Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 września 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 373/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargi M. D., M. D. oraz G. L. i J. K., zw. dalej skarżącymi, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 17 lutego 2012 r., nr..., w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia.
W motywach wyroku Sąd Wojewódzki wskazał, że organy trafnie oceniły, iż planowane przedsięwzięcie, polegające na budowie Regionalnego Zakładu Zagospodarowania Odpadów Komunalnych na terenie gminy B., na działkach nr...,...,...,...,...,...,... i... w miejscowości P. B., zostało zaliczone przez ustawodawcę do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu § 2 ust. 1 pkt 41 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573 ze zm.), dla których wymagane jest sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przed wydaniem decyzji środowiskowej.
Dla planowanego przedsięwzięcia opracowany został raport, w którym uwzględniono trzy warianty technologiczne realizacji przedsięwzięcia, a dla najkorzystniejszego z nich, pod względem oddziaływania na środowisko przeanalizowano cztery warianty zagospodarowania terenu inwestycji zróżnicowane ze względu na: ograniczenia w zakresie zagłębienia niecek składowiska, stan własności gruntów w obszarze lokalizacji zakładu, sposób zagospodarowania odpadów organicznych, sposób kształtowania kwatery dla składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne, sposób kształtowania powierzchni zakładu.
Sąd Wojewódzki stwierdził, że przedmiotowy raport, został trafnie oceniony przez organy obu instancji i odpowiada wymogom art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), zw. dalej ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku.
Raport został pozytywnie uzgodniony w wariancie 3a przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L., zw. dalej RDOŚ, na mocy postanowienia z dnia 26 października 2011 r. Wariant alternatywny 3a został w dniu 19 grudnia 2011 r. pozytywnie zaopiniowany pod kątem wymagań higienicznych i zdrowotnych przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L., zw. dalej PPIS.
Zdaniem PPIS, lokalizacja analizowanego przedsięwzięcia nie spełnia wymogów wynikających z § 5 ust. 1 i 4 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 marca 2003 r. w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących lokalizacji, budowy, eksploatacji i zamknięcia, jakim powinny odpowiadać poszczególne typy składowisk odpadów (Dz. U. nr 61, poz. 549 ze zm.), zw. dalej rozporządzeniem Ministra Środowiska z 2003 r., w myśl których składowisko odpadów lokalizuje się tak, aby miało naturalną barierę geologiczną, uszczelniającą podłoże i ściany boczne. W opinii PPIS, dla projektowanego składowiska powinna mieć miejsce pełna przebudowa systemu hydrograficznego, głównie wodno-melioracyjnego.
Sąd Wojewódzki podał, że z dalszej części opinii wynika, że faktycznie istnieje zagrożenie dla życia i zdrowia, jakie może spowodować zanieczyszczenie gleb, ale jest ono niskie i może zostać całkowicie wyeliminowane poprzez czynności organizacyjno-techniczne. PPIS stwierdził, że po zastosowaniu wymaganych prawem i przewidzianych w koncepcji przedsięwzięcia sprawdzonych, skutecznych rozwiązań technicznych i organizacyjnych ograniczających negatywny wpływ projektowanego przedsięwzięcia na otoczenie, w rekomendowanym wariancie 3a, będzie ono oddziaływać w sposób zrównoważony na wszystkie elementy środowiska.
Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia określone przez RDOŚ, a następnie przez PPIS zostały uwzględnione w całości przez organ I instancji w treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Decyzja ta określa prawidłowo: rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, warunki ogólne i szczegółowe wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich; wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, nakładając przy tym obowiązek sporządzenia analizy porealizacyjnej w zakresie wskazanym przez RDOŚ oraz obowiązek przeprowadzenia przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę.
W decyzji organ nie stwierdził możliwości znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar NATURA 2000 ani też konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, stwierdzając jednocześnie, że przedsięwzięcie nie stwarza zagrożenia wystąpienia poważnych awarii. W przekonaniu Sądu decyzja została prawidłowo uzasadniona. Uzasadnienie oprócz elementów wymaganych przepisem art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), zw. dalej k.p.a., spełnia wymagania przewidziane w art. 85 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Zawiera bowiem informacje o postępowaniu przeprowadzonym z udziałem społeczeństwa oraz o uwagach składanych zarówno przez samych skarżących jak i pozostałych mieszkańców okolicznych wsi występujących jako "Komitet Protestacyjny przeciwko budowie zakładu zagospodarowania odpadów w P. B." bądź też "w imieniu lokalnej społeczności" oraz przyczyny, z powodu których zgłoszone uwagi nie zostały uwzględnione.
