Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia [...] czerwca 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 711/14, oddalił skargę N.T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.
Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., po rozpoznaniu wniosku N.T. w sprawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia w 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573, ze zm.), orzekł o odmowie udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 1 i 8 w zw. z art. 53 ust. 1 pkt 1, art. 53b ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach stwierdzając, że cudzoziemiec nie przedstawił zezwolenia na pracę ważnego po dniu [...] czerwca 2013 r., przez co nie wykazał, iż jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest uzasadniony przez okres dłuższy niż trzy miesiące. Nie dostarczył też dokumentów pozwalających stwierdzić posiadanie przez niego stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania w Polsce, ani ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenia pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Do czasu zakończenia postępowania przed organem pierwszej instancji, cudzoziemiec nie przedstawił też zaświadczenia o wywiązywaniu się z obowiązku podatkowego wobec Skarbu Państwa.
Cudzoziemiec wniósł odwołanie od powyższej decyzji.
Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy stwierdził fakt przedstawienia przez pełnomocnika cudzoziemca zaświadczenia o wywiązywaniu się przez N.T. ze zobowiązań podatkowych wobec na Skarbu Państwa co ostatecznie doprowadziło do wyeliminowania z podstawy rozstrzygnięcia art. 57 ust.1 pkt 8 ustawy o cudzoziemcach. Niezależnie od powyższego, w trakcie postępowania odwoławczego pełnomocnik cudzoziemca nie przestawił innych dokumentów, o które był kilkukrotnie wzywany, co doprowadziło do zakończenia postępowania w oparciu o dotychczas zgromadzony materiał dowodowy. Materiał ten nie dawał zdaniem organu II instancji podstaw do udzielenia cudzoziemcowi kolejnego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.
Skargą N.T. zaskarżył powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie: art. 7, 8, 9, 77 i 80 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.) w ten sposób, iż niedokładnie wyjaśniono okoliczności sprawy, przez co nie uwzględniono w orzeczeniu całokształtu okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia i naruszono słuszny interes strony; art. 15 k.p.a. w ten sposób, że postępowanie przed organem II instancji nie doprowadziło do rzeczywistej kontroli poprzednio wydanego orzeczenia; art. 6 k.p.a. w ten sposób, że organy administracji publicznej niewłaściwie zastosowały lub nie zastosowały przepisów o postępowaniu administracyjnym; art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, poprzez bezpodstawne przyjęcie wystąpienia przesłanek zawartych w art. 53b ust. 1 pkt 1 i 2 tejże ustawy; art. 6, 8, i 110 k.p.a. poprzez złamanie zasady związania organu administracji publicznej wydaną przez siebie decyzją i wydanie sprzecznych w swojej treści orzeczeń przez ten sam organ administracji publicznej w indywidualnej oraz konkretnej - związanej z pracą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - sytuacji cudzoziemca, tj. wydanie decyzji negatywnej, pomimo wcześniejszego udzielenia zezwolenia na pracę.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że dnia 19 kwietnia 2013 r. skarżący zwrócił się do Wojewody o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP ze względu na wykonywanie pracy. W tym czasie przebywał on w Polsce, dysponując wydanym przez Wojewodę zezwoleniem typ [...] nr [...] na pracę na terytorium RP z dnia [...] czerwca 2012 r., ważnym od dnia [...] czerwca 2012 r. do dnia [...] czerwca 2013 r. Cudzoziemiec aktualnie dysponuje prawnie wiążącym, wydanym przez Wojewodę Mazowieckiego przedłużeniem zezwolenia typ [...] nr [...] na pracę cudzoziemca na terytorium RP z dnia [...] maja 2013 r. i z okresem jego ważności od [...] czerwca 2013 r. do [...] czerwca 2015 r. Powyższe oznacza, że cudzoziemiec spełnia aktualnie dyspozycję przepisu art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Oznacza to również, że N.T. realizuje konsekwentnie cel swojego pobytu w Polsce - wykonywanie pracy.
