Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Gd 433/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, oddalił skargę L. D. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał na następujące ustalenia faktyczne: Tytułem wykonawczym z dnia [...] kwietnia 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] wszczął postępowanie egzekucyjne mające na celu doprowadzenie do wykonania przez L. D. decyzji tegoż organu z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...]. Decyzją tą nałożono na L. D. i L. D. obowiązek rozbiórki obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem, pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej wraz z tarasem i łącznikiem łączącym ten obiekt z obiektem budowlanym znajdującym się na sąsiedniej działce nr [...] oraz obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem o konstrukcji drewnianej pełniącego funkcję sanitariatu (w.c.) i konstrukcji stalowej pod beczkę, wzniesionych bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działki nr [...], położnej w K. [...], gmina K..
Decyzja ta został utrzymana w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2014 r., nr [...]. W oparciu o treść Księgi Wieczystej nr [...] organ ustalił, że obecnym właścicielem obiektów jest L. D.. W toku postępowania egzekucyjnego, w dniu 25 maja 2015 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] uzyskał informację, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, postanowieniem z dnia 8 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Gd 725/14, wstrzymał wykonanie decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2014 r. i w związku z powyższym, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r., wydanym na podstawie art. 56 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (DZ.U. z 2014 r., poz. 1619 z późn. zm.), zawiesił prowadzone postępowanie egzekucyjne do dnia podjęcia rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] zażalenie wniosła L. D., wskazując na brak podstawy prawnej do zawieszenia postępowania. W jej przekonaniu nie stanowią podstawy do zawieszenia postępowania egzekucyjnego przepisy art. 56 § 3 i 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, które to przepisy organ podał jako podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia. W ocenie odwołującej się, wstrzymanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wykonalności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2014 r. nie stanowi zaś żadnej z przesłanek określonych w art. 56 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Postanowienie Sądu o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji jest z kolei, w jej ocenie, podstawą do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 tej ustawy. Po rozpoznaniu sprawy w trybie odwoławczym [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...], utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powicie [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., uznając, że zawieszenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego w przedmiotowej sprawie było słuszne przy uwzględnieniu treści art. 56 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2015 r. zostało jednakże uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 23 marca 2016 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 526/15. W uzasadnieniu tego wyroku WSA w Gdańsku stwierdził, że wydanie przez ten Sąd postanowienia z dnia 8 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 725/12, o wstrzymaniu wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2014 r. obligowało Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...], z uwagi na treść art. 56 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, do zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w niniejszej sprawie, ale [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nie miał już podstaw do utrzymania w mocy tego postanowienia. Przepis art. 57 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wskazuje bowiem, że organ egzekucyjny podejmuje zawieszone postępowanie egzekucyjne po ustaniu przyczyny zawieszenia.
Postępowanie egzekucyjne, które wszczęte zostało w dniu [...] kwietnia 2015 r., zawieszone zostało do czasu rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku skargi L.D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2014 r., co nastąpiło z dniem 24 czerwca 2015 r., kiedy to Sąd wydał wyrok w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 725/14. Z tym też dniem straciło moc postanowienie Sądu z dnia 8 maja 2015 r. o wstrzymaniu wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2014 r. Przepis art. 61 § 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w mającym zastosowanie w niniejszej sprawie brzmieniu sprzed 15 sierpnia 2015 r. stanowił bowiem, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji.
Sąd stwierdził, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], rozpoznając ponownie wniesione przez L. D. zażalenie powinien uwzględnić ten fakt, gdyż rozpoznanie sprawy w trybie odwoławczym następuje w oparciu o stan faktyczny i prawny obowiązujący w dniu wydania decyzji przez organ odwoławczy. Uzasadniając wydany wyrok Sąd stwierdził jednocześnie, że podnoszone przez skarżącą, zarówno w zażaleniu jak i skardze, zarzuty są niezasadne, gdyż: podstawę prawną zawieszenia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] postępowania w sprawie stanowił art. 56 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, na który organ ten wskazał wyraźnie w uzasadnieniu wydanego postanowienia.