W motywach rozstrzygnięcia znajdują się ponadto informacje o tym, w jaki sposób i w jakim zakresie zostały uwzględnione ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz uzgodnienie RDOŚ i opinia PPIS.
W ocenie Sądu, okolicznością niebudzącą zastrzeżeń jest kwestia zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy B. z dnia 26 marca 2002 r. w sprawie zmiany miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego gminy.
Sąd Wojewódzki doszedł do przekonania, że organ nie mógł odmówić wydania pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla projektowanego przedsięwzięcia, ponieważ w toku postępowania administracyjnego organy obu instancji podjęły wszelkie możliwe czynności celem dokładnego i rzetelnego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz wyjaśnienia wszelkich możliwych wątpliwości, jakie pojawiały się na danym etapie postępowania. Organy obu instancji czuwały również nad prawidłową realizacją obowiązków związanych z zapewnieniem społeczeństwu możliwości udziału w prowadzonym postępowaniu środowiskowym (art. 29 i art. 33 ust. 1 w zw. z art. 79 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku). Uzasadnienia decyzji organów obu instancji, nie budzą jakichkolwiek wątpliwości, co do prawidłowości ich sporządzenia.
Sąd Wojewódzki analizując zarzuty skarg (które jego zdaniem, co do zasady są wspólne dla wszystkich skarżących) uznał, że w świetle zebranego materiału dowodowego i obowiązujących przepisów prawa są one nieuzasadnione, wobec czego nie mogły rzutować na wynik sprawy.
Sąd Wojewódzki nie podzielił zarzutów skarżących stawianych opinii PPIS. Zdaniem Sądu, opinia ta, wbrew twierdzeniom stron, nie jest wewnętrznie sprzeczna.
W przekonaniu Sądu, brak jest również jakichkolwiek podstaw do zakwestionowania poprawności i rzetelności przedłożonego przez inwestora raportu.
Sąd Wojewódzki nie zgodził się ze skarżącymi, że projektowane przedsięwzięcie miałoby zostać zrealizowane na terenach chronionych bądź też w bezpośrednim sąsiedztwie takich terenów. Chybiony jest zdaniem Sądu, zarzut skarżących, iż w toku niniejszego postępowania organy administracyjne nie odniosły się do kwestii bytowania i gniazdowania chronionego gatunku żurawia grus grus.
Nieuzasadnione są również obawy skarżących, że realizacja inwestycji ograniczy, czy wręcz uniemożliwi korzystanie z wody z wodociągu gminnego.
W ocenie Sądu, nie do zaakceptowania, w świetle zgromadzonego materiału dowodowo, był zarzut, że projektowana inwestycja będzie w istocie składowiskiem odpadów, a nie zakładem ich przetwarzania.
Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy było, w przekonaniu Sądu, złożone do akt sprawy stanowisko członków Krajowej Komisji do Spraw Oddziaływania na Środowisko w sprawie budowy Regionalnego Zakładu Zagospodarowania Odpadów Komunalnych w związku z posiedzeniem, które odbyło się w Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w dniu 20 lipca 2010 r., ponieważ z załączonej do sprawy dokumentacji wynika, że potrzeba przeanalizowania wariantu 3a polegającego na podwyższeniu całego terenu planowanego Zakładu wyniknęła właśnie z przeglądu informacji środowiskowej dokonanej przez Prezydium Krajowej Komisji do Spraw Ocen Oddziaływania na Środowisko w Warszawie, która w pkt 3 sprawozdania wskazała na konieczność odpowiedniego zabezpieczenia terenu poza kwaterą składowiska.
Nadto, zdaniem Sądu, zasadność wyboru wariantu alternatywnego 3a, jako przewidzianego do realizacji znajduje potwierdzenie w stanowisku Regionalnej Komisji do Spraw Ocen Oddziaływania na Środowisko z dnia 6 września 2011 r.
