Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 360/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] we W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.
Jak wynika z akt sprawy, Wojewoda Dolnośląski decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...], udzielił Rejonowemu Zarządowi Infrastruktury we Wrocławiu pozwolenia na "przebudowę budynku stomatologii na budynek Wojskowego Ośrodka [...] przy ul. [...] we W., kompleks [...] własność MON (działka nr ewid. [...]j)".
Pismem z dnia 26 czerwca 2012 r. Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości położonej przy ul. [...] we W. (dalej: Wspólnota) wystąpiła do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] lutego 2008 r. ewentualnie o wznowienie postępowania zakończonego tą decyzją.
Postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. nr [...]Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 61a § 1 i art. 157 § 1 k.p.a. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] lutego 2008 r. bowiem Wspólnota nie ma przymiotu strony w tym postępowaniu.
Wspólnota wystąpiła do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r. znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 i art. 144 k.p.a. utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] października 2012 r.
W uzasadnieniu postanowienia Inspektor wskazał, że w każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa, a samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Tylko takie ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, które są związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym je dają właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości prawo do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę.
Organ wskazał, iż z analizy projektu budowlanego wynika, że sporna inwestycja polega na "przebudowie budynku stomatologii na budynek Wojskowego Ośrodka [...] przy ul. Ślężnej [...] we W., kompleks [...] własność MON (działka nr ewid. [...])", w szczególności "na przystosowaniu funkcji do wymogów użytkownika i przepisów normatywnych, pełną termomodernizację budynku, wymianę stolarki zewnętrznej i wewnętrznej, ociepleniu ścian zewnętrznych i stropodachów do wartości normatywnych, wykonaniu nowych ścianek działowych podyktowanych układem funkcjonalnym, wykonaniu nowych posadzek i okładzin ściennych, wykonaniu nowych instalacji wewnętrznych: sanitarnych i elektrycznych, wykonaniu wentylacji grawitacyjnej i mechanicznej nawiewno-wywiewnej".
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że z uwagi na zakres projektowanych robót, działka nr ewid. [...] należąca do Wspólnoty z całą pewnością nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Sporne przedsięwzięcie nie powoduje bowiem jakichkolwiek ograniczeń – które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa – w zakresie możliwości zagospodarowania działki nr ewid. [...] we W. W szczególności nieruchomość nr ewid. [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Inwestycja nie pozbawia ww. nieruchomości dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja), nie niesie ze sobą również ponadnormatywnych uciążliwości w zakresie emisji pól elektromagnetycznych.
Organ podniósł ponadto, że argument wskazujący, iż "do obsługi WOMP w rzeczywistości wykorzystywana jest działka Wspólnoty (będąca w jej wieczystym użytkowaniu) nr 20" dotyczy kwestii użytkowania wyrażonej w prawie cywilnym. Odnosząc się do argumentu, jakoby interes prawny ww. Wspólnoty wynikał z naruszenia § 40 ust. 3 ww. rozporządzenia, poprzez niemożliwość budowy placu zabaw dla dzieci, organ zauważył, że powyższy przepis nie dotyczy wszystkich placów zabaw i urządzeń, lecz tylko placów zabaw i urządzeń projektowanych w zespole budynków wielorodzinnych objętych pozwoleniem na budowę.
Ponadto przywołany przepis dotyczy odległości ww. placów od miejsc gromadzenia odpadów, a nie od budynków, w których znajdują się pomieszczenia z odpadami, jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Ustosunkowując się do argumentacji, jakoby interes prawny Wspólnoty wynikał z treści § 152 rozporządzenia (dotyczącego lokalizacji czerpni powietrza w instalacjach wentylacji i klimatyzacji), z uwagi na wyziewy szkodliwych substancji chemicznych lub biologicznych, stwierdził, że powyższe może świadczyć o interesie faktycznym, a nie prawnym.
