Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 marca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę J. K. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego.
Jak wskazał Sąd w uzasadnieniu orzeczenia, zaskarżona do Sadu decyzja doręczona została skarżącemu na adres Aresztu Śledczego w Łodzi i odebrana przez skarżącego w dniu 29 października 2003 r. Termin do wniesienia skargi biegł od dnia 30 października 2003 r. i upłynął w dniu 28 listopada 2003 r. J. K. złożył skargę w Administracji Aresztu Śledczego w Łodzi w dniu 13 stycznia 2004 r. Przesyłka zawierająca skargę, jak wynika ze stempla pocztowego, została nadana w dniu 15 stycznia 2004 r. Z powyższego wynika, iż skarżący złożył skargę z uchybieniem 30 dniowego terminu na jej wniesienie określonego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Z tego względu Sąd odrzucił skargę jako złożoną po terminie.
Pismem z dnia 31 maja 2004 r. J. K. złożył na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego podniósł, iż J. K. w warunkach pozbawienia wolności nie miał należytej możności obrony swych praw. Nie jest prawnikiem. Jak wskazał z późniejszym wniosku o przyznanie prawa pomocy i ustanowienie pełnomocnika z urzędu – nie zna przepisów prawa administracyjnego, materia ta jest dla niego trudna, skomplikowana i zawiła. W warunkach pozbawienia wolności nie mógł skorzystać z pomocy prawnej ani w przedmiocie merytorycznej treści skargi, ani w przedmiocie zachowania wymogów proceduralnych. W treści decyzji nie ma pouczenia o skutkach niezachowania terminu do wniesienia skargi, o których skarżący nie miał świadomości
Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył Wojewoda Łódzki, który wniósł o jej oddalenie. Wojewoda podniósł, iż zarzut skargi kasacyjnej, że skarżący był pozbawiony obrony swych praw jest bezzasadny w warunkach, gdy zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z procedurą, dopuszczającą możliwość odrzucenia skargi na posiedzeniu niejawnym. W tych warunkach nie ma żadnego związku pomiędzy brakiem udziału skarżącego w tymże posiedzeniu, a faktem pozbawienia go wolności.
Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2004 r. (sygn. akt III SA/Łd 164/04) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przywrócił skarżącemu termin do wniesienia skargi kasacyjnej – zatem zasadne stało się jej rozpoznanie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważy, co następuje:
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Stosownie natomiast do art. 83 § 4 powołanej wyżej ustawy złożenie pisma przez osobę pozbawioną wolności w administracji zakładu karnego jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu.
W sprawie niniejszej nie podlega sporowi, iż J. K. złożył skargę na decyzję Wojewody Łódzkiego w przedmiocie wymeldowania z uchybieniem terminu do jej wniesienia określonego w w/w przepisie art. 53 § 1 ustawy. Decyzja została bowiem odebrana przez skarżącego w Areszcie Śledczym w dniu 29 października 2003 r.. Skarga została natomiast złożona w Administracji Aresztu Śledczego w dniu 13 stycznia 2004 r.
Odnosząc się do argumentów podniesionych w skardze kasacyjnej należy stwierdzić, iż nie są one zasadne. W decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia [...] zawarte było pouczenie, że skargę wnosi się bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni o dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W przypadku wniesienia skargi na działalność organów administracji publicznej, ustawa nie przewiduje obowiązku jej sporządzenia przez adwokata lub radcę prawnego (tzw. przymus adwokacki). Skarżący był zatem uprawniony do samodzielnego sporządzenia skargi kasacyjnej i złożenia jej w Administracji Aresztu Śledczego. Pomimo jednak prawidłowego pouczenia w decyzji o sposobie i terminie wniesienia skargi, J. K. złożył skargę z uchybieniem przepisanego terminu do jej wniesienia. Faktu tego czyli niezachowania wymogów proceduralnych nie da się usprawiedliwić tym, iż skarżący w warunkach pozbawienia wolności mógł mieć utrudnioną możliwość skorzystania z pomocy prawnej profesjonalnego pełnomocnika.
Tym samym za niezasadny należy uznać, zarzut postawiony w skardze kasacyjnej, iż skarżący nie miał należytej możności obrony swych praw. Skarżący w okolicznościach tej sprawy, co najwyżej mógł się zwrócić do sądu o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewody Łódzkiego.
W takiej sytuacji postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 marca 2004 r. o odrzuceniu skargi J. K. na decyzję Wojewody Łódzkiego należy uznać za prawidłowe.
Z tego względu na podstawie art. 184 i 182 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), skargę kasacyjną J. K. należało oddalić.