Uzasadnienie
Wyrokiem z 2 lipca 2020 r., VII SA/Wa 2821/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił skargę [...] S.A. z/s w [...] (inwestor, Spółka) na decyzję Wojewody [...] z [...] września 2019 r., nr [...], w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, Prezydent [...] decyzją z [...] lipca 2019 r., nr [...], na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 i art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2019, poz. 1186, uPb) oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2018, poz. 2096 ze zm., K.p.a.) wniósł sprzeciw do zgłoszenia inwestora z 3 lipca 2019 r. dotyczącego "instalacji informatora informacyjno-reklamowego", na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w [...]. Organ ten stwierdził, że rodzaj zgłoszonych prac ze względu na ich skalę i charakter stanowi budowlę, bo dotyczy budowy obiektu budowlanego w określonym miejscu, a nie instalację czy remont i wymaga pozwolenia na budowę.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Spółka.
W wyroku przytoczono dalej, że powołaną na wstępie decyzją Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 104 K.p.a. w zw. z art. 82 ust. 3 uPb, po rozpoznaniu odwołania Spółki, utrzymał w mocy decyzję o sprzeciwie organu I instancji.
W uzasadnieniu swej decyzji, biorąc pod uwagę parametry techniczne zamierzonego obiektu organ II instancji stwierdził, że nosi on cechy budowli, o których mowa w art. 3 pkt 3 uPb, tj. stanowi "wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe". Nie dotyczy zatem instalacji (art. 29 ust. 2 pkt 6 uPb), ale budowli wolnostojącej i trwale związanej z gruntem wymagającej pozwolenia na budowę. Na poparcie tego stanowiska Wojewoda przytoczył oznaczone judykaty, mające wzmacniać jego argumentację.
Odnosząc się do zarzutu odwołania odnośnie do nieprawidłowego doręczenia decyzji o sprzeciwie Wojewoda wskazał, że do zgłoszenia dołączono pełnomocnictwo dla A. M., w którym nie podano innego adresu do korespondencji, więc właściwy do doręczenia był adres Spółki. Decyzja o sprzeciwie została wprawdzie nieprawidłowo zaadresowana do inwestora z pominięciem pełnomocnika, jednak na prawidłowy adres podany w zgłoszeniu i odpowiadający adresowi ujętemu w KRS dla Spółki. Za niezasadne uznano twierdzenie odwołującej się, że "zgodnie ze zgłoszeniem odwołujący jako adres do doręczeń wskazał ul. [...] w [...] (pkt 1 oświadczeń o prawie dysponowania nieruchomościami na cele budowlane)".
Dodatkowo Wojewoda zauważył, że w oświadczeniu o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane złożonym przez A. P., jak i A. G., wskazano dwa różne adresy do korespondencji. Jednak to w zgłoszeniu podaje się wnioskodawcę i adres, z tego też względu naruszenie art. 45 i 40 § 2 K.p.a. organ II instancji uznał za bezzasadne, powołując orzecznictwo dotyczące art. 40 § 2 K.p.a. Organ odwoławczy wywodził, że inwestora nie pozbawiono możliwości wniesienia środka zaskarżenia, skoro Spółka w ustawowym terminie wniosła odwołanie. Wojewoda [...] nie zgodził się również z zarzutem niedochowania 21-dniowego terminu na wniesienie sprzeciwu. Nie jest kwestionowane, że zgłoszenia dokonano 3 lipca 2019 r. Prezydent [...] wydał decyzję [...] lipca 2019 r. i tego samego dnia, przesyłkę nadano do inwestora (co potwierdza śledzenie przesyłek na stronie operatora pocztowego), czyli przed upływem 21 dni.
Dalej przywołano, że skargę na powyższą decyzję Wojewody złożyła [...] S.A. w [...], wnosząc o jej uchylenie oraz rozważenie zasadności uchylenia decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie:
art. 30 ust. 6 uPb, poprzez niezasadne utrzymanie w mocy sprzeciwu, w sytuacji nieskutecznego doręczenia decyzji inwestorowi naruszającego art. 45 w zw. z art. 40 § 2 K.p.a., art. 30 ust. 5 uPb, poprzez niezasadne utrzymanie w mocy sprzeciwu, w sytuacji uchybienia terminowi 21 dni na jego wniesienie, art. 30 ust. 6 uPb, poprzez niezasadne uznanie, że przyczyną do odmowy merytorycznego rozpoznania sprawy może być ewentualne stwierdzenie wykonania inwestycji, art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, art. 6 i 8 K.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w sposób dowolny, bez dokładnej analizy stanu faktycznego, co narusza zasady praworządności oraz prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie obywateli do organów administracji publicznej.