W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego Wspólnota nie wykazała interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] lutego 2008 r.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r. złożyła Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości położonej przy ul. [...] we W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 360/13, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a. oddalił skargę Wspólnoty.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że wprawdzie strona skarżąca wykazała tytuł prawny do działki nr [...] we W., bezpośrednio graniczącej z terenem, na którym zaplanowano sporną inwestycję, to jednak położenie nieruchomości w sąsiedztwie planowanej inwestycji nie jest tożsame ze znajdowaniem się tej nieruchomości w obszarze oddziaływania obiektu. Charakter spornej inwestycji jest tego rodzaju, że jej obszar oddziaływania nie wykracza poza teren inwestycji. Sporna inwestycja polegająca na przebudowie budynku stomatologii na budynek Wojskowego Ośrodka [...] przy ul. [...] we W. obejmuje termomodernizację budynku, wymianę stolarki zewnętrznej i wewnętrznej, ocieplenie ścian zewnętrznych i stropodachów do wartości normatywnych, wykonanie nowych ścianek działowych podyktowanych układem funkcjonalnym, wykonanie nowych posadzek i okładzin ściennych, wykonanie nowych instalacji wewnętrznych: sanitarnych i elektrycznych oraz wentylacji grawitacyjnej i mechanicznej nawiewno-wywiewnej.
Z uwagi na taki zakres robót budowlanych inwestycja ta nie narusza prawa własności i nie spowoduje ograniczeń w zakresie dysponowania nieruchomością nr [...] należącą do strony skarżącej, w szczególności nie pozbawia działki nr [...] dostępu do drogi publicznej, nie ma wpływu na przesłanianie lokali w budynku należącym do Wspólnoty, dostęp do światła słonecznego, możliwość korzystania z mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja), nie niesie ze sobą ponadnormatywnych uciążliwości w zakresie emisji pól elektromagnetycznych.
Sąd jednocześnie podkreślił, że na danej nieruchomości odczuwalne będą skutki funkcjonowania inwestycji, np. związane z emisją hałasu, zapachów itp. nie oznacza jeszcze, że nieruchomość ta znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 28 ust. 2 Pr. bud. Obszar oddziaływania to nie jest teren, w którym da się odczuć uciążliwości spowodowane funkcjonowaniem jakiegoś obiektu. Takie rozumienie odwołuje się do oddziaływania faktycznego, którego nie można utożsamiać z oddziaływaniem polegającym na wprowadzaniu ograniczeń prawnych. Zdaniem Sądu podzielić należy stanowisko organu, iż argumentacja wywodząca interes prawny Wspólnoty, z uwagi na wyziewy szkodliwych substancji chemicznych lub biologicznych, z § 152 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dotyczącego lokalizacji czerpni powietrza w instalacjach wentylacji i klimatyzacji), wskazuje jedynie na interes faktyczny Wspólnoty.
Podobnie należy też ocenić argumenty wskazujące na wzmożony ruch samochodowy, związany z nową funkcją przebudowanego budynku. Właścicielowi nieruchomości położonej w otoczeniu planowanej inwestycji przysługują prawne środki ochrony przed sposobem zagospodarowania na cele budowlane innej nieruchomości, jeżeli projektowany sposób zagospodarowania kolidowałby z jego prawnie chronionym interesem poprzez naruszenie przez inwestora obowiązujących przepisów prawa materialnego. Właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości, o ile chcą być stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, także w trybie nieważnościowym, muszą zatem wskazać konkretny przepis prawa materialnego administracyjnego przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym zagospodarowaniu ich nieruchomości, wprowadzone ze względu na powstanie obiektu objętego postępowaniem o pozwoleniu na budowę. Wspólnota skarżąca takiego przepisu i takich ograniczeń nie wskazała, nie wynikają one również ze zgromadzonej dokumentacji.
Prawidłowo zatem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że stronie skarżącej nie przysługuje interes prawny w postępowaniu nieważnościowym dotyczącym decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...].
Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 8 sierpnia 2013 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości położonej przy ul. [...] we W. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:
- 1) naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwą wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie art. 3 pkt 20 ustawy -- Prawo budowlane, polegające na przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w ślad za organem, że nieruchomość Wspólnoty Mieszkaniowej [...] we W. nie leży w obszarze oddziaływania inwestycji oraz że ograniczenia w możliwości zagospodarowania jej terenu wskazane w skardze do WSA nie mieszczą się w zakresie pojęcia "ograniczeń zagospodarowania terenu" wskazanych w definicji ustawowej; wykładnia przyjęta przez WSA jest w ocenie skarżącej błędna, a co za tym idzie niewłaściwie zastosowano przepis, uznając, że nieruchomość skarżącej nie leży w obszarze oddziaływania inwestycji. WSA w szczególności błędnie wskazuje, że w kwestii ustalenia obszaru oddziaływania zupełnie nie ma znaczenia oddziaływanie faktyczne. Tymczasem liczne orzecznictwo wojewódzkich sądów administracyjnych oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak również fakt, że definicja ustawowa jest stosunkowo nieprecyzyjna, przemawiają za tym, iż również te okoliczności (oddziaływanie faktyczne) WSA powinien był wziąć pod uwagę przy rozpoznaniu niniejszej sprawy; podkreślić trzeba, że część budynku mieszkalnego skarżącej przenika budynek przychodni stomatologicznej od jego dachu aż do poziomu fundamentów na obszarze ok. 60 m2;
- 2) naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwą wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie art. 28 ust. 2 Pr. bud., przez uznanie przez WSA w ślad za organem, że Wspólnota Mieszkaniowa Ślężna [...] we W. nie byłaby stroną postępowania w sprawie pozwolenia na przebudowę budynku przy ul. [...] we W., a zatem nie jest również stroną w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na ww. przebudowę; naruszenie to było konsekwencją naruszenia wskazanego w pkt 1 skargi kasacyjnej; skarżąca powinna być stroną postępowania administracyjnego gdyż rozpatrywane i decydowane były jej interesy związane z jej organiczną częścią parteru i podpiwniczenia istniejącego w obrysie budynku przychodni; w praktyce organów za obszar oddziaływania przyjmuje się również teren, który na skutek zrealizowania inwestycji może być narażony na niedogodności spowodowane przez budowanie a następnie funkcjonowanie inwestycji, np. zwiększone zanieczyszczenie powietrza, zapachy, hałas, ograniczenie dopływu światła dziennego, a także ograniczenia w sposobie użytkowania lub zagospodarowania sąsiednich działek (przykładowo przejazd, dojazd i dojście do pomieszczeń zaplecza przychodni przez teren skarżącej, ale także zachwiane bezpieczeństwo epidemiologiczne);
- 3) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt a/ i c/ p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 i art. 78 k.p.a. przez nieuwzględnienie przez WSA skargi Wspólnoty Mieszkaniowej, mimo naruszenia przez organ przepisów art. 7, 77 i 78 k.p.a. i nieprzeprowadzenia przez organ w wystarczającym stopniu postępowania dowodowego w zakresie przysługiwania Wspólnocie Mieszkaniowej Ślężna 158a,b,c we Wrocławiu przymiotu strony; organ naruszył tym samym art. 145 § 1 pkt a/ i c/ p.p.s.a. w związku z art. 8 k.p.a., wyrażającym zasadę pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej; podkreślić trzeba, że po lekturze uzasadnienia zaskarżonego wyroku wydaje się, że zarówno organ, jak i WSA obszar oddziaływania ustaliły wyłącznie po brzmieniu nazwy inwestycji wskazanej we wniosku o pozwolenie na budowę, w najmniejszym stopniu nie analizując rzeczywiście zaprojektowanych rozwiązań; inwestor nie wykonał nawet oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, co w tym przypadku powinien był zrobić; rzetelnie wykonana ocena mogłaby wskazać organowi i WSA dalsze konkretne ograniczenia oraz ryzyka dla działek sąsiednich;