Kluczowym zagadnieniem jest więc kwestia związana z wcześniejszym wydaniem cudzoziemcowi ww. zezwoleń na pracę przez Wojewodę. Doszło bowiem do sytuacji, gdy pomimo uprzedniego udzielenia takich zezwoleń, ten sam organ odmawia - pomimo treści art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, gdzie wyraźnie jest mowa o obowiązku wydania decyzji określonej treści - i nie udziela na tej podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.
Odnośnie braku przedłożenia przez cudzoziemca zaświadczenia z ZUS za okres od września 2012 r. do chwili obecnej jak również zaświadczenia właściwego Urzędu Skarbowego o wywiązywaniu się z zobowiązań podatkowych cudzoziemiec wskazał, że wynikało to z niezgodności, do której doszło omyłkowo w danych personalnych N.T. występujących w elektronicznym systemie meldunkowym. Niezgodność ta - wymagająca sprostowania - utrudniła pozyskania z ZUS i Urzędu Skarbowego żądanych dokumentów. Procedura uzyskania żądanych przez organy administracji publicznej dokumentów jest aktualnie bliska sfinalizowaniu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd podniósł, że nie ulega wątpliwości, iż to na osobie która ubiega się o uzyskanie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach ciąży obowiązek dostarczenia dokumentów, które potwierdzą wskazane powyżej okoliczności. Powyższe nie godzi w zasadę prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 oraz z art. 77 § 1 k.p.a., bowiem zasada oficjalności postępowania dowodowego nie oznacza, że strona może zachowywać się biernie w toku postępowania dowodowego. Ciężar dowodu spoczywa bowiem na tym, kto z określonego faktu wyprowadza skutki prawne. Bezspornie fakt posiadania przez skarżącego zezwolenia na pracę typ [...] ważnego do dnia [...].06.2015 r., stanowi podstawową przesłankę uprawniającą go do domagania się wydania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące z uwagi na chęć wykonywania pracy.
Warunkiem jednak uzyskania powyższego zezwolenia jest dołączenie innych dokumentów zgodnie z wymogiem art. 53 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 53b ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach. Z akt sprawy wynika, że w trakcie postępowania odwoławczego organ skierował do pełnomocnika strony cztery pisma wzywające do uzupełnienia materiału dowodowego, dwukrotnie uwzględnił wniosek strony o przedłużenie terminu do uzupełnienia brakujących dokumentów. W odpowiedzi na wskazane wyżej wezwania, strona przedstawiła do akt sprawy zaświadczenie z Urzędu Skarbowego o niezaleganiu w podatkach wystawione w dniu [...].08.2013 r. które ostatecznie organ uznał za wystarczające do wyeliminowania z podstawy prawnej rozstrzygnięcia organu I instancji art. 57 ust. 1 pkt 8 ustawy o cudzoziemcach. Oprócz powyższego zaświadczenia do akt sprawy nie wpłynęły żadne inne dokumenty umożliwiające stwierdzenie przez organy ciągłość zatrudnienia i jednocześnie posiadanie przez cudzoziemca ważnego ubezpieczenia (art. 53b ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach) oraz stabilnego i regularnego źródła dochodu (art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach).
Słuszne jest w ocenie Sądu stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, że cudzoziemiec miał wystarczająco dużo czasu aby skompletować wymagane dokumenty, albowiem postępowanie w jego sprawie przed organami obu instancji było prowadzone od dnia 19 kwietnia 2012 r. Tłumaczenia cudzoziemca o braku możliwości uzyskania zaświadczenia z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, czy Urzędu Skarbowego z uwagi na błąd w danych cudzoziemca nie zasługuje na uwzględnienie. Po pierwsze w aktach sprawy znajduje się zaświadczenie z Urzędu Skarbowego o niezaleganiu w podatkach z dnia [...].08.2013r. gdzie widnieją prawidłowo wpisane dane cudzoziemca, a po drugie skarżącemu został nadany indywidualny nr PESEL, który powinien umożliwiać odnalezienie danych cudzoziemca nawet przy błędnym zapisie jego pozostałych danych. Tłumaczenia cudzoziemca są zatem, zdaniem Sądu, niewiarygodne, tym bardziej że w aktach sprawy oprócz wniosków o przedłużenie postępowania skarżący nie przedstawił żadnego dokumentu (zaświadczenia) na poparcie swoich twierdzeń.