Błędny, w przekonaniu Sądu Wojewódzkiego, był zarzut dotyczący naruszenia art. 156 § 1 pkt k.p.a., poprzez obarczenie organu architektoniczno-budowlanego obowiązkiem ustalenia, jakie środki trzeba podjąć celem zapewnienia należytej ochrony środowiska w związku z planowanym przedsięwzięciem.
W ocenie Sądu, wdrożenie systemu środków (monitoringu i analizy porealizacyjnej), których celem będzie zweryfikowanie przedsięwzięcia zarówno na etapie realizacji jak i eksploatacji zmierza do zredukowania i ewentualnie wyeliminowania negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko. Ma również na celu należyte zabezpieczenie nie tylko interesu skarżących, ale i mieszkańców okolicznych wsi. Sąd Wojewódzki podzielił stanowisko wyrażone w wyroku z dnia 8 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 2169/11, Lex nr 1152144, w którym Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że analiza porealizacyjna ma na celu ograniczenie rzeczywistych uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich. Jej sporządzenie jest w interesie właścicieli tych nieruchomości.
W ocenie Sądu Wojewódzkiego, w toku niniejszego postępowania rozpoznano i szczegółowo przeanalizowano wszelkie możliwe zagrożenia i uciążliwości zamierzonego przedsięwzięcia wobec środowiska i dopiero na tej podstawie określono wpływ planowanej inwestycji na środowisko. W decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia prawidłowo wskazano warunki likwidacji i minimalizacji stwierdzonych zagrożeń. Z tych powodów Sąd Wojewódzki oddalił skargi M. D., M. D., G. L. i J. K. W skardze kasacyjnej pełnomocnik G. L. zaskarżył powyższy wyrok w części, tj. w punkcie 1 oddalającym skargę, wnosząc o jego uchylenie w ww. części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną G. L. z urzędu, oświadczając, że koszty te nie zostały pokryte w całości ani w części.
Zaskarżonemu orzeczeniu, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ‒ Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., zarzucono naruszenie:
- 1) art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu wyroku do stanowisk wszystkich stron w szczególności do zarzutów podniesionych przez skarżącego G. L.,
- 2) art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. przepisów postępowania, tj.: art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., polegające na zaniechaniu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy z pominięciem interesu społecznego i interesu obywateli, braku należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na planowaną inwestycję, zaniechaniu wyjaśnienia zasadności przesłanek, które legły u podstaw wydanych przez organy obu instancji decyzji.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący kasacyjnie podniósł, że Sąd Wojewódzki nie odniósł się do podniesionych przez niego zarzutów zgłoszonych i uzasadnionych na rozprawie. Podkreślił, że w przedmiotowej sprawie PPIS jednoznacznie stwierdził, że lokalizacja spornego przedsięwzięcia jest sprzeczna z § 5 ust. 1 i 4 rozporządzenia Ministra Środowiska z 2003 r. oraz, że zwrócił uwagę na istnienie realnego zagrożenia dla zdrowia i życia, jakie może spowodować zanieczyszczenie gleb. Końcowo, skarżący kasacyjnie argumentował, że skarżący zamieszkujący tereny, na których ma powstać planowana inwestycja posiadają interes prawny, w wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i interesu obywateli.
W skardze kasacyjnej pełnomocnik J. B. zaskarżył powyższy wyrok w części, tj. w punkcie 1 oddalającym skargi M. D., M. D. oraz G. L. i J. K., wnosząc o jego uchylenie w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych oraz o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej J. B. z urzędu, oświadczając, że koszty te nie zostały pokryte w całości ani w części.
