Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 26 lutego 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 2832/18, oddalił skargę obywatela Federacji Rosyjskiej S. G. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] lipca 2018 r., którą utrzymano w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z [...] października 2017 r., wydaną na podstawie art. 302 ust. 1 pkt 10 ustawy o cudzoziemcach, o zobowiązaniu skarżącego do powrotu oraz orzekającej o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych krajów obszaru Schengen przez 2 lata.
W skardze kasacyjnej, zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania.
W ramach podstawy kasacyjnej dotyczącej przepisów postępowania zarzucono naruszenie:
- 1. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji:
- - uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że brak odniesienia się przez organ odwoławczy do zgłoszonych w toku postępowania osobowych wniosków dowodowych nie świadczy o naruszeniu zasady swobodnej oceny materiału dowodowego i nie jest naruszeniem mającym wpływ na wynik sprawy, gdyż przedmiotem zawnioskowanych dowodów były – w ocenie Sądu – okoliczności, które zostały dostatecznie wyjaśnione w toku postępowania, a skarżący nie sprecyzował żadnych istotnych dla sprawy nowych okoliczności, które powinny zostać poddane ocenie przez organ odwoławczy, bez odwołania się w tym zakresie przez Sąd pierwszej instancji do przepisów prawa i wyjaśnienia podstawy prawnej tego twierdzenia, jak również bez uwzględnienia argumentacji skarżącego zawartej w skardze, w której uzasadniono, dlaczego istotne jest dopuszczenie zawnioskowanych dowodów,
- - zaprezentowanie przez Sąd pierwszej instancji w zakresie braku odniesienia się przez organ odwoławczy do zgłoszonych wniosków dowodowych stanowiska, które należy uznać za wewnętrznie sprzeczne, bowiem z jednej strony Sąd wskazuje, że należy uznać za prawidłowe stanowisko zajęte przez organ, że skarżący jest niewiarygodną stroną postępowania, ponieważ nie przedstawił "żadnych wiarygodnych nowych dowodów w postępowaniu dotyczącym zobowiązania do powrotu, wskazujących na rzeczywiste i aktualne zagrożenie związane z powrotem do kraju pochodzenia", zaś z drugiej - dokonuje negatywnej oceny zgłoszonych przez skarżącego w toku postępowania odwoławczego wniosków dowodowych, nowych względem procedury o udzielenie ochrony międzynarodowej, które zostały powołane m.in. na okoliczność "ryzyka doznania poważnej krzywdy w przypadku konieczności powrotu na terytorium Federacji Rosyjskiej przez Skarżącego i jego rodzinę", a zatem celem wykazania, że wbrew twierdzeniu zajętemu przez organ pierwszej instancji istnieje rzeczywiste i aktualne zagrożenie w razie zobowiązania skarżącego do powrotu do kraju pochodzenia, co potwierdza, że zaniechanie organu odwoławczego w zakresie braku odniesienia się do zgłoszonych wniosków dowodowych miało wpływ na wynik sprawy, a skarżący został pozbawiony możliwości wykazania, że jest wiarygodną stroną postępowania; na potwierdzenie tego zarzutu skarżący powołał się na stanowisko NSA zaprezentowane w wyroku z 15 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 3033/18,
- 2. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 k.p.a. w zw. z art. 136 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że organ odwoławczy w toku prowadzonego postępowania w przedmiocie zobowiązania skarżącego do powrotu do kraju pochodzenia uczynił zadość spoczywającym na nim obowiązkom, podczas gdy organ ten przy jednoczesnym uznaniu skarżącego za niewiarygodną stronę postępowania ze wskazaniem na nieprzedstawienie przez niego dowodów na poparcie złożonych zeznań w zakresie przyczyn opuszczenia kraju pochodzenia, nie odniósł się do zgłoszonych w toku postępowania odwoławczego osobowych wniosków dowodowych, które zostały powołane m.in. na okoliczność ryzyka doznania poważnej krzywdy w razie konieczności powrotu do kraju pochodzenia, celem wykazania istnienia aktualnego i rzeczywistego zagrożenia, a zatem na okoliczność mającą istotne znaczenie dla wydania rozstrzygnięcia, która nie została w sposób dostateczny wyjaśniona na podstawie innych dowodów, i nie przeprowadził w tym zakresie uzupełniającego postępowania dowodowego, w wyniku czego dokonał negatywnej oceny wiarygodności skarżącego,