Sąd stwierdził, że wbrew zarzutom skargi, dokumenty przedłożone przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego nie dawały podstaw, aby stwierdzić, że cudzoziemiec zachował ciągłość zatrudnienia a przez to posiada ubezpieczenie oraz stabilne i regularne źródło dochodu w wymaganej przez ustawodawcę wysokości. Powyższych okoliczności nie potwierdzają także dokumenty dołączone do skargi, które w większości znajdują się w aktach sprawy i były znane organowi odwoławczemu tj. nieaktualna polisa ubezpieczeniowa cudzoziemca na okres ubezpieczenia od 20.06.2012r. do 16.12.2012r., dokument ZUS RMUA raport miesięczny wyłącznie za maj 2013 r., podczas gdy cudzoziemiec był wzywany do przedstawienia zaświadczeń ZUS za okres od września 2012 r. z uwagi na swoje zatrudnienie w firmie P. od 1 września 2012 r. Od tego też okresu powinien rozpocząć się okres składkowy. Nowy dokument w postaci zeznania podatkowego PIT-37 za 2012 r., nie obrazuje zaś obecnej sytuacji skarżącego, potwierdza jedynie osiągane przez niego dochody w 2012 r. a więc nie może mieć wpływu na zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia, obowiązkiem organu jest bowiem zbadanie sytuacji cudzoziemca na dzień wydania decyzji i okres bezpośrednio ją poprzedzający. Cudzoziemiec nie udokumentował też posiadania aktualnego ubezpieczenia.
Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd wskazał, iż w przypadku udzielania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, obowiązkiem organu jest każdorazowe zbadanie, czy skarżący spełnia przesłanki warunkujące udzielenia mu powyższego zezwolenia na dany okres. Organy nie są zatem związane w tym zakresie swoimi poprzednimi decyzjami o udzieleniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w przeszłości nie zwalnia bowiem organów od badania sytuacji zainteresowanego pod kątem spełniania ustawowych wymogów przy każdym następnym zezwoleniu. Tym samym nie można zarzucić organom, iż naruszyły art. 110 k.p.a.
Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. W jego ocenie orzekające w sprawie organy zgromadziły w niniejszym postępowaniu, na ile było to możliwe, cały niezbędny do prawidłowego rozpatrzenia sprawy materiał dowodowy, a następnie poddały go całościowej ocenie, dokonując jej w sposób swobodny, a nie dowolny (art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a.). Organ odwoławczy poddał też zgromadzony materiał dowodowy ponownej merytorycznej ocenie dlatego nie doszło w sprawie do naruszenia art. 15 k.p.a. W sprawie nie doszło też naruszenia art. 9 k.p.a., bowiem organ przez całe postępowanie informował stronę o przebiegu postępowania i o konieczności przedstawienia dodatkowych dokumentów.
Skargą kasacyjną N.T. zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie:
- 1) przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, tj. naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) w zw. z art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a., wobec niewyjaśnienia całościowej sytuacji cudzoziemca względem przesłanek udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony poprzez brak uwzględnienia załączonego do akt sprawy pisma ZUS Inspektorat W. z dnia 3 czerwca 2014 r.
- 2) przepisów prawa materialnego, tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, poprzez bezpodstawne przyjęcie wystąpienia przesłanek zawartych w art. 53b ust. 1 pkt 1 i 2 tejże ustawy.
Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm. dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie zachodzi. Oznacza to związanie Sądu zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku.
Za bezpodstawny należy uznać zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 3 § 1 i 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie całościowej sytuacji cudzoziemca względem przesłanek udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, co skarżący wiąże z brakiem uwzględnienia załączonego do akt sprawy nowego dowodu w postaci pisma ZUS Inspektorat W. z dnia 3 czerwca 2014 r. Pismo to stanowi nowy dowód przedłożony do akt sprawy w toku postępowania sądowego w dniu 6 czerwca 2014 r., podczas gdy zaskarżona decyzja organu II instancji została wydana w dniu [...] lutego 2014 r.
