Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną przez A.K. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] marca 2009 r. w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. po rozpatrzeniu wniosku skarżącego oraz po przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko Burmistrz Miasta Trzebini odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko pn. "Eksploatacja złoża dolomitów w [...]" na działkach o numerach [...] obręb [...], jednostka ewidencyjna [...].
Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 46 ust 1 pkt 1, ust. 3, art. 46a ust. 1 i 7 pkt 4, art. 48 ust. 1, 2, art. 56 ust 2 i 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm., zwana dalej p.o.ś.) oraz § 3 ust. 1 pkt 40 lit. a/ rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) – zwanego dalej rozporządzeniem.
W uzasadnieniu decyzji organ l instancji wskazał, że przedsięwzięcie objęte wnioskiem jest wymienione w § 3 ust. 1 pkt 40 lit. a/ rozporządzenia, jest to więc przedsięwzięcie, dla którego sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko może być wymagane.
Zgodnie z art. 51 ust. 3 pkt 1 i 2 prawa ochrony środowiska w toku postępowania uzyskano stanowisko Starosty Powiatowego w Chrzanowie w piśmie znak: [...] z dnia [...] września 2007 r. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Chrzanowie w piśmie [...] z dnia [...] września 2007 r., z których wynikała konieczność nałożenia na inwestora obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.
W trakcie toczącego się postępowania do Burmistrza Miasta Trzebini wpłynęły pisma właścicieli nieruchomości położonych w sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia, w których mieszkańcy zwracali uwagę na zagrożenie dla ich zdrowia, życia oraz budynków mieszkalnych, jakie potencjalnie może wystąpić w wyniku planowanej eksploatacji złoża metodą odkrywkową.
Burmistrz Miasta Trzebini postanowieniem z dnia [...] września 2007 r. nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia w pełnym zakresie, ze szczególnym uwzględnieniem szczegółowego opisu i charakterystyki technologii, emisji hałasu do środowiska oraz przewidywanych wibracji związanych z eksploatacją dolomitów, emisji zanieczyszczeń powietrza, zagadnień związanych z transportem urobku, oddziaływania przedsięwzięcia na obszary chronione występujące w bliskim sąsiedztwie, tj. pomnik przyrody – skałka triasowa oraz Zespół Jurajskich Parków Krajobrazowych, a także konfliktów społecznych, związanych z lokalizacją planowanego przedsięwzięcia.
W dniu 14 stycznia 2008 r. inwestor przedłożył raport opracowany w styczniu 2008 r. przez zespół pod kierownictwem mgr inż. A.F.. Ponieważ raport nie spełniał wymagań zawartych w art. 52 p.o.ś. Burmistrz Miasta Trzebini zwrócił się do inwestora o jego uzupełnienie. W ramach uzupełnienia dokumentacji inwestor przedłożył tylko wersję elektroniczną raportu, która nie zawierała wymaganych przepisami prawa zagadnień, oraz mapę sytuacyjną w skali 1:2000, żądając jednocześnie niezwłocznego przesłania dokumentacji organom uzgadniającym, powołując się na art. 48 p.o.ś. Organ l instancji ponownie wezwał inwestora do przedłożenia uzupełnienia dokumentacji. W odpowiedzi, pismem z dnia 29 kwietnia 2008 r. inwestor złożył za pośrednictwem Burmistrza zażalenie na bezczynność organu polegającą na nieprzekazaniu dokumentacji organom uzgadniającym warunki środowiskowe. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie uznało zażalenie inwestora za uzasadnione i wyznaczyło Burmistrzowi Miasta Trzebini dodatkowy, miesięczny termin do załatwienia prowadzonej sprawy.