Zaskarżonemu orzeczeniu, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zarzucono naruszenie:
- 1) art. 80 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku,
- 2) art. 77 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku,
- 3) art. 66 ust. 1 pkt 9 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uznaniu, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest wydana w okolicznościach niniejszej sprawy w sposób prawidłowy, tj. z uwzględnieniem stanowiska Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w przedmiocie zaproponowanych przez inwestora rozwiązań dotyczących w szczególności zgodności planowanego przedsięwzięcia z przepisem § 4 ust. 1 i 2 § 5 ust. 1 rozporządzeniem Ministra Środowiska z 2003 r.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, że planowany przez inwestora zakład przetwarzania odpadów nie będzie posiadał naturalnej bariery geologicznej chroniącej przed przesiąkaniem zanieczyszczeń do wód gruntowych. Skarżący kasacyjnie podniósł również, że opinia PPIS wprost stwierdza zagrożenie dla życia i zdrowia, jakie może spowodować zanieczyszczenie gleb wywołane realizacją zamierzenia. Zdaniem skarżącego, brak jest w wydanej decyzji stosownych opinii i badań geologicznych oraz hydrologicznych. Raport oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zawiera jedynie ogólnikowe stwierdzenia dotyczące problemów z systemem wodno-melioracyjnym określając, że będzie potrzebna pełna przebudowa systemu hydrograficznego. Jego zdaniem, konieczne było zbadanie zakresu stwarzanego przez inwestycję zagrożenia oraz ustalenie, jakie zastosować technologie i rozwiązania by zagrożenie to ograniczyć lub zniwelować.
W ocenie skarżącego kasacyjnie, brak stosownej dokumentacji świadczącej o dokonaniu wnikliwej analizy ujawnionego problemu, bez przedstawienia kryteriów i wskazania środków zapobiegania negatywnym wpływom na środowisko, zdrowie i życie dowodzi o wydaniu przedmiotowej decyzji administracyjnej w sposób niezgodny z prawem. W odpowiedzi na skargi kasacyjne inwestor wniósł o ich oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Naczelny Sąd Administracyjny, jak stanowi art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli, Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia, wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to zatem, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie okoliczności uzasadniających nieważność postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do oceny zarzutów skargi kasacyjnej i uznał, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie mają usprawiedliwionych podstaw.
W świetle art. 174 powołanej ustawy, skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), a nadto przez naruszenie przepisów postępowania, jeśli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy, można przejść – w granicach określonych w skardze - do ocen o charakterze prawnomaterialnym.
W obu rozpatrywanych skargach kasacyjnych postawiono zarówno zarzuty naruszeń przepisów postępowania jak i przepisów materialnoprawnych. Odnosząc się zatem do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu wyroku do stanowisk wszystkich stron w szczególności do zarzutów podniesionych przez skarżącego G. L. zauważyć należy, że Sąd Wojewódzki rozpatrując zarzuty skarg zwykłych uznał je z jednobrzmiące (str. 28 uzasadnienia wyroku). W skardze kasacyjnej G. L. wywodzi, że nie odniesiono się do zarzutów zgłaszanych przez niego na rozprawie. Jak wynika z protokołu rozprawy przed Sądem Wojewódzkim pełnomocnik G. L. podnosił naruszenie art. 7, 9, i 11 k.p.a. przez zaniechanie wyjaśnienia przesłanek wydanej decyzji, a skarżący podniósł, że podniesienie terenu jest sprzeczne z zapisami planu, gdyż wynika z niego, że zagłębienie powinno być do 1m.
Do zarzutu tego Sąd Wojewódzki odniósł się jednak w uzasadnieniu wyroku oceniając, że plan zagospodarowania przestrzennego ustanawia warunek zagłębienia niecki do 1 m pod poziom terenu, lecz nie oznacza to konieczności zagłębienia 1 m, (str. 27 uzasadnienia wyroku), skoro jak to wywodzi się w innych fragmentach uzasadnienia cały teren przeznaczony pod składowisko ma być podniesiony o 1 m ponad grunt rodzimy.
Wobec tego, że Sąd Wojewódzki odniósł się do zarzutów podnoszonych, również na rozprawie, przez G. L., nie można uznać zarzutu za trafny.
Kolejny zarzut procesowy związany z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organ przepisów postępowania, tj.: art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., polegającego na zaniechaniu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy z pominięciem interesu społecznego i interesu obywateli, braku należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na planowaną inwestycję, zaniechaniu wyjaśnienia zasadności przesłanek, które legły u podstaw wydanych przez organy obu instancji decyzji.