Z istoty sądowej kontroli administracji wynika, że sąd pierwszej instancji orzeka wedle stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu lub podjęcia zaskarżonej czynności, a wynikającego z akt sprawy. Sąd ma wprawdzie możliwość przeprowadzenia ograniczonego postępowania dowodowego określonego w przepisie art. 106 § 3 p.p.s.a., niemniej naruszenia tego przepisu nie zarzucono w kasacji.
Podkreślenia wymaga, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego sprawy lecz ocenia, czy organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej. Skoro przepisy art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a., określające podstawowe zasady postępowania administracyjnego mają zastosowanie w postępowaniu przed organami administracyjnymi, a treść pisma ZUS Inspektorat W. z dnia 3 czerwca 2014 r. nie była znana organom przed wydaniem decyzji, to przepisy te nie mogły być naruszone przez nieuwzględnienie nowego dowodu przez Sąd. Dokonywanie przez sąd administracyjny samodzielnych ustaleń faktycznych jest dopuszczalne w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Ze wskazanej w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy wynika, że sąd ten rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania kontrolowanej przez siebie decyzji.
Zakres postępowania dowodowego prowadzonego przez sąd administracyjny jest więc ściśle wyznaczony przez podstawową funkcję sądowej kontroli administracji, jaką jest ocena zaskarżonego aktu zgodnie z kryterium legalności. Kontroli tej, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji dokonał w sposób prawidłowy.
Słusznie zatem wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że dokumenty przedłożone przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego nie dawały podstaw, aby stwierdzić, że cudzoziemiec zachował ciągłość zatrudnienia a przez to posiada ubezpieczenie oraz stabilne i regularne źródło dochodu w wymaganej przez ustawodawcę wysokości. Pomimo kilkukrotnych wezwań i zakreślania terminów na ich wykonanie w toku postępowania administracyjnego do akt sprawy nie wpłynęły żadne dokumenty umożliwiające stwierdzenie przez organy ciągłość zatrudnienia i jednocześnie posiadanie przez cudzoziemca ważnego ubezpieczenia (art. 53b ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach) oraz stabilnego i regularnego źródła dochodu (art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach). Prawidłowo także zaakceptował Sąd I instancji stanowisko Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, że cudzoziemiec miał wystarczająco dużo czasu aby skompletować wymagane dokumenty, albowiem postępowanie w jego sprawie przed organami obu instancji było prowadzone od dnia 19 kwietnia 2012 r. do dnia [...] lutego 2014 r.
Chybiony jest również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego – art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. w zw. z art. 53 ust. 1 pkt 1 i art. 53b ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, który w istocie sprowadza się do tego, że zdaniem skarżącego organ administracji nie może z jednej strony wydać decyzji o przedłużeniu przyrzeczenia udzielenia zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a z drugiej odmówić wydania temu cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.
Takie stanowisko jest wadliwe. Jak podkreśla się w orzecznictwie (por. wyrok NSA z 10 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 736/07) postępowanie w sprawie wydania przyrzeczenia oraz przedłużenia przyrzeczenia udzielenia zezwolenia na pracę jest postępowaniem w odrębnej sprawie niż postępowanie w sprawie wydania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Oba postępowania są prowadzone niezależnie od siebie, a w toku wydawania tych decyzji oceniane są inne przesłanki. Okoliczność, iż jedną z przesłanek udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jest posiadanie przyrzeczenia lub przedłużenie przyrzeczenia wydania zezwolenia na pracę nie może wpływać na zmianę tego stanowiska. Postępowanie w sprawie wydania przyrzeczenia oraz przedłużenia przyrzeczenia wydania zezwolenia na pracę jest pierwszym etapem w procesie ubiegania się o uzyskanie przez cudzoziemca prawa do wykonywania pracy w Polsce.
