Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 30 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 3053/13

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 884/13 oddalił skargę T. D., A. D. i H. P.-G. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu wyroku poczyniono następujące ustalenia i rozważania.

Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej ([...]) po rozpatrzeniu odwołania T. D., A. D. i H. P.– G. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie z dnia [...] lipca 2012, znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Tatrzańskiego z dnia [...] września 2010 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne:

Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie umorzył postępowanie w sprawie z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Tatrzańskiego z dnia [...] września 2010 r. w przedmiocie udzielenia Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Krakowie pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie do rzeki (potoku) Biały Dunajec wód opadowych z terenu drogi nr 47 oraz na wykonanie dwóch wylotów wód opadowych w km 15+178 i km 15+194 rzeki (potoku) Biały Dunajec wraz z ubezpieczeniem. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji uznał po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, iż wnioskodawcom nie przysługuje status strony w tym postępowaniu.

Rozpatrując odwołanie organ drugiej instancji wskazał, że strony we wniosku o stwierdzenie nieważności powyżej opisanej decyzji powołują się na interes prawny wywodzony z prawa własności nieruchomości sąsiadujących z planowaną inwestycją, której realizacja w ich ocenie będzie miała negatywny wpływ na ich nieruchomości. Strony wskazywały także na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 grudnia 2009 r. dotyczący decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej przez Wójta Gminy Biały Dunajec w kontekście wydanego pozwolenia wodnoprawnego.

Organ podkreślił, że o legitymacji do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Tatrzańskiego może decydować wyłącznie to, czy zakres rozstrzygnięcia obejmuje bezpośrednio sferę interesu prawnego wnioskodawców lub obowiązku. Wnioskodawcy mogą być traktowani jako strona postępowania tylko wtedy, gdy ich własny interes prawny lub obowiązek podlega konkretyzacji w postępowaniu administracyjnym.

Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że interes prawny w postępowaniu o wydanie pozwolenia wodnoprawnego normuje art. 127 ust. 7 ustawy prawo wodne, zgodnie z którym stroną postępowania wodnoprawnego jest wnioskodawca ubiegający się o wydanie pozwolenia wodnoprawnego (pkt 1), właściciel wody (pkt 2), właściciel urządzeń kanalizacyjnych, do którego wprowadzane będą ścieki przemysłowe zawierające substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego (pkt 3), właściciel istniejącego urządzenia wodnego znajdującego się w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych (pkt 4), władający powierzchnią ziemi położoną w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych (pkt 5) oraz uprawniony do rybactwa w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych (pkt 6). Zdaniem organu art. 127 ust. 7 powyższej ustawy zawęża formułę strony i jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 28 kpa.

Organ odwoławczy podkreślił, że wnioskodawcy interes prawny w tym postępowaniu wywodzą przede wszystkim z władania powierzchnią ziemi znajdującą się w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych oraz podnoszą, że są współwłaścicielami "własnego wodociągu". Tymczasem z akt sprawy wynika – mając na uwadze treść operatu wodnoprawnego – że nieruchomości stron znajdują się poza zasięgiem oddziaływania planowanej inwestycji albowiem wpływ ten jest ograniczony do działki nr [...], obręb [...] Biały Dunajec należącej do Skarbu Państwa, a nie dotyczy sąsiednich działek należących do wnioskodawców.

Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej zaaprobował stanowisko organu pierwszej instancji, zgodnie z którym realizacja całej inwestycji będzie prowadzona w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i w tym postępowaniu wnioskodawcom może przysługiwać status strony, a także katalog uprawnień z tym związanych. Przedmiotowe pozwolenie wodnoprawne nie jest – wbrew stanowisku stron – decyzją umożliwiającą realizację całej inwestycji, a jedynie orzeczeniem dotyczącym odwodnienia drogi krajowej nr 47 w obrębie mostu, wylotami do Białego Dunajca, mającym na celu ochronę zasobów wodnych i określenie warunków, na których te zasoby mają być udostępniane.

W tej sytuacji organ uznał, że wnioskodawcy nie posiadali statusu strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego, a w dalszej konsekwencji w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 156 kpa. Zdaniem organu nie został naruszony art. 10 kpa.

Skargę na powyższą decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T.D., A. D. i H. P. – G. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: art. 15 kpa, art. 156 § 1 pkt 2 kpa, art. 156 § 1 pkt 1 kpa, art. 157 § 3 kpa, art. 127 ust. 7 ustawy Prawo wodne.