Ponadto postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 maja 2015 r. nie mogło stanowić podstawy do umorzenia prowadzonego wobec skarżącej postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem, wydanym po ponownym rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez L. D. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...], uchylił to postanowienie i orzekł o braku podstaw do zawieszenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] kwietnia 2015 r. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że wydanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowienia z dnia 8 maja 2015 r. o wstrzymaniu wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2014 r. obligowało Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] do zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w niniejszej sprawie do czasu podjęcia rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny skargi L. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego w [...] z dnia [...] września 2014 r. Jednakże prawomocnym wyrokiem z dnia 24 czerwca 2015 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 725/12, Sąd oddalił skargę L. D. na decyzję z dnia [...] września 2014 r. i z tym też dniem straciło moc postanowienie Sądu z dnia 8 maja 2015 r. Z uwagi zaś na ustanie przyczyny zawieszenia postępowania egzekucyjnego zasadnym jest, w ocenie organu odwoławczego, orzeczenie na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. o uchyleniu zaskarżonego postanowienia i o braku podstaw do zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] kwietnia 2015 r. Organ odwoławczy wskazał jednocześnie, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do umorzenia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
We wniesionej do Sądu skardze skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., jako wydanego z naruszeniem art. 139 k.p.a. tj. prowadzącego do pogorszenia sytuacji strony w stosunku do wynikającej z orzeczenia organu I instancji. W ocenie skarżącej organ odwoławczy, uznając, że zawieszenie postępowania przez organ I instancji było słuszne, a odpadły aktualnie przesłanki do zawieszenia postępowania winien utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie pozostawiając organowi I instancji kwestię jego podjęcia. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego w [...] wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W merytorycznym uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
Wskazał, że postanowienie to wydane zostało na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy. Podkreślił, iż zgodnie z zasadą dwuinstancyjności, organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Istota administracyjnego toku instancji polega bowiem na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji. Organ odwoławczy rozpoznaje i rozstrzyga ponownie sprawę administracyjną rozstrzygniętą decyzją organu I instancji w oparciu o stan prawny i faktyczny obowiązujący w dniu wydania decyzji ostatecznej. W postępowaniu administracyjnym organ odwoławczy nie może ograniczyć się do stanu sprawy z daty wydania decyzji przez organ I instancji, lecz musi uwzględnić stan faktyczny i prawny istniejący w dacie rozpatrywania odwołania.
Powyższe obligowało [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] do uwzględnienia podczas kontroli legalności postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. okoliczności, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 maja 2015 r. o wstrzymaniu wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2014 r., straciło moc z dniem 24 czerwca 2015 r., kiedy to Wojewódzki Sąd Administracyjny prawomocnym wyrokiem oddalił skargę L. D. wniesioną na tę decyzję. Sytuacja ta spowodowała brak podstaw do zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w celu wyegzekwowania wykonania obowiązku wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. Przepis art. 56 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi bowiem, że postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu w całości lub w części w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej.
Podstawy wskazane w powołanym przepisie wiążą się z sytuacjami, gdy brak jest wymagalności egzekwowanego obowiązku (w całości). Wymagalność obowiązku oznacza, że nadszedł czas jego wykonania. Brak wymagalności oznacza zatem, że obowiązek ten istnieje, jednak organ administracyjny nie może domagać się jego realizacji. Przedstawione stanowisko jest zgodne z oceną prawną wyrażoną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 23 marca 2016 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 526/15. Nieuwzględnienie zaś w toku postępowania odwoławczego powyższej okoliczności stanowiłoby o rażącym naruszeniu prawa przez organ odwoławczy. Naruszenie zasady dwuinstancyjności rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy stanowi rażące naruszenie prawa o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Zgodnie zaś z art. 139 k.p.a. organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba, że zaskarżona decyzja narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła L. D.. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: naruszenie przepisów postępowania art. 1 art. 1 ust. 2 ustawy prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. art. 145§ 1 lit c) p.p.s.a. polegające na nie uchyleniu zaskarżonego postanowienia mimo że została ono wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego, które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik postępowania administracyjnego (egzekucyjnego w administracji) oraz błędną wykładnie przepisów prawa procesowego polegającą na nie uwzględnieniu art. 97 § 2 k.p.a. przy ocenie jakie postanowienie winien podjąć organ II instancji gdy na etapie postępowania odwoławczego od postanowienia o zawieszeniu postępowania pojawi się przesłanka podjęcia postępowania.