Organ l instancji wystąpił do Starosty Chrzanowskiego o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia. Starosta Chrzanowski, po przeprowadzeniu analizy wniosku oraz raportu o oddziaływaniu na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia wraz z załączoną dokumentacją stwierdził, że raport nie spełnia wymagań zawartych w art. 52 p.o.ś. W związku z powyższym organ ten zwrócił się do inwestora o uzupełnienie dokumentacji. Dlatego też, następnie inwestor przedłożył uzupełnienia dokumentacji, które według organu uzgadniającego w dalszym ciągu nie spełniały wymagań ustawy. Starosta Chrzanowski wezwał ponownie inwestora do uzupełnienia raportu o wymagane elementy, wyznaczając jednocześnie termin do uzupełnienia braków na 20 października 2008 r. Z uwagi na niedotrzymanie wyznaczonego terminu przedłożenia kolejnego uzupełnienia raportu, Starosta Chrzanowski – w związku z brakami formalnymi i merytorycznymi dokumentacji – postanowieniem z dnia 21 października 2008 r. odmówił uzgodnienia – w zakresie ochrony środowiska – objętego niniejszym postępowaniem przedsięwzięcia.
Burmistrz Miasta Trzebini po przeprowadzeniu analizy przedłożonego raportu o oddziaływaniu na środowisko stwierdził, że dokument ten nie zawiera wymaganych ustawą informacji. W szczególności brak jest informacji na temat: warunków wykorzystania terenu na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia, głównych cech charakterystycznych procesów produkcyjnych, przewidywanych wielkości emisji zanieczyszczeń. Ponadto, brak również opisu elementów przyrodniczych środowiska, objętych zakresem przewidywanego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, opisu działań związanych z kompensacją przyrodniczą, a także szczegółowej analizy konfliktów społecznych.
Od powyższej decyzji odwołał się inwestor.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia [...] marca 2009r. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
Powyższą decyzję zaskarżył do Sądu I instancji inwestor.
Uchylając zaskarżoną decyzję Sąd I instancji podkreślił, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę stwierdziło, iż "skład orzekający Kolegium zapoznał się z uzupełniającymi informacjami przesłanymi w marcu i wrześniu 2009 r. przez inwestora, a umieszczonymi na elektronicznej płytce, pomimo zaginięcia płytki, a informacje te zostały w wersji papierowej dołączone do akt sprawy". W ocenie Sądu I instancji, stwierdzenie to nie znajduje jednak odzwierciedlenia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ani też w przesłanych sądowi aktach administracyjnych.
Ponadto Sąd I instancji wskazał, że organ odwoławczy uzasadniając swoją decyzję stwierdził, że Burmistrz zwracał się wielokrotnie do inwestora z pismem o doprecyzowanie danych zawartych w raporcie, jednak "w piśmie przesłanym przez inwestora w dniu 10.03.2008 r. nie znalazły się żadne z koniecznych wyjaśnień". Kolegium wskazało również, że "podobna sytuacja miała miejsce w trakcie postępowania przed Starostą". Tymczasem na karcie nr 67 akt administracyjnych znajduje się pismo inwestora z dnia 10 marca 2008 r. (data wpływu do organu l instancji: 17 marca 2008 r.), z którego wynika, że dołączono do niego płytę z poprawionymi wersjami dokumentów oraz mapę roboczą w skali 1:2000.
Sąd I instancji podkreślił, że żadnego z tych załączników nie ma w przesłanych sądowi aktach administracyjnych. Na karcie nr 153 znajduje się wprawdzie raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko z adnotacją "Kraków styczeń 2008 r. (aktualizacja marzec 2008 r.)", jednakże można się tylko domyślać, że ten egzemplarz raportu znajdował się na płycie CD dołączonej do pisma z dnia 10 marca 2008 r. Dodatkowo na dokumencie tym brak jest jakiejkolwiek adnotacji, która umożliwiałaby stwierdzenie, na którym etapie postępowania znalazł się on w aktach sprawy. Brak jest również wersji pierwotnej raportu, według organu l instancji złożonej w dniu 14 stycznia 2008 r. W tej sytuacji nie sposób stwierdzić czym różni się – poprawiona zdaniem inwestora – wersja z marca 2008 r. od pierwotnej wersji ze stycznia 2008 r. i czy braki pierwotnej wersji zostały poprawione.