Ponadto wskazano na naruszenia mające wpływ na ocenę legalności zaskarżonych decyzji, tj.: art. 7 i 77 kpa, art. 10 kpa, art. 11 kpa.

W uzasadnieniu skargi opisano stan sprawy, szczegółowo rozwijając wskazane zarzuty. Wywiedziono, że organy obu instancji nie wzięły pod uwagę faktu, że infrastruktura związana z budową mostów będzie posadowiona m.in. na nieruchomościach należących do skarżących, cały układ komunikacyjny mostowo – drogowy zostanie przesunięty pod ściany pensjonatu oraz zabudowań gospodarczych znajdujących się na działkach skarżących o nr: [...]. Nie sposób przyjąć w takiej sytuacji, że przedmiotowa inwestycja pozostanie bez wpływu na nieruchomości skarżących.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając skargę za niezasadną zaznaczył, że organ prawidłowo wskazał, że w postępowaniu o wydanie pozwolenia wodnoprawnego interes prawny powinien wynikać z przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r. poz. 145), natomiast normą, z której podmiot może wywodzić określone prawa lub obowiązki jest art. 127 ust. 7 powyższej ustawy; powołany wyżej przepis ma charakter przepisu proceduralnego, szczególnego wobec art. 28 kpa, z którego wypływa obowiązek organu prowadzącego postępowanie ustalenia wykazu stron. Stanowi również katalog zamknięty w odniesieniu do podmiotów, które mogą uczestniczyć w postępowaniu o wydanie pozwolenia wodnoprawnego.

Sąd I instancji zaznaczył, że mając na uwadze treść art. 127 ust. 7 Prawa wodnego, wnioskodawcy domagając się przyznania im w postępowaniu administracyjnym statusu strony winni byli wykazać, że posiadają interes prawny wynikający bezpośrednio z przepisów ustawy Prawo wodne.

W ocenie Sądu I instancji, Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie prawidłowo ocenił status skarżących w postępowaniu o stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji Starosty Tatrzańskiego. O legitymacji skarżących do kwestionowania w postępowaniu nieważnościowym powyższej decyzji mogło zdaniem Sądu I instancji decydować wyłącznie to, czy zakres rozstrzygnięcia obejmuje bezpośrednio sferę ich interesu prawnego lub obowiązku. Skarżący mogliby być traktowani jako strona postępowania w ocenie Sądu I instancji tylko wtedy, gdy ich własny interes prawny lub obowiązek podlegał konkretyzacji w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Wnioskodawcy nie wykazali, że omawiane pozwolenie wodnoprawne dotyczyło ich "własnej" sprawy, bowiem zostało udzielone na rzecz Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Krakowie. Decyzja ta nie nakładała na wnioskodawców żadnych obowiązków, ani nie nadawała im jakichkolwiek uprawnień.

Sąd I instancji wskazał, że w orzecznictwie i doktrynie zwraca się uwagę, że interes prawny należy odróżnić od interesu faktycznego, jaki może mieć strona skarżąca w wyeliminowaniu z obrotu prawnego określonego aktu administracji publicznej. Interes faktyczny w postępowaniu administracyjnym może mieć bowiem każdy, kto ze względu na swoją rzeczywistą sytuację lub subiektywne przekonanie, jest zainteresowany rozstrzygnięciem danej sprawy administracyjnej, każdy, o czyjej sytuacji faktycznej dany akt w jakiś sposób przesądza. Pojęcie "interesu prawnego", trzeba natomiast wiązać ze sferą indywidualnych praw i obowiązków, wynikających z określonych norm prawa materialnego, w której zaskarżony akt wywiera skutki. Jeżeli, akt stosowania danej normy prawnej nie wywiera bezpośredniego wpływu na sferę sytuacji prawnej danego podmiotu, to nie można mówić o interesie prawnym strony, a co za tym idzie o statusie strony w postępowaniu, w którym dochodzi do konkretyzacji danej normy prawnej (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2000 r., III SA 1876/99).