- 3. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że organ odwoławczy uczynił zadość spoczywającym na nim obowiązkom, podczas gdy – w ocenie skarżącego – organ nie podjął w toku postępowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym nie rozważył w sposób wszechstronny i należyty sytuacji w kraju pochodzenia skarżącego z uwzględnieniem jego indywidualnych uwarunkowań i dokonał wyłącznie ogólnych ustaleń bez wskazania ich źródła, w tym daty opracowań, jak również nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w zakresie naruszenia praw małoletnich dzieci skarżącego (ograniczył się w tym zakresie do prawa dzieci do wychowania w rodzinie i przywołania wyroków) z rozważeniem indywidualnych predyspozycji dzieci skarżącego, co miało przełożenie na uzasadnienie zaskarżonej decyzji sporządzone z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a.,
- 4. art. 15 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że organ odwoławczy uczynił zadość spoczywającym na nim obowiązkom, podczas gdy – w ocenie skarżącego – organ ograniczył się tylko do pobieżnej kontroli decyzji organu pierwszej instancji, bez samodzielnego ponownego rozpoznania sprawy "od nowa", jak również bez rozpatrzenia podnoszonych przez skarżącego zarzutów i argumentacji zawartych w odwołaniu z 25 października 2017 r. oraz w piśmie z 16 kwietnia 2018 r. stanowiącym uzupełnienie odwołania.
Naruszenie przepisów postępowania miało – w ocenie skarżącego – istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy i skutkowało oddaleniem skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.
W ramach podstawy kasacyjnej dotyczącej prawa materialnego zarzucono naruszenie:
- - art. 348 pkt 1 lit. a, b, d ustawy o cudzoziemcach poprzez uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że zobowiązanie skarżącego i jego rodziny do powrotu do kraju pochodzenia nie będzie stanowić zagrożenia dla życia i bezpieczeństwa osobistego skarżącego i jego rodziny, że nie będą w kraju pochodzenia poddawani nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu oraz że zobowiązanie do powrotu do kraju pochodzenia nie naraża ich na ukaranie bez podstawy prawnej, co jest wynikiem błędnego przyjęcia przez Sąd pierwszej instancji, że organ odwoławczy uczynił zadość przepisom postępowania, w szczególności dotyczącym postępowania dowodowego,
- - art. 348 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach w związku z art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 poprzez uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że zobowiązanie skarżącego i jego rodziny do powrotu do kraju pochodzenia nie będzie naruszać prawa do życia rodzinnego i prywatnego, co jest wynikiem błędnego przyjęcia przez Sąd, że organ odwoławczy uczynił zadość przepisom postępowania dowodowego,
- - art. 348 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach w związku z art. 3 ust. 1, art. 8, art. 16 Konwencji o prawach dziecka przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. poprzez uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że zobowiązanie skarżącego i jego rodziny do powrotu do kraju pochodzenia nie spowoduje naruszenia praw małoletnich dzieci, o których mowa w ww. przepisach, w stopniu istotnie zagrażającym ich rozwojowi psychofizycznemu, co jest wynikiem niedostrzeżenia przez Sąd, że organ odwoławczy przy wydaniu rozstrzygnięcia nie przeprowadził należytych rozważań w zakresie wykładni art. 348 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, jak również nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w tym zakresie.
W oparciu o powyższe we wnioskach skargi kasacyjnej zażądano uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznania skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Wniesiono także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Na rozprawie przed NSA pełnomocnik skarżącego oświadczyła, "że świadkowie podani w piśmie z 16 kwietnia 2018 r. znają skarżącego jeszcze z Czeczenii. Jeden z nich doznał prześladowań z powodu znajomości ze skarżącym. Drugi posiada informacje o działalności skarżącego z uwagi na pracę w jakimś urzędzie państwowym w Czeczenii. Świadek ten był też sąsiadem skarżącego, gdyż mieszkał na tej samej ulicy". Wyjaśniła też, że dowód z zeznań ww. świadków został prawdopodobnie zgłoszony w trzecim postępowaniu o udzielenie ochrony międzynarodowej.