W konkluzji wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i zasądzenie kosztów postępowania. W ocenie skarżącej zaskarżony wyrok jest niesłuszny. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją gdy organ egzekucyjny zawiesił postępowanie egzekucyjne, a strona odwołała się od tego postanowienia przyjmując, że organ winien postępowanie umorzyć. W momencie gdy organ II instancji rozpoznawał zażalenie podstawa do zawieszenia postępowania (a w ocenie strony podstawa do umorzenia postępowania) odpadła. W takiej sytuacji wydanie postanowienia uchylającego postanowienie o zawieszeniu postępowania jest wadliwe. Organ I instancji może podjąć zawieszone postępowania niezależnie od tego czy postanowienie o zawieszeniu postępowania jest ostateczne czy też jest w toku kontroli instancyjnej. Tym samym to organ czy to pierwszej, czy też drugiej instancji winien po prostu podjąć zawieszone postępowanie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Należy dodać, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej i rozpatruje wniesioną skargę kasacyjną w nawiązaniu do wyraźnie wyartykułowanych norm prawa, których naruszenie zostało zarzucone sądowi pierwszej instancji. Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym, z tego względu powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przewidzianym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie.
Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy, czyli treść zaskarżonego orzeczenia. Zarzuty kasacyjne nie odpowiadające tym warunkom uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę ich zasadności. Sąd nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych. Prawidłowe przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu, czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenie przepisów postępowania, czy też oba naruszenia łącznie.
Warunkiem koniecznym do dokonania kontroli zaskarżonego orzeczenia sądu wojewódzkiego jest przede wszystkim poprawne pod względem formalnym skonstruowanie podstaw kasacyjnych. Trafnie przy tym w orzecznictwie podkreśla się, że przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie podstawy kasacyjnej oraz określenie tych przepisów prawa, które − zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną − uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie kasacji ma zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, lub uzasadnienie zarzutu "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1591/10).
Wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna w znacznej mierze nie spełnia tak określonych wymogów.
Skarga kasacyjna złożona w przedmiotowej sprawie została oparta na naruszeniu przepisów postępowania i "błędnej wykładni przepisów prawa procesowego". Za niezasadny należy uznać zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 1 art. 1 ust. 2 ustawy prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. art. 145§ 1 lit c) p.p.s.a. polegające na nie uchyleniu zaskarżonego postanowienia mimo że została ono wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego, które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik postępowania administracyjnego (egzekucyjnego w administracji). Przede wszystkim należy zauważyć, że art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych nie zawiera ustępu 2, a składa się z § 1 i § 2. Zgodnie z tym przepisem sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej i kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Jest to przepis ustrojowy określający podstawowe kryterium sprawowania kontroli administracji publicznej przez sądy administracyjne. Naruszenie tego przepisu ma miejsce wówczas, gdy sąd rozpoznający sprawę uchyli się od obowiązku wykonania kontroli zaskarżonej decyzji. Tak się w niniejszej sprawie nie stało, zakres właściwości sądu nie został naruszony bowiem zaskarżony wyrok został wydany po rozpoznaniu skargi na postanowienie [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przeprowadził zatem kontrolę aktu objętego zakresem właściwości tego Sądu, stosując w tym zakresie wyłącznie kryterium zgodności z prawem. Okoliczność, że skarżący kasacyjnie nie zgadza się z wynikiem tej kontroli nie stanowi naruszenia tego przepisu.
