Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 8 lipca 2021 r., sygn. akt II OSK 3025/18

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 13 czerwca 2018 r. II SA/Wa 1593/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P.K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie dopuszczenia do posiadania broni palnej bojowej.

Ww. skarżący zwrócił się do Komendanta Stołecznego Policji o dopuszczenie go do posiadania, w czasie wykonywania zadań kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej, broni określonej w § 2 ust. 1-6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 października 2011 r. w sprawie zasad uzbrojenia specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych i warunków przechowywania oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz.U. z 2015 r., poz. 992), tj. broni palnej w postaci pistoletów i rewolwerów centralnego zapłonu o kalibrach od 6 mm do 12 mm, pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm, strzelb gładkolufowych powtarzalnych o kalibrze wagomiarowym 12, karabinków o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm oraz przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej o średniej wartości prądu w obwodzie przekraczającej 10 mA.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] Komendant Stołeczny Policji dopuścił skarżącego do posiadania broni palnej bojowej w postaci pistoletów i rewolwerów centralnego zapłonu o kalibrach od 6 mm do 12 mm i strzelb powtarzalnych o kalibrze wagomiarowym 12 oraz nie uwzględnił jego żądania w zakresie pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm, karabinków o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm oraz przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej o średniej wartości prądu w obwodzie przekraczającej 10 mA w czasie wykonywania zadań kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w związku z posiadaniem licencji wydanej przez [...] skarżący może być zwolniony z egzaminu jedynie w zakresie broni palnej w postaci pistoletów i rewolwerów centralnego zapłonu o kalibrach od 6 mm do 12 mm oraz strzelb gładkolufowych powtarzalnych o kalibrze wagomiarowym 12. W zakresie pozostałych rodzajów broni strona powinna przystąpić do egzaminu.

P.K. nie zgodził się z tym stanowiskiem, wobec czego Komendant Stołeczny Policji nie wzywał go na egzamin dotyczący pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm, karabinków o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm oraz przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej, o średniej wartości prądu w obwodzie przekraczającej 10 mA.

Na skutek wniesionego odwołania, decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) oraz art. 30 ust. 1 i 2 w zw. z art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576 ze zm.), Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że skarżący posiada patent strzelecki oraz ważną do dnia [...] grudnia 2017 r. licencję [...] nr [...] na uprawianie sportu strzeleckiego w dyscyplinach: pistolet, karabin i strzelba gładkolufowa. Dokumenty te nie odnoszą się do broni maszynowej. Skarżący pomija w swoim stanowisku fakty wynikające z przepisów art. 10 ust. 5 pkt 1 oraz art. 29 ust. 2 ustawy o broni i amunicji.

Zdaniem organu, broń szczególnie niebezpieczna w postaci pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm oraz karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm nie może być zaliczona do broni sportowej. Skarżący nie może zostać objęty zwolnieniem z egzaminu dotyczącego danej broni z tego tytułu, że posiada patent strzelecki i licencję sportową.

Skargę na powyższą decyzję wniósł wymieniony na wstępie skarżący, zarzucając jej naruszenie: art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 16 ust. 2 ustawy o broni i amunicji; art. 30 ust. 1 i 2 w zw. z art. 16 ust. 2 ustawy o broni i amunicji; art. 8, 77 § 1, 30, 107 § 3 k.p.a. i domagając się jej uchylenia w całości oraz zmianę poprzez dopuszczenie do posiadania wnioskowanych rodzajów broni. Nadto skarżący wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę jej oddalenia stanowił art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.".

W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że skarżący został dopuszczony do posiadania broni sportowej. Nie został natomiast dopuszczony do posiadania broni w zakresie pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm, karabinków o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm oraz przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej o średniej wartości prądu w obwodzie przekraczającej 10 mm. Zdaniem Sądu skarżący ubiegając się o dopuszczenie do posiadania broni, obowiązany był zdać egzamin przewidziany w art. 16 ust. 1 ustawy o broni i amunicji ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni. Zwolnienie przewidziane w ust. 2 tego artykułu przysługiwało skarżącemu jedynie w zakresie broni sportowej, z uwagi na posiadany patent i licencję.