W ocenie skarżącej decyzje wydane w obu instancjach wymagają uchylenia.
Zdaniem Spółki wobec nieprawidłowego doręczenia sprzeciwu, nie doszło do skutecznego jego wniesienia zgodnie art. 30 uPb. Inwestora nie powiadomiono o rozstrzygnięciu w terminie 21 dni od dnia wniesienia sprzeciwu, a zatem mógł zrealizować inwestycję, będąc przekonanym o zgodzie organu. W ocenie strony wobec nieprawidłowego i nieskutecznego doręczenia sprzeciwu (z pominięciem pełnomocnika), termin wniesienia sprzeciwu winien być liczony od momentu zapoznania się Spółki z rozstrzygnięciem, a zatem 2 sierpnia 2019 r., czyli po upływie 21 dni, co oznacza, że nie jest możliwe liczenie terminu od daty nadania korespondencji. Organ powinien skierować decyzję na adres ul. [...] w [...], czego nie zrobił. W konsekwencji decyzja o sprzeciwie nie weszła do obrotu prawnego. Skarżąca wskazała również na błędne zakwalifikowanie inwestycji jako budowli wymagającej pozwolenia na budowę.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie oddalił skargę.
W motywach tego orzeczenia sąd wojewódzki podzielił stanowisko organu odwoławczego co do ustawowego obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dla budowy urządzenia reklamowego objętego przedmiotowym zgłoszeniem. Zasadą jest bowiem, zgodnie z art. 28 ust. 1 uPb, że inwestor przed realizacją robót budowlanych obowiązany jest uzyskać decyzję o pozwoleniu na budowę. Roboty budowlane generalnie podlegają kontroli i reglamentacji organu architektoniczno-budowlanego, a tryb zgłoszeniowy przewidziany w art. 30 uPb stanowi wyjątek od tej reguły.
Inwestycja opisana w zgłoszeniu i przedstawiona na dołączonym do niego rysunku dotyczy wolnostojącego nośnika reklamowego wykonanego w formie konstrukcji stalowej, przytwierdzonej do posadowionej na gruncie płyty betonowej, co przemawia za oceną, że jest to budowa urządzenia reklamowego wolnostojącego, trwale związanego z gruntem, stanowiącego budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 uPb. W ocenie sądu a quo zasadnie przyjął organ odwoławczy, że budowa objęta zgłoszeniem nie mieści się w dyspozycji art. 29 uPb, co powoduje, iż przedmiotowy obiekt podlegał reżimowi określonemu w art. 28 cyt. ustawy, to zaś czyniło zasadnym wydanie decyzji o sprzeciwie na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 uPb. Nie ma racji skarżąca Spółka również co do tego, że decyzja wnosząca sprzeciw została wydana po upływie 21 dni od dnia wniesienia zgłoszenia. Skoro zgłoszenia dokonano w dniu 3 lipca 2019 r., a organ I instancji wydał decyzję o sprzeciwie w dniu 11 lipca 2019 r. i również tego samego dnia przesyłka ze sprzeciwem została nadana, co potwierdza śledzenie przesyłek na stronie operatora pocztowego, to nie może być podważane, jak czyni to skarżąca, że decyzję o sprzeciwie wydano z uchybieniem terminu określonego w art. 30 ust. 5 uPb.
Jako całkowicie bezpodstawny sąd wojewódzki ocenił również zarzut skargi, że organ I instancji winien doręczyć decyzję o sprzeciwie na adres kancelarii pełnomocnika skarżącej, zamiast na adres siedziby Spółki, a w konsekwencji decyzja o sprzeciwie nie weszła do obrotu prawnego. Niewątpliwie organy administracji publicznej obciąża obowiązek wzięcia pod uwagę wniosków strony co do sposobu doręczania pism w postępowaniu administracyjnym. W tej sprawie za taki wniosek należało traktować zgłoszenie. W zgłoszeniu tym natomiast wskazano adres ul. [...],[...], a więc adres siedziby Spółki. Do zgłoszenia dołączono wyłącznie pełnomocnictwo udzielone A. M. również ze wskazaniem tego adresu. Z tej przyczyny – zdaniem tegoż sądu – prawidłowo Prezydent [...] doręczył decyzję o sprzeciwie pod wskazany przez inwestora adres, to jest adres siedziby Spółki.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła Spółka – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając to orzeczenie w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzuca się:
- 1) na podstawie przepisu art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm., Ppsa), naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
- a. art. 45 w zw. art. 40 § 2 K.p.a. poprzez niewłaściwe stosowanie skutkujące uznaniem, że decyzja o sprzeciwie doręczona na adres siedziby Spółki z pominięciem wskazanego w dokumentach załączonych do zgłoszenia adresu do doręczeń, wywołała skutek prawny.