Ponadto pełnomocnik skarżącego wniosła o odroczenie rozprawy z uwagi na to, że wniosła skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z 2 grudnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 1978/19, którym oddalono skargę żony skarżącego oraz jego dwojga małoletnich dzieci na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] kwietnia 2019 r. w przedmiocie zobowiązania do powrotu.
Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy, czyli wskazane naruszenia przepisów prawa. Rozpoznając zatem skargę kasacyjną w tak określonych granicach NSA uznał, że jest ona pozbawiona usprawiedliwionych podstaw.
Przede wszystkim należy stwierdzić, że sposób przytoczenia podstaw kasacyjnych, rozwlekły, nieprzejrzysty i pełen powtórzeń, utrudnia zrozumienie stawianych Sądowi pierwszej instancji zarzutów i rozpoznanie skargi kasacyjnej.
W ocenie NSA rozpoznającego sprawę zarzuty pierwszy, drugi i czwarty zawarte w podstawie kasacyjnej dotyczącej naruszenia przepisów postępowania w istocie dotyczą jednego zagadnienia, mianowicie tego, że skarżący w toku postępowania odwoławczego złożył wnioski dowodowe o przesłuchanie żony, świadków oraz jego samego i wnioski te nie zostały uwzględnione. Zdaniem NSA wskazane podstawy kasacyjne nie są zasadne, gdyż Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że składając wskazane wnioski dowodowe skarżący nie podał istotnych w sprawie o zobowiązanie cudzoziemca do powrotu okoliczności faktycznych, które miałyby zostać udowodnione.
W piśmie z 16 kwietnia 2018 r. skarżący podał, że świadkowie mieli zeznać na okoliczność przyczyn opuszczenia przez niego kraju pochodzenia i ryzyka doznania poważnej krzywdy w przypadku konieczności powrotu do Federacji Rosyjskiej. Tak samo określone okoliczności miały być przedmiotem przesłuchania żony skarżącego oraz ponownego przesłuchania skarżącego.
Tego rodzaju okoliczności są istotne w sprawie udzielenia cudzoziemcowi ochrony międzynarodowej na podstawie ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1109). Wynika to z art. 13 ust. 1 i art. 15 powołanej ustawy. Mogą one też być istotne w sprawie dotyczącej zobowiązania cudzoziemca do powrotu. W tego rodzaju sprawach bada się bowiem, czy zachodzą warunki udzielenia cudzoziemcowi zgody na pobyt ze względów humanitarnych określone w art. 348 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2206 ze zm.), które w pewnym zakresie pokrywają się z przesłankami udzielenia ochrony uzupełniającej (udzielenie ochrony uzupełniającej uzasadnia możliwość orzeczenia kary śmierci lub wykonania egzekucji, poddania torturom oraz zagrożenie nieludzkim lub poniżającym traktowaniem albo karaniem, zaś zezwolenie na pobyt ze względów humanitarnych może być udzielone w razie zobowiązania do powrotu do państwa, w którym zagrożone byłoby prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego cudzoziemca lub w którym mógłby on zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu).
W chwili wydania zaskarżonej decyzji wobec skarżącego oraz jego żony i dzieci obowiązywała już ostateczna decyzja Rady do Spraw Uchodźców z [...] maja 2018 r. o odmowie przyznania mu statusu uchodźcy oraz udzielenia ochrony uzupełniającej. Skarżący oraz jego żona nie wnieśli od tej decyzji skargi do sądu administracyjnego. Oznacza to, że ostatecznie przesądzono, iż nie występują przesłanki do udzielenia skarżącemu ochrony uzupełniającej, a więc, że w przypadku powrotu do kraju pochodzenia nie będzie narażony na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie oraz przez poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego.