Skarżący ubiegając się o dopuszczenie do posiadania innych rodzajów broni niż broń sportowa, winien zdać egzamin ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania broni pozostałych rodzajów, określonych w art. 10 ust. 4 oraz egzamin praktyczny. W sprawie skarżący takiego egzaminu nie zdawał. Dlatego zaskarżoną decyzję Sąd uznał za prawidłową.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący, zaskarżając go w całości i domagając się jego uchylenia w całości i rozpoznania skargi poprzez jej uwzględnienie w całości i uchylenie decyzji zaskarżonej i decyzji organu pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, przeprowadzenie rozprawy również podczas nieobecności skarżącego, oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1. I. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:
2. a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. poprzez bezpodstawne nieuwzględnienie skargi, pomimo dokonania przez organ opisanych w skardze naruszeń przepisów prawa materialnego i procesowego, w decyzji zaskarżonej z dnia [...] lipca 2017 r., których to prawidłowa kognicja, przez Sąd pierwszej, powinna prowadzić do uwzględnienia skargi;
3. b) art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy brak podstaw do jej oddalenia;
4. c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez bezpodstawne uznanie, że organ wydając decyzję wyczerpująco zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy w sprawie oraz nie zaniechał przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie koniecznym do ustalenia faktu odbycia przez skarżącego szkolenia zarówno teoretycznego, jak i praktycznego z umiejętności posługiwania się każdego rodzaju bronią, w pełnym dostępnym zakresie, oraz posiadania wiedzy związanej z posługiwaniem się bronią każdego rodzaju, ze względu na posiadanie kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej, w sytuacji gdy organ posiadał taką wiedzę z urzędu;
5. d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że w powszechnie obowiązujących aktach prawnych, w polskim porządku prawnym, istnieje regulacja dotycząca odbywania egzaminu praktycznego z umiejętności posługiwania się przedmiotami przeznaczonymi do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej o średniej wartości prądu w obwodzie przekraczającej 10 mA i w konsekwencji bezpodstawne zobowiązanie skarżącego do odbycia przedmiotowego egzaminu praktycznego, w zakresie posługiwania się paralizatorami, w sytuacji gdy w przepisach o których mowa w art. 16 ust. 3 ustawy o broni i amunicji (Dz.U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.) brak jest podstawy do przeprowadzenia egzaminu praktycznego z posługiwania się takimi przedmiotami;
6. II. przepisów prawa materialnego tj.:
7. a) art. 16 ust. 2 ustawy o broni i amunicji poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że członkowie [...] posiadający licencję zezwalającą na uprawianie strzelectwa sportowego uprawnieni są do zwolnienia od egzaminu wyłącznie w zakresie egzaminu z broni sportowej, w sytuacji gdy ten artykuł nie dopuszcza rozróżnienia zakresu zwolnienia z egzaminu w stosunku do kategorii osób objętych zwolnieniem i przewiduje wyłącznie pełne zwolnienie z odbywania egzaminu z posługiwania się bronią, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy;
8. b) art. 30 ust. 1 i 2 ustawy o broni i amunicji poprzez bezprawne jego niezastosowanie i w konsekwencji brak dopuszczenia skarżącego do posługiwania się bronią w postaci pistoletów maszynowych o kal. 6 mm do 12 mm, karabinków o kal. od 5,45 mm do 7,62 mm oraz przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej o średniej wartości prądu w obwodzie przekraczającej 10 mA, w sytuacji gdy skarżący spełniał warunki ustawowe do dopuszczenia go do posiadania broni należącej do podmiotów trzecich bez zdawania egzaminu z posługiwania się bronią, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy;
9. c) art. 30 ust. 1 i 2 ustawy o broni i amunicji poprzez bezpodstawne niedopuszczenie skarżącego do posiadania broni maszynowej, przy jednoczesnym dopuszczeniu skarżącego do posiadania trzech innych rodzajów broni, w sytuacji gdy przedmiotowe przepisy, w zakresie broni, o dopuszczenie do posiadania której skarżący może uzyskać dostęp, nie przewidują kategoryzowania broni ani stopniowania zakresu dopuszczenia, a odnosi się do całego spektrum broni, jakie posiadać może podmiot trzeci tę broń posiadający, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy;
10. d) art. 30 ust. 1 i 2 ustawy o broni i amunicji poprzez bezpodstawne uznanie, że skarżący nie zdawał egzaminu teoretycznego oraz praktycznego z posługiwania się bronią w postaci pistoletów maszynowych o kal. 6 mm do 12 mm oraz karabinków o kal. od 5,45 mm do 7,62 mm, a także egzaminu teoretycznego z zasad korzystania z przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej o średniej wartości prądu w obwodzie przekraczającej 10mA, w sytuacji gdy skarżący odbył przedmiotowe egzaminy przed wpisem na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, które to naruszenie doprowadziło do odmowy dopuszczenia skarżącego do posiadania ww. rodzajów broni, a więc miało wpływ na wynik sprawy;