- 2) na podstawie przepisu art. 174 pkt 2 Ppsa, naruszenie przepisów postępowania, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:
- a. art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Pusa) w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 Ppsa poprzez niewłaściwe przeprowadzenie kontroli działalności Wojewody [...] w niniejszej sprawie, co skutkowało oddaleniem skargi,
- b. art. 141 § 4 Ppsa poprzez uzasadnienie wyroku w sposób nieodpowiadający ustawowemu wzorcowi, a mianowicie WSA w Warszawie uzasadnia oddalenie skargi przyjmując, że nadanie decyzji ze sprzeciwem na adres wskazany w formularzu w zgłoszeniu wywołuje skutek prawny w postaci zachowania przez organ terminu na wniesienie sprzeciwu, w sytuacji w której w dokumentach przedłożonych do organu już na etapie zgłoszenia wskazano jako adres do doręczeń ul. [...],
- c. art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 6 i 8 K.p.a., ponieważ WSA w Warszawie wydał orzeczenie sprzeczne z prawem, mimo powinności wyeliminowania rozstrzygnięć organów I i II instancji, uznał je za prawidłowe, przez co naruszył zasadę praworządności oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa wyrażoną w ww. przepisach,
- d. art. 133 Ppsa poprzez pominięcie, że orzeczenie organu I instancji zostało doręczone na adres siedziby Spółki z pominięciem wskazanego w załączniku do zgłoszenia przez skarżącą kasacyjnie adresu do doręczeń, co stanowiło naruszenie przepisów art. 45 w zw. z art. 40 § 2 K.p.a.,
- e. art. 151 Ppsa poprzez jego niezasadne zastosowanie w sprawie i oddalenie skargi, w przypadku gdy z przeprowadzonego przez WSA w Warszawie postępowania nie wynika, iż zaskarżony akt nie narusza prawa albo, że narusza prawo, jednak nie w takim stopniu, który dawałby podstawę do uwzględnienia skargi.
Mając na uwadze powyższe skarżąca kasacyjnie Spółka wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Jednocześnie, strona skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozpoznania sprawy na rozprawie.
Spółka nie zgadza się ze stanowiskiem WSA w Warszawie, że w przedmiotowej sprawie sprzeciw doręczono na prawidłowy adres tj. adres inwestora. Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazuje, że adres do doręczeń jako [...][...] pojawił się dopiero na etapie składania przez pełnomocnika profesjonalnego odwołania od decyzji ze sprzeciwem. Skarżąca podkreśla, że sąd wojewódzki w sposób dowolny interpretuje zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Faktem jest, że skarżąca kasacyjnie ustanowiła profesjonalnego pełnomocnika na etapie odwoławczym, jednak adres do doręczeń w sprawie wskazano już na etapie zgłoszenia, w załącznikach do niego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1).
Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony nie zażądały, stosownie do art. 182 § 2 Ppsa, jej przeprowadzenia.
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej (art. 193 zd. 2 Ppsa).
A. Przede wszystkim nie doszło do naruszenia art. 141 § 4 Ppsa. Przepis ten określa elementy uzasadnienia wyroku. Stanowi, że powinno ono zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.
Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala na przyjęcie, że objęło ono wszystkie niezbędne wymogi, o których mowa w powołanym przepisie, a przedstawiony w nim wywód prawny w toku kontroli instancyjnej pozwala na ocenę, jakie znaczenie sąd pierwszej instancji nadał zastosowanym normom prawnym i co stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w sentencji tegoż wyroku.
Zauważyć należy, że za pomocą zarzutu naruszenia tego przepisu nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd meriti stanu faktycznego, czy też stanowiska co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, a w konsekwencji trafności rozstrzygnięcia. Poza tym przepis ten nie może z zasady stanowić samodzielniej podstawy kasacyjnej, bowiem wedle treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09 (ONSAiwsa z 2010 r., nr 3, poz.
39) może on być samodzielną podstawą kasacyjną tylko wówczas, gdy motywy wyroku nie zawierają stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Takiego zaś braku niepodobna wytknąć omawianym motywom wyroku sądu pierwszej instancji.