Cudzoziemiec uzyskuje to prawo na podstawie zezwolenia na pracę wydanego przez wojewodę właściwego ze względu na siedzibę pracodawcy. Przyrzeczenie jest wydawane wtedy, gdy cudzoziemiec nie uzyskał jeszcze odpowiedniej wizy lub innego wymaganego dokumentu uprawniającego do zamieszkania lub pobytu na terytorium RP, zaś jego wydanie jest zbędne, jeżeli cudzoziemiec ma prawo do pobytu w Polsce. Przyrzeczenie stanowi zatem rodzaj zobowiązania organu administracji publicznej (wojewody) do wydania zezwolenia na pracę, pod warunkiem, że cudzoziemiec uzyska odpowiedni tytuł prawny do zamieszkania lub pobytu w Polsce. W żadnym wypadku nie oznacza to natomiast, że jeżeli organ udzieli przyrzeczenia lub przedłużenia przyrzeczenia wydania zezwolenia na pracę cudzoziemca, to jest automatycznie zobowiązany do udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.
Postępowanie w sprawie wydania przyrzeczenia lub przedłużenia przyrzeczenia udzielenia zezwolenia na pracę cudzoziemca wszczyna się na wniosek pracodawcy. Przyrzeczenie lub przedłużenie przyrzeczenia wydaje się na czas określony, dla określonego cudzoziemca i pracodawcy, na określone stanowisko lub rodzaj wykonywanej pracy. W toku rozpoznawania wniosku pracodawcy uwzględnia się sytuacją na lokalnym rynku pracy oraz kryteria wydawania przyrzeczeń i zezwoleń na pracę cudzoziemców. Wojewoda może, w przypadkach uzasadnionych sytuacją na rynku pracy, ograniczyć rodzaj pracy do czynności zarządzających i reprezentacji podmiotu. Wojewoda może także uwzględnić przydatność podmiotu dla rynku pracy i gospodarki.
Natomiast udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony następuje na wniosek cudzoziemca i wymaga stwierdzenia, że uzasadnione jest zamieszkanie cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż trzy miesiące. Ustawa o cudzoziemcach określa katalog okoliczności uzasadniających udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony (art.
53) oraz katalog przesłanek negatywnych, których zaistnienie powoduje obligatoryjnie odmowę udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony (art. 57 ust. 1). W toku postępowania w przedmiocie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony ocenia się wszelkie okoliczności, które mogą wskazywać, iż pobyt cudzoziemca na terytorium RP jest uzasadniony, a także te, które mogą uzasadniać odmowę udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Zatem, nawet jeżeli cudzoziemiec spełni pozytywne przesłanki uzasadniające udzielenie zezwolenia na zamieszkanie, może się okazać, iż udzielenie tego zezwolenia jest niedopuszczalne z uwagi na wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 57 ust.1 ustawy o cudzoziemcach.
Mając powyższe względy na uwadze prezentowany przez skarżącego pogląd, iż organ nie może z jednej strony wydać przedłużenia przyrzeczenia zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a z drugiej odmówić wydania temu cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jest wadliwy. Przyjęcie takiej wykładni przepisów ustawy o cudzoziemcach oraz ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach prawa pracy prowadziłoby do tego, że organ wydając przyrzeczenie bądź przedłużenie przyrzeczenia zezwolenia musiałby oceniać w toku tego postępowania dodatkowo przesłanki, o którym mowa w przepisach ustawy o cudzoziemcach.
Również niedopuszczalna byłaby taka interpretacja, że organ rozpatrując wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony cudzoziemca, który otrzymał już przyrzeczenie zezwolenia na pracę jest zobowiązany do wydania decyzji o zezwoleniu na zamieszkanie. Taka wykładnia przepisów jest nie do przyjęcia. Nie zmienia tego stanu rzeczy to, iż obie decyzje są wydawane przez ten sam organ, ani odstęp czasu pomiędzy wydaniem tych decyzji.
Tak więc wydanie przyrzeczenia zezwolenia na pracę nie zwalnia organu rozpoznającego sprawę o zezwolenie na zamieszkanie, od obowiązku ustalenia, czy cudzoziemiec spełnia przesłanki określone w art. 53b ust. 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.