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, rozpoznanie sprawy na rozprawie i zasądzenie od skarżącego na jego rzecz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W motywach skargi kasacyjnej podniósł, iż wyrok Sądu pierwszej instancji jest prawidłowy, zaś zarzuty wniesionego środka odwoławczego nie zasługują na uwzględnienie.

Zarządzeniem z dnia 7 maja 2021 r. sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, o czym powiadomiono strony.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Na wstępie godzi się wyjaśnić, że stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której podstawy zostały ujęte w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak też podstawy odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania przed sądem wojewódzkim (art. 189 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie występują te przesłanki, zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany zarzutami skargi kasacyjnej.

Istotne jest to, iż Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał przedmiotową skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, wobec spełnienia warunków wynikających z treści art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.). Jednak tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przystępując do wyjaśnienia przesłanek nieuwzględnienia wniesionego środka odwoławczego zaznaczyć należy, iż wniesiona w tej sprawie skarga kasacyjna zawiera zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego jak i przepisów postępowania, zatem mając na uwadze taką konstrukcję zgłoszonych zarzutów w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez błędną ich wykładnię.

W kasacji w tym zakresie zarzucono Sądowi pierwszej instancji błędną wykładnię art. 16 ust. 2 ustawy o broni i amunicji poprzez przyjęcie, że członkowie [...] posiadający licencję zezwalającą na uprawianie strzelectwa sportowego uprawnieni są do zwolnienia od egzaminu wyłącznie w zakresie egzaminu z broni sportowej, w sytuacji gdy ten artykuł nie dopuszcza rozróżnienia zakresu zwolnienia z egzaminu w stosunku do kategorii osób objętych zwolnieniem i przewiduje wyłącznie pełne zwolnienie z odbywania egzaminu z posługiwania się bronią. Zarzut ten powiązano z naruszeniem art. 30 ust. 1 i 2 ustawy o broni i amunicji podnosząc, iż z naruszeniem prawa nie dopuszczono skarżącego do posługiwania się bronią w postaci pistoletów maszynowych o kal. 6mm do 12 mm, karabinków o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm oraz przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej o średniej wartości prądu w obwodzie przekraczającym 10 mA.

Z przepisów ustawy o broni i amunicji wynika, iż przedsiębiorcy którzy uzyskali koncesję na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, jeżeli broń jest im niezbędna w zakresie i formach określonych w koncesji, kluby sportowe, stowarzyszenia, szkoły i urzędy mogą otrzymać świadectwo broni, które umożliwi dopuszczenie ich pracowników do posiadania broni na terenie określonego obiektu lub terenu (art. 29 ustawy o broni i amunicji). Osoby fizyczne mogą posługiwać się bronią podmiotów, o których mowa w art. 29 ust. 1, przy wykonywaniu zadań wymienionych w tym przepisie, po uzyskaniu dopuszczenia do posiadania broni z zachowaniem zasad określonych w art. 15 ust. 1-5 i art. 16 ust. 1 i 2 oraz zatrudnieniu przez te podmioty (art. 30 ust. 1 cyt. ustawy). Dopuszczenie do broni następuje poprzez wydanie decyzji – art. 30 ust. 2 cyt. ustawy