W judykaturze przyjmuje się, że orzeczenie sądu pierwszej instancji uchyla się spod kontroli instancyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu (por. wyroki NSA: z 15 czerwca 2010 r., II OSK 986/09, LEX nr 597986; z 12 marca 2015 r., I OSK 2338/13, LEX nr 1675977; z 12 czerwca 2019 r., I OSK 2594/17, LEX nr 2725990). Przy czym tylko wówczas, gdy konstrukcja uzasadnienia nie pozwala na odtworzenie toku myślowego sądu pierwszej instancji, można mówić o skutkującym ewentualnym wzruszeniem orzeczenia uchybieniu art. 141 § 4 Ppsa w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy (zob. wyrok NSA z 22 marca 2013 r., II OSK 2259/11, LEX nr 1299453).
W tej sprawie takich okoliczności nie dostrzeżono. Wbrew twierdzeniu strony skarżącej kasacyjnie sąd pierwszej instancji rozważył wszystkie okoliczności sprawy i odniósł się do nich w pisemnym uzasadnieniu wyroku. Dodać należy, że nie mogły odnieść zamierzonego skutku argumenty skargi kasacyjnej, zarzucające sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 141 § 4 Ppsa w aspekcie wadliwości ustaleń w zakresie doręczenia decyzji ze sprzeciwem przez organ na adres wskazany w zgłoszeniu, tj. adres siedziby Spółki, zamiast na adres ul. [...][...] - wskazany jako adres do doręczeń w załącznikach do tego zgłoszenia.
B. Zarzuty naruszenia przepisów art. 1 § 1 i 2 Pusa w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 Ppsa oraz art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 6 i 8 K.p.a., a także zarzut naruszenia art. 151 Ppsa, podlegają łącznemu rozpoznaniu, albowiem pozostają ze sobą w związku. Sposób uzasadnienia tak skonstruowanych podstaw kasacyjnych wskazuje, że Spółka zarzuca sądowi wojewódzkiemu wskutek oddalenia skargi brak właściwej kontroli zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. Rzecz jednak w tym, że przepisy art. 151 i 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa mają charakter ogólny i tzw. wynikowy, tzn. odpowiednio – sąd oddala skargę w całości lub w części w razie jej nieuwzględnienia, albo – uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części gdy zaistnieją w sprawie administracyjnej określonej natury uchybienia przepisom postępowania. Przywołany w skardze kasacyjnej przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa nie może przy tym stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, albowiem jest to przepis o charakterze ogólnym i wynikowym, który określa oznaczony przypadek, kiedy skarga na decyzję lub postanowienie podlega uwzględnieniu przez sąd administracyjny (sąd uchyla wówczas zaskarżoną decyzję w całości lub w części, jeśli dopatrzy się – innego niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego – naruszenia przepisów postępowania, o ile mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy).
Strona skarżąca kasacyjnie chcąc wykazać jako zasadną podstawę skargi kasacyjnej naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, wskazującego na jedną z przesłanek uwzględnienia skargi m. in. na decyzję administracyjną, skoro w tej sprawie skargę oddalono na zasadzie art. 151 Ppsa, a nie uchylono jej na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, powinna wskazać konkretne przepisy którym uchybił zaskarżony organ, a którego to uchybienia nie dostrzec miał wadliwie sąd pierwszej instancji. W dalszej kolejności winna przekonać sąd kasacyjny, że uchybienia przepisów przez skarżony organ były tego rodzaju, że – nie stanowiąc przesłanek wznowieniowych – mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nieskuteczność tej argumentacji prowadzić będzie do wniosku, że zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa będzie musiał zostać uznany jako nie oparty na usprawiedliwionej podstawie.
Spółka ogranicza się w tym zakresie wyłącznie do eksponowania zarzutu naruszenia art. 6 i 8 K.p.a., przy czym przypisuje ich obrazę sądowi wojewódzkiemu. To stanowisko z natury rzeczy jest błędne, bowiem WSA w Warszawie nie stosował tych przepisów Kodeksu, skoro zasady ogólne z przywołanych art. 6 i 8 K.p.a. są skierowane do organów administracji publicznej, nie zaś do sądu administracyjnego. Umknęło także uwadze autora skargi kasacyjnej, że art. 8 K.p.a. dzieli się na dwa paragrafy, w uzasadnieniu środka odwoławczego nie sprecyzowano tak skonstruowanej podstawy kasacyjnej.
