Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W. D. i [...] Sp. z o.o. z siedzibą Krakowie na decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty w związku z wyłączeniem gruntów z produkcji leśnej.
Skargę kasacyjną od powyższego rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył W. D. i [...] Sp. z o.o. z siedzibą Krakowie.
Pismem z dnia 5 maja 2014 r. skarżący W. D. wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty w związku z wyłączeniem gruntów z produkcji leśnej.
W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że w dniu 19 lutego 2014 r. Regionalny Dyrektor Lasów Państwowych w Krakowie przystąpił do przymusowego wykonania decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Skarżący nie posiada żadnych środków pieniężnych, nie ma stałego źródła dochodu, nie ma żadnych cennych ruchomości. Jego jedynym przedmiotem majątkowym mającym jakąś wartość jest nieruchomość, z której rzekomo wycięto las. Tym samym jedynym środkiem egzekucyjnym, który może być podjęty w sprawie jest egzekucja z nieruchomości, której efektem jest pozbawienie skarżącego jej własności. Skutek postępowania egzekucyjnego będzie nieodwracalny (zeznanie podatkowe za rok 2013).
Jednocześnie w postępowaniu, w którym skarżący nie był stroną okazało się, że na przedmiotowej nieruchomości nie mógł znajdować się las ochronny albowiem kategoria Ls została nieruchomości nadana operatem założenia ewidencji z dnia 29 kwietnia 1985 r. stąd w ocenie wnioskodawcy, jest oczywiste i potwierdzone ww. dokumentem urzędowym, że w dniu 1 lipca 1982 r. nieruchomość nie mogła być użytkiem LS i nie mogła być lasem ochronnym. Stąd, kara jest niezasadna przynajmniej co do wysokości.
Pismem z dnia 11 maja 2014 r. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji złożyła "[...] sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie. W uzasadnieniu wskazano, że spółka nie posiada wystarczających środków finansowych na zapłatę opłaty w wysokości ustalonej zaskarżoną decyzją. Bieżącą sytuację finansową skarżącego przedstawia rachunek zysków i strat za okres od 1 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. dokumentujący brak jakichkolwiek dochodów skarżącego w roku 2013, jak również stratę zarówno na działalności operacyjnej, jak też stratę na działalności gospodarczej i stratę ze sprzedaży. Wysokość strat w 2013 r. przekracza 120 tys. zł, a sytuacja finansowa skarżącego w pierwszych miesiącach 2014 r. nie uległa poprawie.
Skarżący mimo, że jest spółką prawa handlowego, nie prowadzi działalności gospodarczej, a całość swojego majątku i możliwości wykorzystuje na prowadzenie działalności związanej ze sportem oraz działalności związanej z poprawą kondycji fizycznej, w tym w szczególności wspieranie Uczniowskiego Klubu Tenisowego Podgórki Tynieckie. Skarżący posiada majątek w postaci nieruchomości zabudowanych kortami tenisowymi oraz samochodu osobowego, są to ośrodki przeznaczone na prowadzenie działalności sportowo-rekreacyjnej. Nawet gdyby skarżący stanął przed koniecznością wyprzedaży swojego majątku celem spłacenia ustalonej decyzją opłaty, będzie to odbywać się ze sporą stratą. Ewentualne późniejsze odtworzenie wybudowanej infrastruktury sportowo-rekreacyjnej jest dalece wątpliwe przede wszystkim dlatego, że w rejonie działalności skarżącego brak nieruchomości, które mogłyby zostać wykorzystane na taki cel.
Zestawiając wysokość nałożonej opłaty z wysokością rocznych kosztów działalności operacyjnej skarżącego należy wskazać, że nałożona opłata dorównuje rocznym kosztom działalności, a obowiązek zapłaty takiej kwoty może spowodować konieczność likwidacji spółki. Działalność klubu jest unikalna na skalę Krakowa i wpływa na rozwój i kształtowanie postaw nastolatków. Młodzież zrzeszona w klubie wyróżnia się wieloma osiągnięciami w skali kraju. Wykonanie skarżonej decyzji przed zakończeniem postępowania przed NSA może doprowadzić nie tylko do likwidacji skarżącego, ale również do pozbawienia klubu możliwości funkcjonowania, a tym samym zaprzepaszczenia dotychczasowych wysiłków wychowawczych i porzucenia zrzeszonej w klubie młodzieży.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a, zgodnie z którym wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania w sposób wyczerpujący zostały określone w art. 61 § 3 P.p.s.a., w myśl którego są to niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z konstrukcji art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, iż na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu oraz innych aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana.
W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, że przesłanka wyrządzenia znacznej szkody dotyczy takiej szkody zarówno majątkowej jak i niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe bądź też będzie znacznie utrudnione przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
W niniejszej sprawie decyzją Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty w związku z wyłączeniem gruntów z produkcji leśnej utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Regionalnego Dyrekcji Lasów Państwowych w Krakowie z dnia [...] grudnia 2010 r., która w pkt 2. ustaliła opłatę w wysokości dwukrotnej należności, z tytułu wyłączenia z produkcji 0,1240 ha gruntów leśnych, niezgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych w wysokości 122 312, 74 zł i w pkt 3 zobowiązała skarżących do uiszczenia ustalonej w pkt 2, niniejszej decyzji opłaty w terminie do 60 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna.
Utrzymanie w mocy przez organ II instancji decyzji organu pierwszoinstancyjnego powoduje, iż decyzja ta jest ostateczna i wywołuje skutki prawne w niej określone.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykonanie zaskarżonej decyzji, może spowodować wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. Należy, bowiem mieć na uwadze, iż uiszczenie wymierzonej należności ze względu na jej wysokość może rodzić poważne trudności w działalności spółki, a także w stosunku do W. D., który jak wynika z zeznania podatkowego za 2013 r. uzyskał przychód w wysokości 13902 zł. Istnieje tym samym prawdopodobieństwo spowodowania znacznej szkody, czy trudnych do odwrócenia skutków w odniesieniu do obu podmiotów.
Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, iż zachodzą podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji względem obu wnioskodawców.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.