Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 6 września 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę wniesioną przez J. N. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] lutego 2004 r. w przedmiocie choroby zawodowej.
W uzasadnieniu powyższego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż decyzją z dnia z [...] listopada 2003 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. utrzymaną w mocy decyzją z dnia 20 lutego 2004 r. orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u J. N. choroby zawodowej w postaci astmy oskrzelowej, wskazanej w pozycji 6 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115).
J. N. w latach 1976-2002 pracował jako dozorca i sztygar zmianowy na oddziale elektrycznym przodkowym pod ziemią w KWK S., gdzie był narażony na szkodliwe działanie pyłów węgla kamiennego.
W wydanym orzeczeniu lekarskim w dniu 6 czerwca 2003 r. przez Poradnię Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Sosnowcu, jak i w orzeczeniu z dnia 9 października 2003 r. Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu orzeczono o braku podstaw do rozpoznania u J. N. choroby zawodowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznający skargę J. N. stwierdził brak podstaw do jej uwzględnienia.
W rozpoznawanej sprawie obie lekarskie jednostki orzecznicze nie rozpoznały u skarżącego astmy oskrzelowej tj. choroby wskazanej w poz. 6 tabeli 1 wykazu chorób zawodowych, przy czym ujawniono nadwrażliwość spastyczną oskrzeli na pospolite alergeny środowiskowe. Dokonana w orzeczeniach lekarskich analiza przebiegu choroby oraz danych z dokumentacji lekarskiej stwierdzała przy tym, iż rozpoznane schorzenie ma charakter o etiologii pozazawodowej.
W ocenie Sądu pierwszej instancji swoje stanowisko jednostki orzecznicze w tym zakresie szczegółowo uzasadniły. Obie placówki diagnostyczne uzasadniły jakimi metodami posłużyły się wydając swoje orzeczenia, a w orzeczeniu z dnia 9 października 2003 r. odniesiono się też do zarzutów stawianych przez pełnomocnika skarżącego.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) –dalej zwanej P.p.s.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. N., zaskarżając go w całości i opierając skargę kasacyjną na zarzucie naruszenia przepisów prawa procesowego mające wpływ na treść rozstrzygnięcia polegające na nieuwzględnieniu faktu, że dolegające skarżącemu schorzenie jest następstwem szkodliwych warunków pracy, nadto orzeczeniu zarzucono przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów przez przypisanie zbyt dużej roli czynnikom pozazawodowym jako stanowiącym przyczynę schorzenia, mimo że na takie pozazawodowe czynniki odwołujący nie był narażony.
Wskazując na podstawy skargi kasacyjnej autor kasacji wskazał, że w toku postępowania Sąd doszedł do błędnego przekonania, iż dolegające skarżącemu schorzenie oskrzeli nie uzasadnia uznania go za zawodowe albowiem nie zostało ono w taki sposób zakwalifikowane przez placówki medyczne, podczas gdy czynnik szkodliwy, który mógł spowodować schorzenie występował niemal wyłącznie w środowisku pracy skarżącego, co uzasadnia stwierdzenie z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością, że warunki pracy stanowiły przyczynę schorzenia.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł "o zmianą wyroku w taki sposób, że Sąd uchyli zaskarżoną decyzję i przekaże sprawę organowi II instancji do ponownego rozpoznania celem wydania decyzji stwierdzającej u skarżącego schorzenia wymienionego w poz. 6 wykazu chorób zawodowych."
Ponadto działający w imieniu strony pełnomocnik wniósł o zasądzenie na rzecz Kancelarii Adwokackiej kosztów procesu wraz z kosztami zastępstwa adwokackiego za wszystkie instancje.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a., (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak) to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga więc nie tylko ich prawidłowego określenia w samej skardze, ale zgodnie z art. 176 P.p.s.a. w ogóle ich przytoczenia. Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu, czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenie przepisów postępowania, czy też oba te naruszenia łącznie. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych zdaniem skarżącego przez Sąd, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu oraz innych jednostek redakcyjnych (por. uzasadnienie postanowienia SN z dnia 7 kwietnia 1997 r., III CKN 29/97, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 96, postanowienia NSA z dnia 8 marca 2004 r., FSK 41/04, ONSA WSA 2004, nr 1, poz. 9). Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody, zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis prawa autor kasacji miał na uwadze, podnosząc zarzut nieokreślonego naruszenia prawa materialnego, czy też zarzut naruszenia nie wskazanych przepisów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się intencji skarżącego i formułować za niego zarzutów pod adresem zaskarżonego wyroku (por. uzasadnienie wyroku NSA z dnia 22 lipca 2004 r., GSK 356/04, ONSA WSA 2004, nr 3, poz. 72, s. 142).
Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna ograniczyła się do przedstawienia jako zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego bez wskazania jakiegokolwiek przepisu prawa, któremu w ocenie autora skargi kasacyjnej uchybił Sąd pierwszej instancji wydając zaskarżony wyrok.
Brak przytoczenia we wniesionej skardze kasacyjnej podstaw stanowi niespełnienie wymagań przepisanych dla skargi kasacyjnej, przewidzianych w art. 176 P.p.s.a. i nie podlega sanacji. Z uwagi na to, że wymagania te są elementami konstrukcyjnymi, których brak uniemożliwia rozpoznanie sprawy, wobec tego skarga kasacyjna jako sporządzona z naruszeniem art. 176 P.p.s.a. na podstawie art. 178 P.p.s.a. podlega odrzuceniu.
Mając na uwadze powyższe względy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak sentencji postanowienia.