- 4) naruszenie przepisów postępowania poprzez nierozpoznanie sprawy w zakresie zgłoszonego alternatywnie wniosku o wznowienie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy organ właściwy – Wojewoda Dolnośląski – informowany był już wcześniej przez skarżącą o nieprawidłowościach i mimo żądań skarżącej Wspólnoty, nie podjął żadnych działań w celu wznowienia postępowania w sprawie, mimo że takie żądanie dało się wywieść z pism skarżącej z dnia 1 czerwca 2011 r., 24 października 2011 r., 16 lutego 2012 r. i 10 stycznia 2012 r. Wskutek bezczynności Wojewody, skarżąca Wspólnota, pouczona pzez Ministra Administracji i Cyfryzacji wniosła zażalenie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na faktyczną bezczynność Wojewody. Zatem GINB powinien odnieść się nie tylko do bezczynności Wojewody, ale również w przypadku takiej bezczynności, winien podjąć odpowiednie działania merytoryczne w sprawie. GINB nie wywiązał się z ustawowych obowiązków, naruszając tym samym przepis art. 37 § 1 w związku z § 2 k.p.a. WSA zupełnie pominął fakt złożenia wcześniejszego podania do Wojewody, jak również zgłaszany alternatywnie wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego. Dlatego też zaskarżone orzeczenie narusza art. 145 § 1 pkt a/ i c/ p.p.s.a. w związku z art. 37, 65 i 66 k.p.a.
- 5) nierozpoznanie przez GINB wszystkich zarzutów zgłaszanych pod adresem pozwolenia na budowę, a równocześnie przedstawiających sposób naruszenia przez kwestionowane postanowienie przepisów prawa materialnego (chociażby pkt b, c, d, e, f i g) z pisma z dnia 26 czerwca 2012 r. zatytułowanego "wniosek o stwierdzenie nieważności (...), a ewentualnie o wznowienie postępowania"). Również WSA nie odniósł się do ww. zarzutów, rozpoznając jedynie zagadnienia, które były przedmiotem postanowień GINB. Takie wybiórcze potraktowanie zarzutów, w sytuacji, gdy poparte są wprost przepisami prawa, jest niedopuszczalne. Stanowi to naruszenie art. 145 § 1 pkt a/ i c/ p.p.s.a. w związku z art. 6, 7 i 11 k.p.a. Tymczasem GINB i WSA ograniczają się do rozważenia jedynie czterech zarzutów (kwestii odległości miejsca gromadzenia odpadów, kwestii odległości placu zabaw, kwestii korzystania z przejazdu pod budynkiem skarżącej WM przez użytkowników i obsługę WOMP oraz lokalizacji wyrzutni klimatyzacji i wentylacji). Tymczasem skarżący podnosił szereg innych argumentów przemawiających za tym, że wskutek przedmiotowego zaprojektowania inwestycji, członkowie Wspólnoty zostaną ograniczeni prawnie w możliwości korzystania ze swej nieruchomości;
- 6) nieuwzględnienie przez GINB wniosków dowodowych skarżącej, a to o przeprowadzenie wizji lokalnej oraz przesłuchania członków zarządu skarżącej Wspólnoty na okoliczność, że skarżącej przysługuje przymiot strony, a zatem, że ograniczenie skarżącej w możliwości zagospodarowania i dysponowania jej nieruchomością wynika z konkretnych przepisów prawa, wprowadzających to ograniczenie. Skarżąca jest przekonana, że gdyby organ dokonał wizji i zbadał faktyczny układ i położenie budynku skarżącej oraz budynku WOPM względem siebie, uznałby racje skarżącej. WSA w żaden sposób nie odniósł się do prawidłowości przeprowadzonego przez organ postępowania dowodowego, również w zakresie nieuwzględnionych wniosków dowodowych. Tym samym WSA naruszył art. 145 § 1 pkt a/ i c/ p.p.s.a. w związku z art. 7 i 77 i 78 i 80 k.p.a.
Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskaróżnego wyroku i rozpoznanie skargi oraz o zasadzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.
W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.
Skarga kasacyjna nie jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, chociaż nie z całą argumentacją zarzutów zamieszczoną w uzasadnieniu można się zgodzić.
W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji kontrolował postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego odmawiające wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] lutego 2008 r. i w takim zakresie Naczelny Sąd Administracyjny może tylko rozpoznać skargę kasacyjną. Poza tym pozostają wszelkie pretensje Wspólnoty do Wojewody i zarzuty w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego zamieszczone w skardze kasacyjnej. W tym postępowaniu nie można też podnieść zarzutów w stosunku do decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] lutego 2008 r. gdyż przedmiotem kontroli sądowej nie jest ta decyzja, a kwestia możliwości wszczęcia postępowania nieważnościowego.
Zarzut zamieszczony w pkt 4 skargi kasacyjnej względem zaskarżonego wyroku, można uwzględnić jedynie o tyle, iż Sąd pierwszej instancji nie ocenił tego, czy pismo Wspólnoty z dnia 26 czerwca 2012 r. w zakresie wznowienia postępowania administracyjnego skierowane do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego organ ten załatwił zgodnie z art. 66 § 1 k.p.a.
Należy zgodzić się z zarzutami zamieszczonymi w pkt 1 i 2 skargi kasacyjnej, że błędna wykładnia przepisów art. 3 pkt 20 i art. 28 ust. 2 Pr. bud. w niniejszej sprawie, doprowadziła do niewłaściwego ich zastosowania sprawdzającego się do odmowy zastosowania.
Stan faktyczny w sprawie został ustalony prawidłowo, wzajemne usytuowanie nieruchomości Wspólnoty i terenu objętego decyzją Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] lutego 2008 r., jak wynika z akt, jest takie, że budynek Wspólnoty i budynek podlegający przebudowie stykają się ścianami. W takiej sytuacji powinien mieć zastosowanie § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Powyższy przepis stanowi jednoznacznie, że usytuowanie budynku na działce budowlanej w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy granicy (ust.
- 2) powoduje objęcie sąsiedniej działki budowlanej obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 Pr. bud.
Poza tym inne okoliczności wynikające z takiego usytuowania budynków, podnoszone przez Wspólnotę w licznych pismach i skardze, powinny być rozważone przez organy i Sąd w zakresie posiadania przymiotu strony Wspólnoty w rozumieniu art. 28 ust. 2 Pr. bud.
Z akt sprawy niewątpliwie wynika, że Wspólnota powinna mieć przymiot strony zarówno w postępowaniu, w którym wydano decyzję z dnia [...] lutego 2008 r., jak i w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji.
Sąd pierwszej instancji zobligowany był również do rozpoznania wszystkich zarzutów skargi, co trafnie podnosi się w pkt 5 skargi kasacyjnej.
Trafność omówionych powyżej zarzutów skargi kasacyjnej, wskazuje na zasadność naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ p.p.s.a. podnoszoną w pkt 3, 5 i 6 skargi kasacyjnej, chociaż nie w pełni uzasadnia to przedstawiona tam argumentacja.
Na marginesie należy zauważyć, że art. 61a § 1 k.p.a. powinien mieć zastosowanie kiedy brak przymiotu strony jest oczywisty i wynika wprost z akt sprawy, nie wymaga żadnych dodatkowych wyjaśnień i dowodów. W tej sprawie tak nie było, wręcz przeciwnie wszystkie okoliczności sprawy przemawiały za tym, że Wspólnota powinna mieć przymiot strony w postępowaniu.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ oraz art. 203 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.