Sąd I instancji wyjaśnił także, że z decyzji organu l instancji wynika, iż inwestor dwukrotnie – tj. w dniach 28 lipca 2008 r. i 8 września 2008 r. – uzupełnił raport na etapie wydawania przez Starostę postanowienia uzgodnieniowego. W dniu 30 lipca 2008 r. Starosta przesłał do niektórych stron postępowania pisma, w których poinformował o nałożeniu na inwestora obowiązku uzupełnienia raportu. W pismach tych nie wspomniano, że takie uzupełnienie zostało przedłożone do akt sprawy dwa dni wcześniej. Na karcie nr 104 akt administracyjnych znajduje się pismo Starosty do inwestora z dnia 2 października 2008 r., w którym powołuje się on jedynie na raport przedłożony przy piśmie z dnia 8 września 2008 r. Sąd I instancji wskazał, że tego raportu również nie ma w przesłanych sądowi aktach administracyjnych.
W ocenie Sądu I instancji, okoliczności te czynią zasadnym zarzut skarżącego, że organ odwoławczy nie zanalizował w sposób wyczerpujący przesłanych mu wraz z odwołaniem akt administracyjnych, co uniemożliwiło weryfikację stanowiska organu l instancji. Kolegium ograniczyło się do stwierdzenia, że w pismach inwestora skierowanych zarówno do Burmistrza Trzebini, jak i Starosty Chrzanowskiego nie znalazły się żadne z koniecznych wyjaśnień. Zdaniem Sądu I instancji, takie ogólne stwierdzenie budzi wątpliwości co do tego, czy organ rozstrzygający niniejszą sprawę w ogóle zapoznał się z kolejnymi pismami inwestora i kolejnymi dołączanymi przez niego wersjami raportu, tym bardziej że wersje te nie zostały przedstawione sądowi. Dodatkowo wątpliwości Sądu I instancji wywołała niejednolita numeracja kart w aktach sprawy.
Zastrzeżenia Sądu I instancji budziło również stwierdzenie organu odwoławczego, że "w przedmiotowej sprawie uzgodnienie przeprowadzone ze Starostą Powiatu Chrzanowskiego zostało wydane w prawidłowej formie i zawiera merytorycznie negatywną ocenę". W aktach sprawy znajduje się postanowienie Starosty Chrzanowskiego z dnia [...] października 2008 r. o odmowie uzgodnienia przedsięwzięcia, jednakże z dokumentu znajdującego się na karcie nr 127 wynika, że postanowienie to zostało zaskarżone. W przesłanych sądowi aktach brak jest rozstrzygnięcia wydanego w tej sprawie przez organ II instancji, zatem nie można ustalić, czy postanowienie to nadal pozostaje w obrocie prawnym i czy zyskało walor ostateczności. Z pisma skarżącego z dnia 19 stycznia 2009 r. wynika, że postanowieniem z dnia [...] grudnia 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność tego zażalenia. Odpis tego postanowienia nie został jednak dołączony do akt.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli uczestnicy postępowania przed Sądem I instancji K.S. i H.S., w której podnieśli następujące zarzuty.
Po pierwsze, zarzucili naruszenie prawa materialnego w rozumieniu art. 174 pkt 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czyli naruszenie art. 52 ust. 1 p.o.ś. w związku z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uznanie, że organ w toku postępowania nie zebrał wyczerpującego materiału dowodowego. Po drugie, błędne zastosowanie art. 153 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z art. 77 k.p.a. poprzez uznanie, że brak w aktach sprawy rozstrzygnięcia organu I instancji w przedmiocie uzgodnienia uniemożliwia stwierdzenie nieprawidłowości dokonanego uzgodnienia.
Po trzecie, błędną wykładnię względnie niewłaściwe zastosowanie art. 45 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody poprzez dopuszczenie prowadzenia postępowania w przedmiocie inwestycji, co do której stwierdzono negatywny wpływ na obiekt stanowiący pomnik przyrody.
W skardze kasacyjnej postawiono również zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Po pierwsze, błędnej wykładni względnie niewłaściwego zastosowania art. 233 k.p.c. w związku z art. 106 § 5 k.p.a. poprzez odmowę przyznania mocy dowodowej oświadczenia członka Kolegium o zapoznaniu się z całością dokumentacji w sprawie oraz brak przeprowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność stanu faktycznego zebranego przez organ odwoławczy. Po drugie, wadliwą wykładnię względnie niewłaściwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – w związku z art. 153 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku [...], poprzez uznanie, że brak rozstrzygnięcia w przedmiocie zażalenia, które było niedopuszczalne, stanowi naruszenie, które miało wpływ na wynik sprawy.