Z powołanych wyżej przepisów wynika, iż osoba ubiegająca się o dopuszczenie jej do posiadania broni obowiązana jest spełnić wymogi wynikające z art. 15 ust. 1-5 oraz zdać egzamin przed komisją powołaną przez właściwy organ Policji ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni oraz z umiejętności posługiwania się tą bronią (art. 16 ust. 1 tej ustawy).

Wyjątek od powyższego obowiązku (zdawania egzaminu) przewidziano w art. 16 ust. 2 cytowanej ustawy. Z dyspozycji tej normy wynika, że od egzaminu, o którym mowa w ust. 1, zwolnieni są funkcjonariusze Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Celno-Skarbowej, Biura Ochrony Rządu, Służby Więziennej, funkcjonariusze lub pracownicy innych państwowych formacji uzbrojonych i żołnierze zawodowi Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, członkowie Polskiego Związku Łowieckiego - w zakresie broni myśliwskiej, oraz członkowie Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego posiadający licencję zezwalającą na uprawianie strzelectwa sportowego - w zakresie broni sportowej, jeżeli zdali taki egzamin na podstawie odrębnych przepisów.

Natomiast w myśl ust. 3 cyt. powyżej artykułu minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb przeprowadzania i zakres przedmiotowy egzaminu, skład komisji egzaminacyjnej oraz stawki odpłatności za egzamin. Egzamin powinien składać się z części teoretycznej, dotyczącej znajomości przepisów w zakresie zgodnego z prawem posiadania i używania danej broni, oraz z części praktycznej, dotyczącej umiejętności posługiwania się tą bronią, a stawki odpłatności za egzamin powinny być zróżnicowane w zależności od celu, w jakim ma być wydane pozwolenie na broń. W oparciu o powyższe upoważnienie wydane zostało 20 marca 2000 r. rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania broni oraz umiejętności posługiwania się bronią. Zgodnie zaś z art. 17 ust. 3 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji odmawia wydania pozwolenia na broń osobie, która nie zdała egzaminu, o którym mowa w art. 16 ust. 1.

W przedmiotowej sprawie organy Policji dopuściły skarżącego do posiadania broni sportowej zgodnie z treścią art. 16 ust. 2 ustawy o broni i amunicji bowiem ten, jak podkreślono, przedstawił dokumenty potwierdzające posiadanie aktualnej licencji sportowej wydanej przez [...]. Stąd wydano skarżącemu decyzję dopuszczającą go do posiadania broni palnej bojowej w postaci pistoletów lub rewolwerów centralnego zapłonu o kalibrach od 6 mm do 12 mm i strzelb powtarzalnych o kalibrze wagomiarowym 12.

Natomiast odmówiono żądaniu strony w zakresie pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm, karabinków o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm oraz przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej o średniej wartości prądu w obwodzie przekraczającej 10 mA.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji organ prawidłowo przyjął, że żądanie skarżącego dopuszczenia do posiadania broni mogło zostać uwzględnione jedynie w zakresie broni palnej do celów sportowych, albowiem jedynie w zakresie broni tego rodzaju skarżący wykazał się kwalifikacjami wynikającymi z posiadanego patentu i licencji [...]. Natomiast, jak zaznaczono, skarżący ubiegając się o dopuszczenie do posiadania broni, obowiązany był zdać egzamin przewidziany w art. 16 ust. 1 ustawy o broni i amunicji ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni. Zwolnienie przewidziane w ust. 2 tego artykułu przysługiwało skarżącemu jedynie w zakresie broni sportowej, z uwagi na posiadany patent i licencję. Taki zakres zwolnienia wynika w sposób jednoznaczny z przywołanego przepisu, który określa, że z egzaminu zwolnieni są członkowie [...] posiadający licencję zezwalającą na uprawianie strzelectwa sportowego – w zakresie broni sportowej.

