Uzasadnienie
Wyrokiem z 24 września 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 510/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi K.S. i K.L. (dalej jako "skarżąca") na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] stycznia 2013 r. w przedmiocie nakazu doprowadzenia zabytku do jak najlepszego stanu.
Od powyższego wyroku skarżąca wniosła skargę kasacyjną.
W treści skargi kasacyjnej skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca podała między innymi, że wykonanie zaskarżonej decyzji polegającej na rozbiórce zabudowy tarasu spowoduje nie tylko niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, ale również pociąga za sobą trudne do odwrócenia skutki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Kompetencja Naczelnego Sądu Administracyjnego do wstrzymania wykonania aktu lub czynności została uregulowana w art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego wniosek skarżąca wykazała, że w sprawie zachodzą przesłanki wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Przedmiotem zaskarżonej decyzji był nakaz doprowadzenia zabytku ze strefy ochronnej konserwatorskiej "Żoliborz Historyczny" do jak najlepszego stanu poprzez rozbiórkę zabudowy tarasu. Podkreślenia przy tym wymaga, że wyegzekwowanie nakazu rozbiórki ze swojej istoty wiąże się z trudnymi do odwrócenia skutkami.
Z powyższych względów i na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.