Z tego względu zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 ustawy prawo o ustroju sądów administracyjnych uznać należy za chybiony.
Nie jest zasadny także zarzut "błędnej wykładni przepisów prawa procesowego polegający na nie uwzględnieniu art. 97 § 2 k.p.a. przy ocenie jakie postanowienie winien podjąć organ II instancji gdy na etapie postępowania odwoławczego od postanowienia o zawieszeniu postępowania pojawi się przesłanka podjęcia postępowania". Przede wszystkim sąd wojewódzki nie dokonywał wykładni tego przepisu, a podstawą zawieszenia postępowania egzekucyjnego przez organ nadzoru budowlanego I instancji był art. 56 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Ponadto wskazany przepis art. 97 § 2 k.p.a. jest adresowany do organów administracji, a nie do Sądu. Sąd administracyjny rozpoznając sprawę nie stosuje przepisów k.p.a. może tylko kontrolować ich zastosowanie lub wykładnię przez właściwe organy. Kontroluje zatem legalność zaskarżonej decyzji/postanowienia (zgodność z obowiązującym prawem).
Zgodnie z art. 173 p.p.s.a., skarga kasacyjna przysługuje od orzeczeń sądów administracyjnych pierwszej instancji, a nie od decyzji organów administracji publicznej prowadzących postępowanie. Zarzut skargi kasacyjnej powinien zatem dotyczyć normy stosowanej przez sąd administracyjny pierwszej instancji w toku sądowej kontroli administracji, a nie jurysdykcyjnego postępowania zakończonego wydaniem objętej skargą decyzji czy postanowienia. Sądy administracyjne nie stosują bowiem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz rozpoznając skargi na decyzje (postanowienia) kontrolują, czy w postępowaniu administracyjnym nie doszło do naruszenia przepisów tego Kodeksu w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Czynią to jednak w oparciu o przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z uwagi na zawarte w art. 176 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a. wymogi skargi kasacyjnej, dla skuteczności zarzutu naruszenia przepisu określającego sposób rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej przez sąd pierwszej instancji, stanowiącego podstawę zarzutu skargi kasacyjnej, konieczne jest powiązanie zarzutu naruszenia stosowanego przez sąd przepisu ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z określonymi przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, które były stosowane przez organ administracji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na postanowienie organu nadzoru budowlanego. Strona wnosząca skargę kasacyjną, winna więc postawić Sądowi I instancji zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a., z uwagi na jego zastosowanie, w sytuacji, gdy nie było podstaw do oddalenia skargi, bądź wskazać na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., wiążące się z jego niezastosowaniem, w każdym zaś przypadku powinna powiązać ich naruszenie, z odpowiednimi przepisami procedury administracyjnej.
Już tylko na końcu rozważań należy z całą mocą podkreślić, że wyrok sądu I instancji jest prawidłowy gdyż rozstrzygnięcie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] czerwca 2016r. o uchyleniu zawieszonego postępowania i orzeczenie o braku podstaw do zawieszenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] kwietnia 2015r. odpowiada prawu z uwagi iż w dacie rozstrzygnięcia zapadł prawomocny wyrok WSA w Gdańsku z 24 czerwca 2015r. w sprawie sygn. akt II SA/Gd 725/14 oddalający skargę L. D. w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego. Z tym właśnie dniem utraciło moc postanowienie sądu z 8 maja 2015r. o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji rozbiórkowej, a zatem ustała przyczyna zawieszenia postępowania egzekucyjnego.
Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw i w związku z tym na podstawie art. 184 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt. 2 wyroku.
O sprostowaniu oczywistej omyłki w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku orzeczono na podstawie art. 156 § 3 p.p.s.a. (pkt. 1 wyroku).