Oznacza to, że skarżący ubiegając się o dopuszczenie do posiadania innych rodzajów broni niż broń sportowa, winien zdać egzamin ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania broni pozostałych rodzajów, określonych w art. 10 ust. 4 oraz egzamin praktyczny. Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 3 ustawy o broni i amunicji część teoretyczna egzaminu dotyczy znajomości przepisów w zakresie zgodnego z prawem posiadania i używania danej broni. Niezdanie egzaminu w takim zakresie, tj. w odniesieniu do danej broni – stosownie do art. 30 ust. 1 ustawy o amunicji i broni – nie pozwala organowi na wydanie decyzji dopuszczającej do posiadania rodzaju broni objętego tym egzaminem.

Mając na uwadze powyższe stanowisko Sądu pierwszej instancji uznać należy, iż Sąd ten wbrew zarzutom skargi kasacyjnej przedstawił prawidłową wykładnię przepisu art. 16 ust. 2 ustawy o broni i amunicji. Wbrew stanowisku skarżącego nie spełniał on warunków do dopuszczenia do posiadania broni maszynowej oraz przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej. Wykładnia gramatyczna, jak też systemowa ww. przepisu, nie pozwala na uznanie, że przepis ten nie dopuszcza rozróżnienia zakresu zwolnienia z egzaminów w stosunku do kategorii osób objętych zwolnieniem. Takie rozróżnienie zakresu zwolnienia objętego tym przepisem jednak występuje. Norma ta zatem nie przewiduje pełnego zwolnienia z odbywania egzaminu z posługiwania się bronią w stosunku do osób, które tak jak skarżący posiadają wyłącznie licencję zezwalającą na uprawianie strzelectwa sportowego – w zakresie broni sportowej.

Poza tym skarżący nie należy do kategorii osób w pełni zwolnionych w opisywanym zakresie, a wymienionych w omawianym przepisie, albowiem nie jest funkcjonariuszem Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Celno-Skarbowej, Biura Ochrony Rządu, Służby Więziennej, funkcjonariuszem lub pracownikiem innych państwowych formacji uzbrojonych i żołnierze zawodowi Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskie.

Chybiony jest też zarzut, iż naruszono art. 30 ust. 1 i 2 ustawy o broni i amunicji poprzez bezpodstawne uznanie, że skarżący nie zdawał egzaminu teoretycznego oraz praktycznego z posługiwania się bronią w postaci pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm, karabinków o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm oraz przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej o średniej wartości prądu w obwodzie przekraczającej 10 mA.

Niewątpliwie skarżący w toku postępowania w tej sprawie przedstawił patent strzelecki oraz ważną licencję [...] na uprawianie sportu strzeleckiego w dyscyplinach pistolet, karabin i strzelba gładkolufowa, przy czym te dokumenty zdaniem NSA nie mogą odnosić się do broni maszynowej i co do zasady nie odnoszą się do niej. Zarzuty skarżącego w zakresie naruszenia prawa materialnego, jak i ich argumentacja nie zasługują zatem na uwzględnienie. Trzeba zauważyć, iż z dyspozycji art. 10 ust. 5 pkt 1 omawianej ustawy wynika, że pozwolenie na broń, o którym mowa w ust. 1, nie może być wydane, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 2, na broń szczególnie niebezpieczną w postaci: samoczynnej broni palnej, zdolnej do rażenia celów na odległość (pkt 1); broni palnej wytworzonej lub przerobionej w sposób pozwalający na zatajenie jej przeznaczenia, a także broni imitującej inne przedmioty (pkt 2); broni palnej wyposażonej w tłumik huku lub przystosowanej do strzelania z użyciem tłumika huku (pkt 3); broni palnej, której nie można wykryć przy pomocy urządzeń przeznaczonych do kontroli osób i bagażu (4).