Po trzecie, naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 52 p.o.ś. oraz w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uznanie, że organ jest upoważniony do kilkukrotnego wzywania strony do uzupełnienia przedłożonych dokumentów. Po czwarte, naruszenie art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie pomimo, że skarga jest w całości bezzasadna.
Mając powyższe na uwadze strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i jego zmianę poprzez oddalenie skargi, względnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Strona wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.) – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Po pierwsze należy stwierdzić, że niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego, polega głównie na tzw. błędnej subsumcji, czyli na wadliwym uznaniu, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego, skierowanego na to uchybienie, może zatem być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2009 r. sygn. akt I FSK 503/09, Lex nr 510713). Jeżeli zaś Autor skargi kasacyjnej podnosząc zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania kwestionuje prawidłowość ustaleń faktycznych, które legły u podstaw zaskarżonego wyroku, i preferuje zarazem stan faktyczny sprawy uznawany przez siebie za prawidłowy, to nie może skutecznie podnosić zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie.
Po drugie, w przypadku jednoczesnego podniesienia zarzutów naruszenia prawa materialnego i procesowego, w pierwszej kolejności należy rozpatrzyć zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, bez czego nie można dokonać oceny prawidłowości wykładni zastosowanych w tej sprawie przepisów prawa materialnego. Ponadto, należy podkreślić, że Sąd I instancji orzekał w tej sprawie tylko na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy p.p.s.a.
Po trzecie, rozpatrując stąd w pierwszej kolejności zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w związku z art. 52 p.o.ś. i art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 k.p.a. należy stwierdzić, że są one całkowicie chybione. Brak jest bowiem podstaw prawnych do stwierdzenia niewłaściwego ich zastosowania lub "względnie" błędnej wykładni. Wynika to z tego, że kontrola przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych dokonanych przez organy administracji była prawidłowa. Jest bowiem oczywiste, że jeżeli kontrola Sądu I instancji zaskarżonej decyzji ostatecznej wykazała, że przesłane ze skargą akta administracyjne sprawy nie są kompletne, stanowi to naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy p.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Należy bowiem zaznaczyć, że Sąd I instancji prawidłowo orzekł, iż stwierdzenie SKO w Krakowie zawarte w odpowiedzi na skargę, że "skład orzekający Kolegium zapoznał się z uzupełniającymi informacjami przesłanymi w marcu i wrześniu 2009 r. przez inwestora, a umieszczonymi na elektronicznej płytce", która zaginęła lecz informacje te zostały następnie w wersji papierowej dołączone do akt sprawy, nie znajduje jednak potwierdzenia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i przesłanych Sądowi I instancji aktach administracyjnych. Świadczy o tym okoliczność faktyczna, że chociaż w aktach administracyjnych tej sprawy, tj. na karcie nr 67 znajduje się pismo inwestora z dnia 10 marca 2008 r., z treści którego wynika, że inwestor dołączył do akt sprawy płytę z poprawionymi wersjami dokumentów jak i mapą roboczą w skali 1:2000, to jednak żadnego z tych załączników nie było w przesłanych Sądowi I instancji aktach administracyjnych.
Ponadto chociaż na karcie nr 153 jest adnotacja, że dotyczy to raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko "Kraków styczeń 2008 r. (aktualizacja marzec 2008 r.)", to jednak można tylko domniemywać, że ten egzemplarz raportu znajdował się na płycie CD dołączonej do pisma z dnia 10 marca 2008 r. Ponadto na tym dokumencie brak jest jakiejkolwiek adnotacji, która umożliwiałaby stwierdzenie, na którym etapie postępowania administracyjnego znalazł się on w aktach sprawy, jak i nawet brak jest wersji pierwotnej raportu, zdaniem organu I instancji złożonej w dniu 14 stycznia 2008 r. Dlatego też, co zasadnie podniósł Sąd I instancji, nie można ustalić czym różni się – poprawiona zdaniem inwestora – wersja z marca 2008 r. od pierwotnej wersji ze stycznia 2008 r. oraz czy braki pierwotnej wersji zostały poprawione.
