Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 23 maja 2018 r. sygn. VII SA/Wa 1735/17 oddalił skargę Syndyka Masy Upadłości [...] sp. z o.o. spółka komandytowa w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w W. (dalej skarżący) na zarządzenie Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zmiany w ewidencji zabytków.
Skarżący wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej Ppsa) poprzez sporządzenie uzasadnienia, które - mimo wymogu zawartego w tym przepisie - nie zawiera rzetelnego wyjaśnienia przyjętej podstawy prawnej oraz naruszenie przepisów prawa materialnego: tj. art. 22 ust. 5 pkt 3 w związku z art. 3 pkt. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 1446 ze zm., dalej Uoz) - poprzez przyjęcie, że zostały spełnione wszystkie warunki przewidziane w powołanych przepisach, pozwalające na ujęcie w gminnej ewidencji zabytków budynku "[...]" przy ul. [...] w W. i art. 3 pkt 1 Uoz poprzez przyjęcie, że budynek "[...]" w całości spełnia przesłanki uznania go za zabytek.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 Ppsa, Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygniecie sprawy zależy m.in. od wyniku innego toczącego się postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym.
W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli sądowadministracyjnej jest zarządzenie wydane na podstawie art. 22 ust. 5 pkt 3 uoz. W związku z tym wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 13 czerwca 2018 r. sygn. akt II OSK 2781/17, wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym "Czy art. 22 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2017 r. poz. 2187 ze zm.) w zakresie, w jakim ogranicza prawo własności nieruchomości poprzez dopuszczenie ujęcia nieruchomości jako zabytku nieruchomego w gminnej ewidencji zabytków, bez zapewnienia właścicielowi gwarancji ochrony prawnej przed dokonaniem takiego ograniczenia, jest zgodny z art. 64 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. oraz z art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 20 marca 1952 r. (Dz.U. z 1995 r. Nr 36, poz. 175 ze zm.)."
Zainicjowane tym pytaniem postępowanie toczy się w Trybunale Konstytucyjnym pod sygn. P 12/18, a jego wynik z uwagi na podstawę prawną wydania zarządzenia ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 Ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.