Z kolei w przepisie art. 29 ust. 2 tej ustawy zaznaczono, iż świadectwo broni na broń szczególnie niebezpieczną, o której mowa w art. 10 ust. 5 pkt 1, może być wydane wyłącznie podmiotom, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2 (przedsiębiorcom i jednostkom organizacyjnym, którzy na podstawie odrębnych przepisów powołali wewnętrzne służby ochrony, jeżeli broń jest niezbędna do wykonywania przez te służby zadań wynikających z planu ochrony; przedsiębiorcom, którzy uzyskali koncesje na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, jeżeli broń jest im niezbędna w zakresie i formach określonych w koncesji) oraz organizatorom kursów, kształcącym w zawodzie pracownika ochrony. Przedstawione powyżej uregulowania świadczą o jednym, iż broń szczególnie niebezpieczna w postaci pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm oraz karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm nie może być zaliczona do broni sportowej.

Tym samym posiadane przez skarżącego uprawnienia w zakresie broni sportowej, nie powoduje automatycznie zwolnienia z egzaminu dotyczącego broni szczególnie niebezpiecznej. Trafnie zauważono w odpowiedzi na skargę kasacyjną, że skarżący nie zdawał w [...] egzaminu z posługiwania się bronią szczególnie niebezpieczną, podobnie jak w przypadku przedmiotów służących do obezwładniania ludzi. Skoro ww. broń używana jest do ochrony osób i mienia, a nie do celów sportowych, nie można zatem przyjąć automatycznie, iż egzamin zdawany w [...] powoduje zwolnienia z egzaminu dotyczącego danej broni.

Dlatego też podnoszone zarzuty naruszenia prawa materialnego zawarte w skardze kasacyjnej pomieszczone w jej petitum i oznaczone jako II a-d nie mogły spowodować uwzględnienia wniesionego środka odwoławczego. Podnoszone bowiem przez skarżącego argumenty w realiach tej sprawy, przy przedstawionej wyżej wykładni przepisów ustawy o broni i amunicji, nie pozwalały na zwolnienie strony z wykonania w zakresie broni maszynowej oraz przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej, obowiązku przewidzianego w przepisach art. 16 ust. 1 w zw. z art. 30 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Tym samym Sąd pierwszej instancji wykonując kontrolę legalności zaskarżonej decyzji nie dopuścił się naruszenia przywołanych w skardze kasacyjnej przepisów ustawy o broni i amunicji.

Nie są także usprawiedliwione zarzuty skargi kasacyjnej w zakresie naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania. Słusznie uznano w tej sprawie, iż postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy bez ujawnienia wskazywanych przez stronę naruszeń przepisów postępowania administracyjnego w zakresie prawidłowego gromadzenia materiału dowodowego. Nie można skutecznie wskazywać zatem na naruszenie art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. czy też art. 6 k.p.a. Zgodnie z wyrażoną w art. 6 k.p.a. zasadą legalizmu, organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W tej sprawie, co już wyżej zaznaczono, organy Policji w granicach obowiązującego prawa przeprowadziły zgodne z regułami k.p.a. postępowanie, a w jego ramach podjęły rozstrzygnięcia, które nie są obarczone wadami o jakich wspomina skarga kasacyjna.

Wobec takiego stanowiska całkowicie chybiony jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. Wbrew zarzutom zgłoszonym w kasacji nie było uzasadnionych podstaw do zastosowania przez Sąd pierwszej instancji ww. przepisu. Stąd też prawidłowo w ramach sądowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji zastosowano konstrukcję prawną z art. 151 p.p.s.a. i trafnie oddalono skargę, gdyż decyzja będąca przedmiotem kontroli nie była obarczona wadami, skutkującymi jej eliminacją z obrotu prawnego.

Stąd też zarzuty wniesionej skargi kasacyjnej okazały się nieusprawiedliwione.

Dotychczasowe rozważania uzasadniały na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalenie wniesionej skargi kasacyjnej. Z uwagi na treść art. 204 pkt 1 p.p.s.a. zasądzono na rzecz organu, który udzielił odpowiedzi na skargę kasacyjną w terminie przewidzianym w art. 179 p.p.s.a., zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.

Z tych powodów orzeczono jak w sentencji.