W związku z tym złożony w postępowaniu w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu wniosek o przeprowadzenie dowodów na okoliczność przyczyn opuszczenia przez niego kraju pochodzenia i ryzyka doznania poważnej krzywdy w przypadku konieczności powrotu do kraju pochodzenia powinien być szczegółowo uzasadniony w zakresie tezy dowodowej. Przede wszystkim w takim wniosku powinno się wskazywać na element "nowości" w stosunku do okoliczności roztrząsanych w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej. W przeciwnym razie zmierzałby on do ponownego badania okoliczności już rozpoznanych w sprawie o udzielenie ochrony międzynarodowej.
Zauważyć należy, że z art. 356 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach wynika, że przesłanki do udzielenia zezwolenia na pobyt ze względów humanitarnych są badane w sprawie o zobowiązanie cudzoziemca do powrotu, jedynie wtedy, gdy okoliczności, o których mowa w art. 348 ustawy o cudzoziemcach, wyjdą na jaw w postępowaniu w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu. Oznacza to, że nie jest dopuszczalne ponowne badanie tych okoliczności, jeżeli były one już rozważane w sprawie o udzielenie ochrony międzynarodowej.
Takim warunkom nie odpowiadał wniosek dowodowy skarżącego z 16 kwietnia 2018 r. Faktem jest, że organ odwoławczy nie wezwał skarżącego, aby precyzyjnie określił tezę dowodową z uwzględnieniem elementu "nowości". Jednakże to uchybienie nie miało istotnego znaczenia dla wyniku sprawy, gdyż pełnomocnik skarżącego na rozprawie przed NSA nie była w stanie wskazać na istotne okoliczności, które miałyby być udowodnione zeznaniami świadków wskazanych w powołanym piśmie z uwzględnieniem tego, aby były to okoliczności nowe w stosunku do ustalanych i oceaniach w postępowaniu w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej.
Jeżeli zaś chodzi o przesłuchanie żony skarżącego i ponowne jego przesłuchanie to wskazać należy, że w skardze kasacyjnej nie podważono w przekonujący sposób oceny Sądu pierwszej instancji sprowadzającej się do stwierdzenia, że dowody te nie dotyczyły istotnych okoliczności w sprawie zobowiązania skarżącego do powrotu. Ze skargi kasacyjnej wynika, że zarówno skarżący, jak i jego żona mieli zeznawać na okoliczności, które podlegały ocenie w sprawie udzielenia skarżącemu oraz jego żonie ochrony międzynarodowej. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że przeprowadzenie wszystkich dowodów wskazanych w piśmie z 16 kwietnia 2018 r. miało potwierdzić to co skarżący twierdził, a mianowicie, że na przestrzeni lat, z uwagi na poprzednią działalność, był poddawany licznym, krzywdzącym działaniom władz państwowych, w tym torturom oraz przemocy psychicznej i fizycznej, a także to, że również żona skarżącego doznała w kraju pochodzenia krzywdzących działań ze strony władz państwowych.
Jednakże z decyzji o odmowie przyznania skarżącemu statusu uchodźcy i udzielenia ochrony uzupełniającej, która obejmowała także żonę skarżącego, wynika, że organ administracji uznał, iż takie okoliczności nie miały miejsca.
Jest więc oczywiste, że przeprowadzenie dowodów wskazanych w piśmie z 16 kwietnia 2018 r. miało na celu ponowną ocenę okoliczności badanych w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją, co z uwagi na art. 16 § 1 k.p.a. nie było dopuszczalne. W związku z tym w ocenie NSA nie doszło do istotnego dla wyniku sprawy naruszenia przepisów postępowania powołanych w zarzutach pierwszym, drugim i czwartym.
Odnosząc się do trzeciego zarzutu zawartego w podstawie kasacyjnej dotyczącej przepisów postępowania wskazać należy, że dotyczy on kwestii dowodowych związanych z sytuacją w kraju pochodzenia oraz sytuacją małoletnich dzieci skarżącego.
Jeżeli chodzi o sytuację w kraju pochodzenia to także należy wskazać na to, że te okoliczności były badane w sprawie o udzielenie skarżącemu oraz jego żonie ochrony międzynarodowej. W związku z tym skoro skarżący nie wniósł skargi od decyzji o odmowie przyznania mu statusu uchodźcy i udzielania ochrony uzupełniającej wydanej dwa miesiące przed podjęciem zaskarżonej decyzji to nie są przekonujące twierdzenia zawarte w skardze kasacyjnej, że ustalenia dotyczące sytuacji w kraju pochodzenia poczynione w sprawie zobowiązania skarżącego do powrotu są wadliwe.