Sąd I instancji zaznaczył, że nieruchomości skarżących w istocie są położone nieodlegle od działki (nr [...] Biały Dunajec), na której realizowana będzie inwestycja, na którą inwestor uzyskał pozwolenie wodnoprawne na odprowadzanie do rzeki (potoku) Biały Dunajec wód opadowych z terenu drogi nr 47 oraz na wykonanie dwóch wylotów wód opadowych w km 15+178 i km 15+194 rzeki (potoku) Biały Dunajec. Sąd I instancji wskazał, że nie można jednakże stwierdzić, że odległość stanowi w tym przypadku przesłankę do uznania, że nieruchomości skarżących znajdują się w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych i wyprowadzać z tych twierdzeń własny interes prawny, tym bardziej, że jak wynika z operatu wodnoprawnego zasięg oddziaływania planowanej inwestycji ograniczony jest do działki (nr [...] Biały Dunajec) należącej do Skarbu Państwa, na której realizowana będzie inwestycja.

Subiektywne przekonanie wnioskodawców, że inwestor zmuszony będzie do korzystania w trakcie prac budowlanych z należących do skarżących nieruchomości, jak i niepoparta jakimikolwiek dowodami obawa o uszkodzenie "własnego wodociągu", świadczą w ocenie Sądu I instancji o tym, że skarżący mają interes faktyczny w tej sprawie.

Sąd I instancji dodał, że art. 123 ust. 2 ustawy Prawo wodne stanowi, iż pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń. Informację tej treści zamieszcza się w pozwoleniu wodnoprawnym. Skarżący, w ocenie Sądu I instancji nie powinni się zatem obawiać, że wydane pozwolenie wodnoprawne oznacza możliwość nieograniczonego wkraczania przez inwestora na grunty sąsiednie oraz, że stanowi ewentualne przyzwolenie na niszczenie urządzeń znajdujących się na nieruchomości, której dotyczy pozwolenie. Zgodnie z treścią pozwolenia wodnoprawnego, inwestor nie może zmieniać istniejących stosunków wodnych w wyniku wykonywanych prac oraz ma obowiązek usuwania ewentualnych szkód, które mogą powstać w wyniku korzystania z pozwolenia i ponoszenia za nie pełnej odpowiedzialności.

Sąd I instancji stwierdził, iż skoro uzasadniona była odmowa przyznania skarżącym statusu strony w postępowaniu nieważnościowym, to uznać należało, że organ prawidłowo umorzył postępowanie w sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności. Niezasadnym w ocenie Sądu I instancji okazał się zawarty w skardze zarzut, że podstawą wydania decyzji był nieobowiązujący już art. 157 § 3 kpa. Powyższy przepis został zacytowany w uzasadnieniu decyzji organu drugiej instancji wraz z fragmentem uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wydanego w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1041/11.

Sąd I instancji podkreślił, że jeżeli na jakimkolwiek etapie postępowania administracyjnego okaże się, że w istocie żądanie nie pochodziło od strony (odpadła przesłanka podmiotowa), a jednocześnie organ nie znajdzie podstaw do prowadzenia postępowania z urzędu, wówczas winien wydać decyzję o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego, zgodnie z dyspozycją art. 105 § 1 kpa. Taka sytuacja zachodziła w niniejszej sprawie i prawidłowo zdaniem Sądu I instancji organ pierwszej instancji jako podstawę wydania decyzji wskazał art. 105 § 1 kpa, a organ drugiej instancji zaaprobował to stanowisko.

Także pozostałe zarzuty podniesione w skardze uznane zostały za bezzasadne. Przy badaniu stanu faktycznego i dokonywaniu ustaleń nie doszło zdaniem kontrolowanego sądu do naruszenia art. 7, 77 § 1 i 11 kpa, prawo materialne zostało właściwie zastosowane. Wobec czynnego uczestnictwa stron w postępowaniu, ostatnie pismo przed wydaniem decyzji wpłynęło do organu w dniu 7 lipca 2012 r., a więc pięć dni przed wydaniem decyzji organu pierwszej instancji wadliwym okazał się zarzut naruszenia art. 10 kpa.

Odnosząc się do zarzutu niewłaściwości organu, Sąd I instancji wskazał, że jest on niezasadny. Zgodnie z art. 4 ust. 4 i 4a ustawy Prawo wodne w brzmieniu nadanym art. 146 pkt 1 lit. c) i d) ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.), właściwy dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej pełni funkcję organu wyższego stopnia w rozumieniu kpa w stosunku do starostów realizujących m.in. kompetencje organu właściwego do wydania pozwolenia wodnoprawnego. Jest także organem odwoławczym w tych sprawach (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 maja 2010 r., II SA/Gl 1160/09).

Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia złożyli skarżący i zaskarżając je w całości zarzucili:

1. - naruszenie przepisów prawa materialnego oraz o postępowaniu w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj:
2. - art. 145 § pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez, nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przez organy w toku postępowania administracyjnego przepisów: art. 7, 77, 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; art. 157 § 3(omyłkowo wskazany jako art. 156§3) Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędne przyjęcie, iż istniała podstawa do umorzenia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji wodnoprawnej; art. 127 ust. 7 pkt 4 i 5 Prawa wodnego poprzez błędną jego interpretację i przyjęcie, iż strony skarżące nie mogą być uznane za strony postępowania wodnoprawnego z uwagi na to, iż ich nieruchomości nie znajdują się w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych;
3. - art. 140 Prawa wodnego w związku z art. 378 ust. 2a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska poprzez przyjęcie, iż nie mają one zastosowania w przedmiotowym postępowaniu.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że według Sądu I instancji organy administracji publicznej w sposób prawidłowy uznały, iż wniosek o stwierdzenie nieważności w/w decyzji ulegał umorzeniu a nie oddaleniu. Sąd uznał, iż zastosowanie w przedmiotowej sprawie art. 157 § 3 kpa było prawidłowe, pomimo tego, że norma ta na dzień wydania zaskarżonej decyzji nie obowiązywała, została bowiem uchylona w dniu 11 kwietnia 2011 roku. Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku pominął jednolite stanowisko sądów administracyjnych, które wyraża się w ten sposób, że jeżeli organ administracji przystąpi do badania istnienia merytorycznych przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji (jak w przedmiotowej sprawie), to po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego wydaje albo decyzję o stwierdzeniu nieważności, albo decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności, a odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ze względu na brak podstaw wskazanych w art. 156 § 1 kpa będzie wówczas niedopuszczalna.

Wskazano, że ustalenie, iż okoliczności sprawy nie uzasadniają stwierdzenia nieważności decyzji, prowadzi do odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, której to postępowanie dotyczy, a nie do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. Ponadto, podniesiono, iż właściwość organów nie została dochowana. Decyzję wodnoprawną w przedmiotowej sprawie wydał Starosta Tatrzański, w sytuacji gdy decyzja wodnoprawna winna być wydana przez Marszałka Województwa, co wynika z brzmienia art. 140 Prawa wodnego. Zaznaczono, że Sąd niesłusznie przyjął za prawidłowe działanie organów uznających, iż skarżących nie można uznać za strony postępowania na podstawie art. 127 ust. 7 Prawa wodnego. Faktycznie bowiem nie odniesiono się do argumentów przedstawionych w skardze na potwierdzenie, iż w przedmiotowej sprawie skarżący winni zostać uznani za strony, albowiem przesłanki zawarte w art. 127 ust. 7 Prawa wodnego warunkujące uznanie określonego podmiotu za stronę zostały spełnione.

Sąd błędnie za Prezesem Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej stwierdza, iż nieruchomości należące do skarżących nie znajdują się w zasięgu oddziaływania przedsięwzięć określonych pozwoleniem wodnoprawnym.

Sąd I instancji (jak również wcześniej organy) nie wskazał nawet na jakich działkach inwestycja zostaje przeprowadzona, co wskazywałoby, iż nie podjął się nawet analizy materiału zgromadzonego w przedmiotowej sprawie. Samo stwierdzenie Sądu, iż inwestycja znajduje się "nieodległe" od działek skarżących powoduje, iż skarżący winni zostać uznani za stronę przedmiotowego postępowania. Sam fakt, iż jak wskazywano na każdym etapie przedmiotowego postępowania, urządzenia wodnoprawne istnieją na terenie planowanej inwestycji i stanowią własność skarżących, winien skłonić Sąd do uznania rozstrzygnięć organów za nieprawidłowe. Organy i Sąd I instancji błędnie uznały, iż nieruchomości skarżących oraz urządzenia wodne skarżących znajdują się poza obszarem oddziaływania planowanej inwestycji. Swoje twierdzenia organy i Sąd oparły jedynie na operacie wodnoprawnym, a nie własnej analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i przepisów prawa. Skarżący od samego początku nie zgadzali się z treścią tego operatu. Podkreślono, że skarżący nie mieli wpływu na jego treść.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania – z przyczyn wymienionych w art. 183 § 2 ppsa. Przesłanki nieważności w sprawie nie zaistniały, zatem Sąd rozpoznał wniesioną skargę kasacyjną w granicach podniesionych przez stronę zarzutów, które okazały się nieuzasadnione.

