Uzasadnienie
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie /dalej: Kierownik Urzędu/, decyzją z dnia [...] Nr [...], na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego /Dz.U. z 1997r., Nr 142, poz. 950 ze zm./ pozbawił E. B. uprawnień kombatanckich.
E. B. wniósł o ponowne rozpoznanie sprawy. Decyzją z dnia [...] Nr [...], Kierownik Urzędu utrzymał w mocy własną powyższą decyzję.
E. B. zaskarżył tę decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie orzekający w sprawie na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych... /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana i zasądził od Kierownika Urzędu na rzecz skarżącego E. B. koszty postępowania sądowego w kwocie 10 zł.
Kierownik Urzędu wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku zarzucając mu, na podstawie art. 174 pkt 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/, dalej: p.s.a., naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie do oceny sytuacji prawnej skarżącego art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego /Dz.U. z 2002r. Nr 42, poz. 371 ze zm./ zamiast art. 21 ust. 2 pkt 4 lit. a tej ustawy w zw. z jej art. 25 ust. 2 pkt 1 lit. a oraz w zw. z art. 1 dekretu PKWN z dnia 7 października 1944r. o Milicji Obywatelskiej /Dz.U. Nr 7, poz. 33/. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi.
Skarżący podniósł, że MO była prawnopubliczną formacją służby Bezpieczeństwa Publicznego. Powyższy dekret obowiązywał w okresie od 12 października 1944r. do dnia 21 lipca 1954r. Oznacza to, że w okresie działalności, która stanowiła podstawę przyznania skarżącemu uprawnień kombatanckich prowadził on ją w ramach formacji Służby Bezpieczeństwa. W świetle powyższego nie było obowiązkiem Kierownika Urzędu, jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny, wyjaśniać, czy skarżący zachowałby uprawnienia kombatanckie z innego tytułu.
W czasie rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik Kierownika Urzędu cofnął skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W myśl art. 161 § 1 pkt 1 p.s.a. natomiast Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Na mocy art. 193 p.s.a. jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, z tym, że Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wyroki i postanowienia w terminie trzydziestu dni.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał cofnięcie skargi kasacyjnej za dopuszczalne. Skład orzekający w sprawie podzielił bowiem zapatrywanie wyrażone w wyroku tego Sądu z dnia 27 stycznia 2005r., sygn. akt OSK 1053/04 /niepublikowany/, iż Milicja Obywatelska nie może być zaliczona do komunistycznego aparatu represji w Polsce bowiem pozostawała poza jego strukturami, gdyż zadaniem jej nie było zwalczanie organizacji niepodległościowych i osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej. Jak wynika z dekretu PKWN z dnia 7 października 1944r. o Milicji Obywatelskiej /Dz.U. Nr 7, poz. 33/ do zakresu działania MO należało utrzymanie porządku /ochrona bezpieczeństwa, spokoju i porządku publicznego /zwalczanie przestępstw, dochodzenie i ściganie przestępstw/ oraz wykonywanie zleceń władz administracyjnych, sądów i prokuratury w zakresie prawem przewidzianym /art. 2 dekretu/.
W związku z powyższym, na podstawie cytowanych przepisów p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.