Zauważyć też należy, że z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że informację o kraju pochodzenia uznaje się za istotną w kontekście oceny wiarygodności skarżącego, zaś wiarygodność skarżącego w odniesieniu do podnoszonych przez niego twierdzeń w zakresie doznawanych prześladowań w kraju pochodzenia, które jak się twierdzi w skardze kasacyjnej mają także znaczenie w sprawie zobowiązania skarżącego do powrotu, została negatywnie oceniona w sprawie udzielania skarżącemu ochrony międzynarodowej.
Odnosząc się do zarzutu wadliwych ustaleń w zakresie sytuacji małoletnich dzieci skarżącego wskazać należy, że w skardze kasacyjnej, zarzucając, że nie rozważono "indywidulanych predyspozycji" dzieci skarżącego, nie podaje się, o jakie indywidulane predyspozycje konkretnie chodzi. Wskazuje się jedynie na czas pobytu dzieci w Polsce (3 lata) oraz ich wiek. W ocenie NSA, Sąd pierwszej instancji trafnie zaakceptował stanowisko organów administracji, według którego młody wiek dzieci skarżącego (najstarsze, jak ustalono, urodziło się 22 grudnia 2013 r.) jest czynnikiem, który pozwala przyjąć, że powrót dzieci do kraju pochodzenia nie będzie miał dla nich negatywnych konsekwencji.
Zauważyć też należy, że organ odwoławczy oceniając zobowiązanie skarżącego do powrotu w kontekście wpływu na jego życie rodzinne i tym samym na dobro jego małoletnich dzieci zauważył, że żona skarżącego wobec wydania decyzji o odmowie udzielenia skarżącemu ochrony międzynarodowej, obejmującej także żonę skarżącego i jego małoletnie dzieci, jest zobowiązana do powrotu do kraju pochodzenia. Jak wynika z powołanego na rozprawie przed NSA wyroku WSA w Warszawie z 2 grudnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 1978/19, obowiązek żony skarżącego opuszczenia Polski został skonkretyzowany w decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] kwietnia 2019 r. W ocenie NSA fakt ten, wraz z decyzją o zobowiązaniu skarżącego do powrotu, zapewnia zachowanie jedności rodziny skarżącego. Nie obowiązują bowiem decyzje, które nakładałyby na członków rodziny skarżącego różne obowiązki w zakresie powrotu do kraju pochodzenia. Czwarty zarzut naruszenia przepisów postępowania nie jest zatem także zasadny.
Niezasadność tego zarzutu przesądza także o tym, że nie był zasadny wniosek skarżącego o odroczenie rozprawy przed NSA z tego powodu, że została wniesiona skarga kasacyjna od wyroku WSA w Warszawie z 2 grudnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 1978/19, którym oddalono skargę żony skarżącego i jej małoletnich dzieci na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] kwietnia 2019 r. w przedmiocie zobowiązania ich do powrotu.
Podstawa kasacyjna zawierająca zarzuty naruszenia prawa materialnego sprowadza się do twierdzenia, że w ocenie skarżącego zachodziły okoliczności wymienione w art. 348 pkt 1 lit. a, b i c, pkt 2 oraz pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, uzasadniające udzielenie skarżącemu zezwolenia na pobyt ze względów humanitarnych. Jej zasadność, co słusznie stwierdza się w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, jest wypadkową zasadności zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania. W związku z tym wskazać należy, że skoro zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania okazały się niezasadne, to niezasadne są także zarzuty naruszenia prawa materialnego. W okolicznościach faktycznych sprawy, ustalonych – jak uznano – zgodnie z prawem, brak było podstaw faktycznych do zastosowania powołanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego i udzielenia skarżącemu zezwolenia na pobyt ze względów humanitarnych.
Uwzględniając powyższe NSA uznał, że skarga kasacyjna jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw i z tego powodu na podstawie art. 184 p.p.s.a. podlega oddaleniu.