Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 maja 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1767/17 oddalił skargę [...] S.A. z siedzibą w L. na decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z decyzją.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła [...] S.A. z siedzibą w L., zaskarżając wyrok w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj:
- 1. art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej "p.p.s.a.") w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 134 p.p.s.a. poprzez utrzymanie w mocy orzeczenia wydanego z rażącym naruszeniem prawa w stopniu powodującym jego nieważność (art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a.);
- 2. art 151 p.p.s.a. w zw. z 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. przez ich niezastosowanie i przyjęcie, że sentencja decyzji organu I instancji, a w konsekwencji i rozstrzygnięcie organu II instancji są prawidłowe, w sytuacji gdy dla określenia obowiązku nałożonego na odwołującego należy zdaniem Sądu poszukiwać odniesień (doprecyzowanie jakiego typu urządzeń dotyczy) w aktach postępowania administracyjnego, w sytuacji gdy sentencja ta powinna konkretnie i bez wątpliwości określać jakich urządzeń dotyczy.
Skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz przeprowadzenie rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 ze zm.; dalej "uCOVID-19") przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Przepis ten jest przepisem szczególnym w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a.").
Dodatkowo godzi się zauważyć, że prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m. in. dla ochrony zdrowia. Celem rozwiązań procesowych, przyjętych w uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego przy jednoczesnym zapewnieniu funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości w stanie pandemii. W obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań uCOVID-19 w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości. W związku z tym, zachodzą przesłanki uzasadniające rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Należy zaznaczyć, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia, którego elementy konstrukcyjne i treściowe wyznaczają granice jej rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, a więc wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Skarżąca kasacyjnie zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 134 p.p.s.a. poprzez utrzymanie w mocy orzeczenia wydanego z rażącym naruszeniem prawa w stopniu powodującym jego nieważność (art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a.), jak również naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. przez ich niezastosowanie i przyjęcie, że sentencja decyzji organu I instancji, a w konsekwencji i rozstrzygnięcie organu II instancji są prawidłowe, w sytuacji gdy dla określenia obowiązku nałożonego na odwołującego należy zdaniem Sądu poszukiwać odniesień (doprecyzowanie jakiego typu urządzeń dotyczy) w aktach postępowania administracyjnego, w sytuacji gdy sentencja ta powinna konkretnie i bez wątpliwości określać jakich urządzeń dotyczy.
Zgodnie z powołanym przez skarżącą kasacyjnie art. 156 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej "k.p.a."), organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Przepis ten odsyła do przypadków nieważności wynikających z przepisów szczególnych, może być zatem podstawą stwierdzenia nieważności, gdy przepis prawa materialnego wyraźnie przewiduje, że określona w nim wadliwość powoduje nieważność decyzji. Zarzut dotyczący naruszenia art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. nie koresponduje z uzasadnieniem skargi kasacyjnej, w której zawarto argumentację wskazującą na rażące naruszenie prawa przez organ i niewykonalność decyzji, z uwagi na nieprecyzyjne określenie obowiązku nałożonego decyzją organu I instancji. W tym kontekście powołano jedynie art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a., stosownie do którego, decyzja zawiera rozstrzygnięcie.
Wydane w sprawie decyzje organów zawierają rozstrzygnięcie, zaś prawidłowość rozstrzygnięcia nie może być kwestionowana za pomocą zarzutu naruszenia art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a., który określa jedynie jeden ze składników decyzji administracyjnej, nie ustanawiając wymogów co do treści, czy też sposobu sformułowania rozstrzygnięcia. Ewentualna wadliwość, w tym brak precyzji rozstrzygnięcia nie może być zatem oceniana jako naruszenie art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. W skardze kasacyjnej nie sformułowano natomiast zarzutu związanego z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 i 5 k.p.a., w których wymienione są podnoszone w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wadliwości decyzji, co uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do powołanych argumentów w tym zakresie. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty należało zatem uznać za nieskuteczne.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 184 p.p.s.a.