C. Nie mógł w konsekwencji odnieść skutku zarzut naruszenia przepisu art. 135 Ppsa, z którego wynika, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Zarzut naruszenia powyższego przepisu tylko wówczas byłby trafny, gdyby w ramach tej sprawy sąd doszedł do wniosku, że skarga była zasadna, a przy tym ocenił iż decyzja organu I instancji naruszała prawo, a sąd ten nie uchyliłby tej decyzji, wadliwie uznając iż nie jest to niezbędne do końcowego załatwienia sprawy. Skoro jednak sąd pierwszej instancji skargę oddalił, to przepisu art. 135 Ppsa nie stosował.
D. Podobnie nie sposób przyjąć, że uzasadniony jest zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 Pusa w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 Ppsa. O naruszeniu tych przepisów można by mówić w przypadku, gdyby sąd zaniechał wykonania kontroli decyzji administracyjnej, odmawiając rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa lub wykonując tę kontrolę zastosowałby inne kryteria niż kryterium zgodności z prawem, o którym mowa w art. 1 § 2 Pusa. Nie może uchybić tym przepisom sąd administracyjny dokonując kontroli, nawet gdy jej wynik i zastosowany środek nie odpowiadają prawu. Skoro zatem sąd pierwszej instancji dokonał oceny legalności zaskarżonej decyzji, to nie naruszył przepisów art. 1 § 1 i § 2 Pusa oraz art. 3 § 2 pkt 1 Ppsa.
E. Nie mógł być uznany za skuteczny zarzut naruszenia art. 133 Ppsa, albowiem został on skonstruowany w sposób formalnie wadliwy. Art. 133 Ppsa dzieli się na trzy paragrafy. Przypomnieć raz jeszcze należy, że Naczelny Sąd Administracyjny jest co do reguły związany podstawami kasacyjnymi, a sporządzenie skargi kasacyjnej jest objęte tzw. przymusem radcowsko-adwokackim, co zapewniać ma niezbędny profesjonalizm sporządzenia tego środka zaskarżenia. W judykaturze nie budzi wątpliwości, że w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów lub ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. np. wyroki NSA z 27 marca 2012 r., II GSK 218/11, LEX nr 1244607, z 30 listopada 2012 r., I OSK 2001/12, LEX nr 1291371, z 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12, LEX nr 1354882, z 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809).
Obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest takie sformułowanie podstaw kasacyjnych, aby nie ulegało wątpliwości, który przepis miał naruszyć sąd pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny nie może wyręczać strony w prawidłowym konstruowaniu podstaw kasacyjnych.
F. W skardze kasacyjnej zarzucono również naruszenie przepisów prawa materialnego, wskazując na przepisy art. 45 K.p.a. i art. 40 § 2 K.p.a. Zgodnie z art. 45 K.p.a. jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Przepis art. 44 stosuje się odpowiednio. Wedle art. 40 § 2 K.p.a. "Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika". Pismo doręcza się pełnomocnikowi na adres wskazany w pełnomocnictwie. Na pełnomocniku ciąży obowiązek szczególnej dbałości o udzielenie informacji o adresie do doręczeń, o każdej zmianie adresu do doręczeń (art. 41 § 1 K.p.a.). Zgodnie z art. 41 § 2 K.p.a., w razie zaniechania obowiązku określonego w § 1 doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny.
W pełnomocnictwie udzielonym w imieniu [...] S.A. w [...] dla A. M. przy wnoszeniu zgłoszenia, wskazano adres: ul. [...],[...]. Z tej przyczyny prawidłowo Prezydent [...] doręczył decyzję o sprzeciwie pod wskazany w zgłoszeniu przez inwestora adres, to jest adres siedziby Spółki. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że dopiero do odwołania od powyższej decyzji zostało dołączone pełnomocnictwo udzielone r. pr. K. K.-P. ze wskazaniem adresu ul. [...],[...], co mógł wziąć pod uwagę dopiero organ II instancji. Nie ulega wątpliwości, że stosowna informacja odnośnie adresu do korespondencji powinna znajdować się w zgłoszeniu robót budowlanych, a nie jego załącznikach (oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane). Z tych względów zarzut nie dostrzeżenia przez sąd wojewódzki naruszenia przepisów art. 45 i art. 40 § 2 K.p.a. jest chybiony. Spółka wniosła w terminie odwołanie od decyzji o sprzeciwie, nietrafnie przeto wywodzi, że decyzja o sprzeciwie wobec wadliwego – jej zdaniem doręczenia – nie wchodząc do obrotu prawnego, nie mogła wywoływać zamierzonego przez organy skutku.
G. Z powyższych przyczyn i w myśl art. 184 Ppsa skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, jako nie oparta na usprawiedliwionych podstawach.