Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 2 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 1023/18, na skutek skargi [...] Spółka Jawna [...] w C. po pierwsze, stwierdził nieważność § 18 pkt 1 lit. a uchwały Rady Gminy [...] z [...] września 2018 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obrębów [...] i [...], po drugie, oddalił skargę w pozostałym zakresie, po trzecie, zasądził od Rady Gminy [...] na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania.
Zakwestionowany przez Sąd pierwszej instancji przepis planu miejscowego stanowił, że dla terenu obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oraz zabudowy usługowej, oznaczonego na rysunku planu symbolem P/U i numerem 1, ustala się, w zakresie dotyczącym zasad kształtowania zabudowy, maksymalną wysokość zabudowy obiektów budowlanych mierzoną od poziomu terenu wynoszącą 10 m.
Sąd pierwszej instancji uznał, że przepis ten jest sprzeczny z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2062 ze zm.). Sąd uwzględnił, że skarżący planuje na nieruchomości stanowiącej jego własność (działki nr [...] i [...]) zbudować wieżę o wysokości 64,95 m na stację bazową telefonii komórkowej oraz że także w innych jednostkach planistycznych (R, MN, U) ustalono ograniczenia w wysokości obiektów budowlanych – 6 m na terenach rolnych, 12 m na terenach budownictwa mieszkaniowego i usług.
W związku z tym, w ocenie Sądu pierwszej instancji, mimo że zaskarżony plan miejscowy literalnie nie zawiera zakazu lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a wręcz wyraźnie je w § 8 dopuszcza, to jednakże poprzez wprowadzone ograniczenia co do wysokości obiektów budowlanych uniemożliwia lokalizowanie takich inwestycji.
W skardze kasacyjnej wniesionej przez Gminę [...], obejmującej punkty pierwszy i trzeci wyroku Sądu pierwszej instancji, przytoczono dwie podstawy kasacyjne.
Po pierwsze, zarzut naruszenia art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez przyjęcie, że w § 18 pkt 1 lit. a zaskarżonego planu miejscowego ustanowiono zakaz lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej przekraczając tym samym zakres władztwa planistycznego.
Po drugie, zarzut naruszenia art. 147 § 1 i art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym przez uznanie, że gmina nadużyła przysługującego jej władztwa planistycznego oraz przez uznanie, że doszło do istotnego naruszenia interesu prawnego skarżącej.
We wnioskach skargi kasacyjnej zażądano uchylenia zaskarżonego wyroku w punktach pierwszym i trzecim oraz oddalenia skargi, ewentualnie uchylenia w tym zakresie zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz zrzeczono się rozprawy.
Uzasadniając skargę kasacyjną podniesiono, że zaskarżony plan miejscowy nie wprowadza zakazu lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. W związku z tym wskazano na § 8 pkt 1 i 2 tego planu, w którym postanowiono, że "(w) zakresie dotyczącym zasad ochrony środowiska i przyrody ustala się: 1) zakaz lokalizowania przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, z wyłączeniem realizacji inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury technicznej, w szczególności łączności publicznej;
2) na terenach oznaczonych symbolem literowym MN, U, R zakaz lokalizowania przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, z wyłączeniem realizacji inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury technicznej, w szczególności łączności publicznej". Podniesiono też, że ograniczenie wysokości obiektów budowlanych nie uniemożliwia realizacji tego rodzaju inwestycji, gdyż uwzględniając aktualne rozwiązania technologiczne możliwe jest ich realizowanie wewnątrz budynków lub na poziomie ulicy.
Skarżąca w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy (wskazane naruszenia przepisów prawa). Rozpoznając zatem w tak określonych granicach sprawę NSA uznał, że skarga kasacyjna nie jest zasadna.
W sprawie istotne znaczenie ma podstawa kasacyjna zawierająca zarzut naruszenia art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Istotny jest przede wszystkim, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji, art. 46 ust. 1 powołanej ustawy, który stanowi, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Sformułowanie powołanego przepisu uzasadnia tezę, że w planie miejscowym nie tylko nie można ustanawiać wprost wyrażonego zakazu lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, ale że również nie jest dopuszczalne przyjmowanie w nim rozwiązań, które uniemożliwiają lokalizowanie tego rodzaju inwestycji.
W związku z tym należy zauważyć, że Sąd pierwszej instancji trafnie zauważył, iż ograniczenia w zakresie wysokości obiektów budowlanych, ustanowione na całym obszarze zaskarżonego planu miejscowego, uniemożliwią lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Zawarty w skardze kasacyjnej argument, według którego urządzenia z zakresu łączności publicznej nie muszą być umieszczone na wysokich obiektach budowlanych, nie jest przekonujący. Rada Gminy podczas całego postępowania nie przedstawiła żadnego racjonalnego powodu ustanowienia na obszarze zaskarżonego planu miejscowego dość drastycznych ograniczeń w zakresie wysokości obiektów budowlanych.
W ocenie NSA rozpoznającego sprawę dowodzi to, że ograniczenie to w istocie miało na celu uniemożliwienie lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, mimo innych przepisów zaskarżonego planu literalnie dopuszczających realizację takich inwestycji.
Uwzględniając powyższe NSA uznał, że skarga kasacyjna nie opiera się na usprawiedliwionych podstawach i w związku z tym, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił ją.
W związku z tym, że skarga kasacyjna została oddalona, zaś skarżąca wniosła o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, NSA na podstawie art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego.
Wobec tego, że skarżąca kasacyjnie w skardze kasacyjnej zrzekła się rozprawy, a skarżąca w terminie czternastu dni od dnia doręczenia jej odpisu skargi kasacyjnej nie zażądała przeprowadzenia rozprawy, NSA – na podstawie art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. – skargę kasacyjną rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.