Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 4 lipca 2024 r., VII SA/Wa 1586/24, po rozpoznaniu wniosku M. K. (dalej: skarżący), na podstawie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), odmówił wstrzymania wykonania decyzji Ministra Rozwoju i Technologii z 17 kwietnia 2024 r. znak: DLI-III.7621.21.2023.JZ.10 (DLI-I) w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Skarżący nie wniósł zażalenia na powyższe postanowienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 25 września 2024 r., VII SA/Wa 1586/24, oddalił skargę skarżącego na powyższą decyzję.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania (wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności) decyzji wskazując, że obligatoryjność nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności uzależnione jest od występowania uzasadnionego interesu społecznego i gospodarczego, którego w ocenie skarżącego inwestor nie wykazał, a który "dointepretowywany" został przez organ oraz przez WSA w wyroku. W ocenie skarżącego inwestor nie wykazał, jak miałoby się poprawić bezpieczeństwo i komfort mieszkańców w związku z realizacją inwestycji – nie wskazano, by obecnie występowały zagrożenia dla tego bezpieczeństwa (m.in. brak przedłożenia wymaganego przepisem art. 11d ust. 1 pkt 7aa) lit. a) specustawy drogowej audytu bezpieczeństwa) bądź by mieszkańcy narzekali na uciążliwości związane z aktualnym stanem siatki drogowej w okolicy.
Skarżący sformułował wniosek o wstrzymanie przedmiotowego rygoru, albowiem konieczność dostosowania się do niego – w obliczu wadliwości decyzji organu I instancji go ustanawiającej – niesie za sobą oczywiste niebezpieczeństwo wyrządzenia odwołującemu znacznej szkody (majątkowej) – związanych z wywłaszczeniem poszczególnych działek pod realizację inwestycji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem w postępowaniu wywołanym wnioskiem opartym na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd nie ocenia legalności zaskarżonej decyzji, a jedynie spełnienie przesłanek warunkujących zastosowanie ochrony tymczasowej (m.in. postanowienia NSA: z 25 maja 2018 r., II OZ 549/18 i z 17 lutego 2017 r., II OZ 117/17). Tym samym po wpłynięciu skargi sąd nie dokonuje oceny przesłanek nadania decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności, bowiem decyzja organu II instancji podlega wykonaniu jako decyzja ostateczna. Dlatego też wniosek o "wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności" należało uznać za wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podkreślić należy, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Sąd ma obowiązek zbadać, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu. Okoliczności wskazane we wniosku muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny zawartości skargi kasacyjnej, dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie.
W rozpoznawanej sprawie zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera w istocie uzasadnienia. Skarżący nie wskazał, na czym konkretnie miałoby polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Stwierdzić zatem należy, że skarżący kasacyjnie nie uprawdopodobnił wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjnych, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.