Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 14 września 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę wniesioną przez E. B. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] lutego 2004 r. utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] listopada 2003 r., którą to decyzją odmówiono E. B. stwierdzenia choroby zawodowej w postaci astmy oskrzelowej.
W uzasadnieniu powyższego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115).
Organy administracji w przedmiotowej sprawie ustaliły, że w latach 1975-1977,1980-1981 i 1983-1985 E. B. pracowała w Fabryce Samochodów [...] w B. jako szlifierz i operator obrabiarek, natomiast w latach 1992-2000 zatrudniona była w F. SA w B. na stanowisku operatora obrabiarek, z kolei w latach 2000-2002 pracowała w F. Sp. z o.o. w B. jako operator obrabiarek, gdzie miała kontakt z mgłą i emulsją olejową oraz chłodziwem stosowanym przy obrabianiu metali stwarzającym ryzyko powstania choroby zawodowej astmy oskrzelowej.
Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż nie jest okolicznością sporną fakt świadczenia przez skarżącą pracy w warunkach szkodliwych, stwarzających potencjalne ryzyko powstania schorzenia określonego w poz. 6 wykazu chorób zawodowych. Za przyjęciem takiego ustalenia przemawiał sposób wykonywania pracy przez skarżącą, jak i jej rodzaj oraz stopień i czas narażenia.
Jednakże jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny u E. B. choroba w postaci astmy oskrzelowej nie została rozpoznana przez kompetentne placówki służby zdrowia (I i II stopnia).
W wydanych w sprawie orzeczeniach lekarskich z dnia 17 czerwca 2003 r. w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy, a następnie z dnia 15 października 2003 r. w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu nie rozpoznano u skarżącej astmy oskrzelowej, napadów duszności astmatycznej, nie ujawniły się też żadne zaburzenia wentylacji czy niewydolności oddechowej (również po wysiłku oraz po kontakcie z alergenami). Stąd lekarze orzecznicy wykluczyli istnienie choroby zawodowej u skarżącej.
Zasadnie zatem, zdaniem Sądu pierwszej instancji, orzekające w sprawie organy przyjęły, że u E. B. brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - astmy oskrzelowej - wymienionej w poz. 6 wykazu chorób zawodowych. Tylko bowiem rozpoznanie schorzenia o zawodowej etiologii przez właściwą do tego placówkę służby zdrowia upoważnia organy sanitarne do stwierdzenia choroby zawodowej.
W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła E. B. zaskarżając go w całości i opierając skargę kasacyjną na zarzucie naruszenia § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. 2002r. Nr 132, poz. 1115).
Wskazując na powyższy zarzut kasacji działający w imieniu skarżącej pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny poprzez stwierdzenie niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji w całości.
Uzasadniając wniesioną skargę kasacyjną strona wskazała, iż astma oskrzelowa została u skarżącej rozpoznana, ale nie przez kompetentne placówki służby zdrowia, które wykluczyły taką chorobę jako chorobę zawodową, na podstawie testów alergicznych, które dały wynik ujemny. Zdaniem skarżącej podstawowe znaczenie dla stwierdzenia u niej choroby zawodowej ma sposób przeprowadzenia testów alergicznych.
W ocenie autora kasacji w przypadku skarżącej, szkodliwe dla jej zdrowia nie były emulsje chłodnicze w stanie ciekłym, nieużywane do chłodzenia urządzeń skrawających i obrabianych metali. Szkodliwe dla skarżącej byty dopiero opary wydzielające się podczas zetknięcia się emulsji z gorącymi metalami, wdychane przez skarżącą podczas pracy przy maszynach skrawających czy szlifujących.
Sąd zdaniem strony wnoszącej kasację w zaskarżonym wyroku całkowicie pominął prawidłowość przeprowadzonych testów, a w konsekwencji i badań.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej zwanej P.p.s.a. - Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w § 2 art. 183. Żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 omawianej ustawy nie zachodzi w niniejszej sprawie. Zatem sprawa ta mogła być przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznana tylko w granicach zakreślonych skargą kasacyjną.
Granice skargi kasacyjnej wyznaczają między innymi wymienione w art. 176 P.p.s.a. podstawy kasacyjne, które zgodnie z art. 174 P.p.s.a. mogą stanowić: 1/ naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2/ naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik spraw. W podstawach kasacji wnoszący skargę kasacyjną musi wskazać wyraźnie konkretną normę prawa materialnego, czy procesowego, której naruszenie zarzuca zaskarżonemu orzeczeniu.
W niniejszej sprawie wnoszący skargę kasacyjną pełnomocnik skarżącej w podstawie kasacyjnej zarzucił naruszenie § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. 2002r. Nr 132, poz. 1115), przy czym autor skargi kasacyjnej przedstawiając zarzut naruszenia powyższego przepisu nie wskazał w czym upatruje naruszenie tej właśnie normy prawnej przez Sąd pierwszej instancji.
Przepis § 2 ust. 1 cyt. rozporządzenia stanowi, iż przy zgłaszaniu podejrzenia, rozpoznawaniu i stwierdzaniu chorób zawodowych uwzględnia się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanymi dalej "narażeniem zawodowym". W przedmiotowej sprawie przyjęto, iż skarżąca była narażona na działanie czynników szkodliwych dla zdrowia, ale nie stwierdzono u niej istnienia choroby ujętej w wykazie chorób zawodowych. Tym samym nie można wywodzić, aby tej normie prawnej uchybił Sąd pierwszej instancji.
Wobec braku zarzutu naruszenia innych przepisów prawa procesowego, czy też prawa materialnego trudno dopatrzeć się w zaskarżonym wyroku uchybienia normie prawnej wskazanej w skardze kasacyjnej.
Wprawdzie w uzasadnieniu wniesionej skargi kasacyjnej pełnomocnik strony skarżącej zakwestionował ustalenia w oparciu, o które wydano zaskarżony wyrok, ale nie wskazał na żadną normę prawną, której uchybił w ocenie pełnomocnika Sąd pierwszej instancji.
Z uwagi na wskazane na wstępie związanie Sądu granicami skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu nie wolno badać, czy w procesie wydawania zaskarżonego wyroku doszło do naruszenia niewskazanego w skardze kasacyjnej przepisu postępowania sądowego.
Wobec braku przedstawienia we wniesionej kasacji innych zarzutów, niż naruszenie § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r., Naczelny Sąd Administracyjny nie miał możliwości dokonania oceny zaskarżonego wyroku w zakresie prawidłowości przeprowadzonego w sprawie postępowania.
Ze wskazanych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną jako pozbawioną uzasadnionych podstaw oddalił na mocy art. 184 P.p.s.a.