Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 30 października 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1284/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Z. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Wojewody M. z dnia [...], nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...], nr [...] zezwalającej Z. D. na przebudowę i przesunięcie kiosku kwiatowego. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach sprawy:
Decyzją Wojewody M. z dnia [...], nr [...], wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy z wniosku D. J. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...], stwierdzono nieważność przedmiotowej decyzji, wskazując, że Z. D. nie wykazała prawa do dysponowania nieruchomością (w decyzji tej błędnie wskazano, że decyzja Naczelnika Dzielnicy [...] została wydana w dniu [...]). Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli Z. i H. D.. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ II instancji podzielił wyrażone przez Wojewodę M. stanowisko, iż Z. D. w dacie wydania decyzji z dnia [...] nie posiadała żadnego tytułu do działki, na której terenie znajdował się kiosk, a więc nie posiadała prawa do dysponowania nieruchomością, w rozumieniu ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.). Z tej przyczyny decyzja z dnia [...] rażąco naruszała prawo budowlane (art. 29 ust.
- 5) i zaistniała przesłanka do stwierdzenia nieważności określona w art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
W skardze do sądu administracyjnego z dnia 6 marca 2001 r. Z. D. podniosła, że posiadała prawo dysponowania nieruchomością, bowiem ww. decyzja z dnia [...] została wydana, w sytuacji, gdy nie byli znani właściciele hipoteczni nieruchomości, a skarżąca swobodnie nieruchomością tą dysponowała. Ponadto organy pominęły fakt, że kiosk był połączony trwale z gruntem, co skutkowało tym, że skarżąca w drodze umowy z dnia [...] nabyła kiosk – wraz z nieruchomością gruntową.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie i zaznaczając, że Sąd Rejonowy dla [...] W. postanowieniem z dnia [...], sygn. akt [...] oddalił wniosek Z. i H. D. o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości. Następnie postanowieniem z dnia [...], sygn. akt [...] Sąd Okręgowy w W. oddalił apelację w tej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę wskazał, że w czasie wydawania decyzji zezwalającej na przebudowę i przesunięcie kiosku obowiązywały przepisy Prawa budowlanego z 1974 r., i art. 29 ust. 5 określał, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto wykaże prawo do dysponowania nieruchomością. Prawo do dysponowania nieruchomością może wynikać nie tylko z prawa własności, czy użytkowania wieczystego, ale także z umowy najmu czy dzierżawy nieruchomości. Z. D. w dacie wydawania decyzji zezwalającej na przebudowę nie była właścicielką nieruchomości, która wówczas stanowiła własność D. J. i J. I.. Skarżąca nie zawarła także umowy dzierżawy z właścicielami nieruchomości. Skoro skarżąca nie miała dokumentu uprawniającego do wystąpienia o pozwolenie na budowę, Sąd uznał, że decyzja z dnia [...] narusza art. 29 ust. 5 Prawa budowlanego z 1974 r., co stanowi rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniesionej przez Z. D. zarzucono naruszenie prawa materialnego – art. 25 ust. 5 Prawa budowlanego z 1974 r. przez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że prawo do dysponowania nieruchomością skarżącej może wynikać jedynie z umowy cywilnoprawnej z jej właścicielami i w związku z tym wniesiono o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu z zasądzeniem na rzecz skarżącego kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd uznał, iż prawo do dysponowania nieruchomością może wynikać jedynie z umowy dzierżawy zawartej z jej właścicielami, tymczasem zdaniem autora skargi kasacyjnej, prawo to może wynikać także z innych czynności cywilnoprawnych, na co zresztą zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym przez Sąd I instancji wyroku z dnia 2 października 1986 r., sygn. akt IV SA 400/86. W skardze kasacyjnej stwierdzono również, że na dzień wydania pozwolenia na przebudowę i przesunięcie kiosku dysponentem nieruchomości była Wojewódzka Dyrekcja Dróg Miejskich (na podstawie decyzji z dnia [...] o lokalizacji inwestycji przebudowy [...]), a przebudowa nastąpiła za jej wiedzą i zgodą, nie można więc twierdzić, że skarżąca nie miała prawa do dysponowania nieruchomością.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powołanej dalej jako p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze (zażalenia, skargi kasacyjne) w granicach wniesionej skargi kasacyjnej, biorąc jedynie z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przypadki określono w § 2 art. 183 p.p.s.a.
Bezspornym jest, czego również nie kwestionuje strona skarżąca, że nieruchomość gruntowa, której dotyczy pozwolenie z dnia [...], stanowiła w dacie wydania tej decyzji współwłasność D. J. i J. I., natomiast skarżąca Z. D. nie posiadała i nie posiada żadnego tytułu prawnego do tej nieruchomości, czego potwierdzeniem są również orzeczenia sądów cywilnych. Tym samym całkowicie bezprawne było wydanie na wniosek Z. D. decyzji z dnia [...], co zostało przez organy nadzoru budowlanego, przy aprobacie Sądu I instancji, zakwalifikowane prawidłowo jako przesłanka do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). W świetle powyższych faktów zarzut skargi kasacyjnej nie ma żadnego racjonalnego uzasadnienia, jest polemiką z uzasadnieniem zaskarżonego wyroku, dotyczącą stwierdzenia, którego faktycznie Sąd nie zawarł w tym orzeczeniu.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.