Stawiając ten zarzut przede wszystkim podniesiono niespójność zawartą w opinii PPIS. Wskazano tam wprawdzie na niespełnienie warunku opisanego w art. 5 ust. 1 i 4 rozporządzenia Ministra Środowiska z 2003 r., wprowadzającego zasadę, że składowisko odpadów lokalizuje się tak, aby miało naturalną barierę geologiczną, uszczelniającą podłoże i ściany boczne (ust.1), oraz że przewidywany najwyższy piezometryczny poziom wód podziemnych powinien być co najmniej 1 m poniżej poziomu projektowanego wykopu dna składowiska (ust. 4), jednak w dalszej części opinii przyjęto, że dla projektowanego składowiska powinna mieć miejsce pełna przebudowa systemu hydrograficznego, głównie wodno-melioracyjnego.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, przy ocenie tej kwestii nie sposób pominąć ust. 5 omawianego przepisu rozporządzenia, które dopuszcza by w miejscach, gdzie naturalna bariera geologiczna nie spełnia warunków określonych w ust. 2-4, stosować sztucznie wykonaną barierę geologiczną o minimalnej miąższości 0,5 m, zapewniającą przepuszczalność nie większą niż określona w ust. 2, którą wykonuje się w taki sposób, by procesy osiadania na składowisku odpadów nie mogły spowodować jej zniszczenia. Ocena opinii PPIS przeprowadzona w świetle powyższego przepisu i zasadniczej zmiany parametrów przedsięwzięcia, polegającej na podniesieniu poziomu wyjściowego dla budowy składowiska o 1 m ponad grunt rodzimy, pozwala na zaakceptowanie stanowiska Sądu Wojewódzkiego przyjętego w wyroku, co powoduje, że również ten zarzut nie ma usprawiedliwionej podstawy, a zatem skarga kasacyjna G. L. podlega oddaleniu.
W skardze kasacyjnej J. B. postawiono zarzuty naruszeń prawa materialnego, a to art. 77 ust. 1, 80 ust. 1 i art. 66 ust. 1 pkt 9 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uznaniu, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest wydana w okolicznościach niniejszej sprawy w sposób prawidłowy, tj. z uwzględnieniem stanowiska Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w przedmiocie zaproponowanych przez inwestora rozwiązań dotyczących w szczególności zgodności planowanego przedsięwzięcia z przepisem § 4 ust. 1 i 2 § 5 ust. 1 rozporządzeniem Ministra Środowiska z 2003 r. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że oprócz podobnych zarzutów jak w skardze kasacyjnej G. L. co do zastosowania omówionych już przepisów rozporządzenia, naruszenie przepisów wymienionych w petitum skargi kasacyjnej powiązano z brakiem badań geologicznych i hydrologicznych.
Takie sformułowanie zarzutu kasacyjnego nie jest prawidłowe, stawiając bowiem zarzut naruszenia przepisu materialnoprawnego przez jego niewłaściwe zastosowanie istotne jest wykazanie, czy nieprawidłowe zastosowanie wiąże się z niewłaściwą sądową kontrolą podstawy orzekania przez organ, czy też z błędem sądu co do kwalifikacji kontrolowanej decyzji administracji z punktu widzenia treści zrekonstruowanej normy prawnej. Towarzyszyć temu powinna argumentacja wskazująca na sposób, w jaki przepis powinien być zastosowany ze względu na stan faktyczny sprawy. Zarzut naruszenia prawa materialnego dotyczy więc jedynie kwestionowania sposobu zastosowania lub niezastosowania określonego przepisu w jednoznacznie ustalonym stanie faktycznym sprawy. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd Wojewódzki nie może zatem nastąpić przez postawienie zarzutu naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.).
Ewentualnie może być ona skuteczna tylko w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Z tego powodu zarzuty skierowane na braki dowodowe (w zakresie badań opisanych w § 4 ust. 1 rozporządzenia) nie mogły odnieść oczekiwanego skutku. Zauważyć przy tym należy, że ze zdania drugiego tego przepisu wynika, iż wyniki badań hydrologicznych oraz wyniki badań geologicznych dołączane są do wniosku na dalszych etapach sprawy, przy ustalaniu warunków zabudowy. Ponieważ obowiązuje tu plan i wydanie warunków zabudowy nie jest możliwe, warunki badań wynikające z art. 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego powinny być uwzględnione przy ponownej ocenie oddziaływania na środowisko, której obowiązek przeprowadzenia wprowadzono w pkt VI zaskarżonej decyzji.
Z tych wszystkich względów uznając, iż obie skargi kasacyjne nie mają usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.
- - ---------------------- 1