Zarzuty skargi kasacyjnej odnosiły się do naruszenia prawa materialnego tj. art. 127 ust. 7 pkt 4 i 5 Prawa wodnego oraz art. 140 Prawa wodnego w zw. z art. 378 ust. 2a ustawy – Prawo ochrony środowiska. Podniesiono również zarzut naruszenia prawa procesowego, wskazując na przepisy zawarte w art. 145 §1pkt.1 lit. c w związku z art. 7, 77§1, 80, 157§3 kpa.

Miał rację sąd I instancji wywodząc, że przeprowadzone przed organami postępowanie nie naruszało norm zawartych w art. 7,77§1,80 kpa w sposób o którym mowa w skardze kasacyjnej. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uznać należało za dostateczny celem zbadania istnienia po stronie skarżących kasacyjnie interesu prawnego, uprawniającego do działania w sprawie w charakterze stron.

Podstawowym dokumentem(dowodem) w postępowaniu o wydanie pozwolenia wodnoprawnego jest operat wodnoprawny. Na jego podstawie organ ocenia, czy zachowano warunki do wydania pozwolenia wodnoprawnego W ramach opracowania zaznacza się zasięg oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych.

Odnosząc się do okoliczności niniejszej sprawy zauważyć należało, że w kontrolowanych aktach znajduje się wymagany operat. Z jego treści wynika zasięg oddziaływania zamierzonego przedsięwzięcia, który odnosi się do działki o numerach (nr [...] Biały Dunajec). Działka ta nie należy do skarżących kasacyjnie, którzy nadto nie podważyli ustaleń zawartych w operacie.

Operat wodnoprawny, będąc szczególnym środkiem dowodowym może zostać zakwestionowany, jak każdy dowód w sprawie. Negując jego ustalenia nie można było poprzestać na lakonicznych twierdzeniach, jak uczynili to skarżący kasacyjnie. Dowód ten może zostać podważony innymi dowodami np.kontrraportem bądź ekspertyzą. Powinno to jednak nastąpić w postępowaniu administracyjnym.

Z tego też względu nie można było przyznać racji skarżącym co do wadliwości poczynionych ustaleń odnośnie zakresu oddziaływania przedsięwzięcia. Zresztą ustaleń tych skutecznie nie zakwestionowali, wysuwając jedynie lakoniczne zarzuty co do ich wadliwości. Tym samym za w pełni zasadne uznać należało stanowisko kontrolowanego sądu i organów co do braku przymiotu strony skarżących kasacyjnie, skoro mające zastosowanie w sprawie normy prawa wodnego, w tym zawarte w art. 127 ust 7 pkt.4 i 5 interes prawny do występowania w postępowaniu wiązały z zasięgiem oddziaływania.

Za usprawiedliwione w tej sytuacji uznać należało również stanowisko co braku podstaw do merytorycznego rozpoznania sprawy.

Odnosząc się do podnoszonej przez skarżących kasacyjnie obawy, że inwestor będzie korzystał w trakcie prac budowlanych z należących do nich nieruchomości, za sądem I instancji powtórzyć należało, że ewentualna konieczność udostępnienia swej nieruchomości na etapie realizacji inwestycji nie przemawia za przyjęciem interesu prawnego w ramach kontrolowanego postępowania, które nie odnosi się do norm prawa budowlanego. Zgodnie z art. 123 ust. 2 Prawa wodnego nie można uzależnić wydania pozwolenia wodnoprawnego od uzyskania zgody na korzystanie z urządzenia wodnego lub gruntu niezbędnego do realizacji uprawnień, jakie zostaną zawarte w pozwoleniu, wprawdzie inwestor winien w tym celu uzyskać prawo do dysponowania cudzym terenem, są to jednak kwestie badane dopiero na etapie procesu inwestycyjnego.

Brak podstaw do merytorycznego rozpoznania sprawy wobec nielegitymowania się interesem prawnym przez skarżących skutkował także zaniechaniem przez Naczelny Sąd Administracyjny ustosunkowania się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, w tym dotyczących niewłaściwości rozstrzygających sprawę organów.

Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.