Z kolei, z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że inwestor dwukrotnie – czyli w dniach 28 lipca 2008 r. i 8 września 2008 r. – uzupełnił raport na etapie wydawania przez Starostę postanowienia uzgodnieniowego. Ponadto w dniu 30 lipca 2008 r. Starosta przesłał do niektórych stron postępowania pisma (karty nr 99-103), w których przypomniał o nałożeniu na inwestora obowiązku uzupełnienia raportu, lecz w tych pismach nie zaznaczył, że takie uzupełnienie zostało już przedłożone dwa dni wcześniej do akt sprawy. Natomiast w aktach administracyjnych sprawy (karta nr 104) jest pismo Starosty do inwestora z dnia 2 października 2008 r., w którym powołuje się tylko na raport przedłożony przy piśmie z dnia 8 września 2008 r. lecz nawet tego raportu także jest brak w przesłanych Sądowi I instancji aktach administracyjnych tej sprawy. Powyższe przesłanki świadczą więc o tym, wbrew zarzutom kasacyjnym, iż organ odwoławczy nie zanalizował w sposób wyczerpujący przesłanych łącznie z odwołaniem akt administracyjnych, co uniemożliwiło prawidłową weryfikację stanowiska organu I instancji.
Ograniczył się bowiem organ odwoławczy do stwierdzenia, że w pismach inwestora skierowanych do Burmistrza Trzebini, jak i Starosty Chrzanowskiego nie znalazły się żadne z koniecznych wyjaśnień. Powyższe stanowisko budzi wątpliwości, co zasadnie stwierdził Sąd I instancji, czy powyższy właściwy organ w ogóle zapoznał się z kolejnymi pismami inwestora i kolejnymi dołączanymi przez niego wersjami raportu biorąc także pod uwagę okoliczność, że wersje te nie zostały przedstawione Sądowi.
Po czwarte, chybiony jest także zarzut kasacyjny dotyczący wadliwej wykładni "względnie" błędnego zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 153 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm., zwana dalej ustawą z dnia 3 października 2008 r.). Wynika to z tego, że chociaż w aktach tej sprawy jest przedmiotowe postanowienie Starosty Chrzanowskiego z dnia 21 października 2008 r. (karta nr 121) o odmowie uzgodnienia danego przedsięwzięcia, lecz zostało ono następnie zaskarżone.
Ponadto, w przesłanych Sądowi I instancji aktach sprawy brak jest postanowienia wydanego w tym zakresie przedmiotowym przez organ odwoławczy. Dopiero bowiem z pisma strony skarżącej do SKO w Krakowie z dnia 19 stycznia 2009 r. (karta nr 135) wynika, że organ ten postanowieniem z dnia [...] grudnia 2008 r. stwierdził niedopuszczalność tego zażalenia (w istocie powinno to być umorzenie postępowania zażaleniowego) w świetle dyspozycji art. 153 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy z dnia 3 października 2008 r., która weszła w życie z dniem 15 listopada 2008 r. Dlatego też jeżeli odpis powyższego postanowienia uzgodnieniowego SKO w Krakowie nie został dołączony do akt sprawy, zaś kwestie odjęte w zażaleniu na to postanowienie zostały rozpatrzone przez organ odwoławczy po załatwieniu odwołania, to jest to przesłanka stanowiąca naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy p.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, biorąc pod uwagę także wyżej wymienione uchybienia dotyczące prawidłowości ustalenia stanu faktycznego przez organ odwoławczy.
Po piąte, brak jest także przesłanek do przyjęcia zarzutu kasacyjnego dotyczącego błędnej wykładni "względnie" wadliwego zastosowania art. 233 k.p.c. w związku z art. 106 § 5 p.p.s.a., ponieważ powyższe przepisy nie miały zastosowania w tej sprawie. Wynika to z tego, że wadliwie właściwy organ ocenił stan faktyczny w tej sprawie w świetle dyspozycji art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ cyt. ustawy p.p.s.a. w zakresie zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.
Po szóste, dopiero po prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego będzie możliwa ocena przez Sąd I instancji prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego lub ich właściwej wykładni dokonanej przez odpowiednie organy.
Z tych względów i na podstawie art. 184 cyt. ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.