położonej w bezpośrednim sąsiedztwie terenu objętego zaskarżoną uchwałą. Jako podstawę wniesienia skargi Stowarzyszenie wskazało art. 101 ust. 2a u.s.g. zgodnie z którym skargę na uchwałę lub zarządzenie, o których mowa w ust. 1, można wnieść do sądu administracyjnego w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę.
Wskazać należy, że przepis art. 101 ust. 2a u.s.g. określa szczególny sposób współuczestnictwa procesowego oraz reprezentacji skarżących w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Uregulowanie to zostało wprowadzone w celu ułatwienia grupie mieszkańców gminy, których interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem organu gminy, dochodzenia ochrony swoich praw przed sądem administracyjnym.
Mając powyższe na uwadze uznać należy, że Sąd I. instancji prawidłowo stwierdził, iż skarga na uchwałę gminy wniesiona przez Stowarzyszenie – w imieniu J. N. na podstawie art. 101 ust. 2a u.s.g. - jest niedopuszczalna, bowiem Stowarzyszenie nie spełniło przesłanki zawartej w art. 101 ust. 2 a u.s.g.
Podnieść należy, że aby Stowarzyszanie mogło skutecznie wnieść skargę, na podstawie art. 102 ust. 2a u.s.g., winno reprezentować grupę mieszkańców tj. co najmniej trzy osoby zamieszkałe na terenie gminy których interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą. Z wykładni językowej ww. przepisu bezspornie bowiem wynika, że reprezentacja możliwa jest jedynie w przypadku grupy mieszkańców a nie jednej osoby fizycznej legitymującej się interesem prawnym w zaskarżeniu uchwały. Zatem złożona w niniejszym postępowaniu skarga Stowarzyszenia, z uwagi na to, iż została złożona jedynie w imieniu jednego mieszkańca, nie spełnia przesłanek zawartych w treści art. 101 ust. 2a u.s.g. tj. przepisu na podstawie którego została wniesiona, w związku z powyższym winna być odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęcie argumentacji Stowarzyszenia zawartej w skardze kasacyjnej prowadziłoby do obejścia przepisów prawa w zakresie unormowań zawartych w treści art. 33 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.