Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 lipca 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 991/20 oddalił skargę Q. S. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy.
Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Wnioskiem z 7 czerwca 2019 r. Q. S. wystąpił do Wojewody [...] o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przedmiotowy wniosek zawierał braki formalne. W związku z tym Wojewoda [...] 1 lipca 2019 r. wezwał cudzoziemca, w trybie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: k.p.a.), do uzupełnienia w terminie siedmiu dni braków formalnych wniosku przez okazanie do wglądu oryginału ważnego dokumentu podróży (paszportu) oraz przedłożenie kserokopii wszystkich stron zawierających pieczątki, adnotacje i wpisy. Cudzoziemiec został pouczony o treści art. 64 § 2 k.p.a. przez przytoczenie jego treści, że nieusunięcie braków formalnych w przewidzianym terminie spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Cudzoziemiec jednocześnie został wezwany do osobistego stawiennictwa w [...] Urzędzie Wojewódzkim w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania i zarazem został pouczony o treści art. 105 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2018 r., poz. 2094 ze zm.; dalej: ustawa o cudzoziemcach).
Cudzoziemiec został również wezwany do stawiennictwa w [...] Urzędzie Wojewódzkim w terminie siedmiu dni w celu złożenia odcisków linii papilarnych. Jednocześnie pouczono go, przez przytoczenie treści art. 106 ust. 4 i 5 i art. 99 ust. 1a ustawy o cudzoziemcach, że niezłożenie odcisków linii papilarnych będzie skutkować odmową wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Powyższe wezwanie zostało osobiście odebrane przez cudzoziemca 11 lipca 2019 r. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków wniosku i osobistego stawiennictwa cudzoziemca w Urzędzie celem dokonania czynności upłynął 18 lipca 2019 r.
Z uwagi na nieusunięcie w wyznaczonym terminie braków formalnych wniosku Wojewoda [...] pismem z [...] sierpnia 2019 r. pozostawił wniosek bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. Ponadto, wobec niestawienia się cudzoziemca w Urzędzie na wezwanie, przedmiotowy wniosek pozostawiono bez rozpoznania na mocy art. 105 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach. Nieodebrana przesyłka zawierająca ww. zawiadomienie została zwrócona organowi 11 września 2019 r., po dwukrotnym bezskutecznym awizowaniu.
W dniu 29 sierpnia 2019 r. skarżący (zastępowany od tego momentu przez profesjonalnego pełnomocnika) wniósł do Wojewody [...] wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. W treści uzasadnienia wskazał, że "Cudzoziemiec do dnia 22 stycznia 2019 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim zaś jego stan zdrowia uniemożliwił mu uzupełnienie braków formalnych wniosku. Ponadto Wnioskodawca nie otrzymał wraz z wezwaniem pouczenia w języku dla niego zrozumiałym i miał problem z zrozumieniem treści wezwania z dnia 1 lipca 2019 roku.". Do wniosku dołączono zaświadczenie lekarskie wystawione cudzoziemcowi 28 sierpnia 2019 r., w którego treści wskazano, że "W dniach 11.07-22.08.2019 roku (relacja chorego) w złym samopoczuciu, z tego powodu nieobecny w spotkaniach urzędowych".
W dniu 2 września 2019 r. cudzoziemiec stawił się w [...] Urzędzie Wojewódzkim i dopełnił czynności, do których był wezwany.
Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] września 2019 r. nr [...] odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Stwierdził, że cudzoziemiec nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu, a załączone do akt zaświadczenie lekarskie nie wskazuje okresu niedyspozycji cudzoziemca. Ponadto Wojewoda wyjaśnił, że na stronie internetowej [...] Urzędu Wojewódzkiego, na której cudzoziemcy chcący zalegalizować swój pobyt mogą uzyskać informacje dotyczące wymaganych dokumentów oraz przebiegu procedury legalizacyjnej, istnieje możliwość wyboru wersji językowej dogodnej dla cudzoziemca. Organ zauważył również, że prośba o przywrócenie terminu została złożona 29 sierpnia 2019 r., natomiast braki formalne wniosku zostały uzupełnione dopiero 2 września 2019 r. Tym samym czynności te nie zostały dokonane jednocześnie.
Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Podniósł, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych nie zostało skutecznie doręczone oraz nie zawierało informacji o tym, że skutkiem nieuzupełnienia braków jest pozostawienie wniosku bez rozpoznania, jak również nie zawierało pouczenia w języku dla niego zrozumiałym.
Po rozpatrzeniu zażalenia Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców postanowieniem z dnia [...] marca 2020 r. nr [...], działając na podstawie art. 58 § 1 i § 2, art. 127 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej: Szefa Urzędu) cudzoziemiec nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Organ odwoławczy wskazał, że wezwanie z 1 lipca 2019 r. zostało prawidłowo wysłane i skutecznie doręczone stronie 11 lipca 2019 r. Wezwanie zawierało pouczenie o skutkach nieuzupełnienia w terminie braków formalnych. Pouczenie sporządzone zostało w języku polskim, który jest językiem urzędowym, a sam cudzoziemiec został pouczony o przysługujących mu prawach i ciążących na nim obowiązkach. Organ odwoławczy stwierdził też, że cudzoziemiec nie przedstawił zwolnienia lekarskiego usprawiedliwiającego go w nieuzupełnieniu braków formalnych wniosku. Wprawdzie we wniosku o przywrócenie terminu wskazano, że cudzoziemiec przebywał na zwolnieniu lekarskim do 22 stycznia 2019 r., jednakże wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy został złożony 7 czerwca 2019 r., a więc prawie pół roku później.
Zaświadczeniem lekarskim cudzoziemiec nie uprawdopodobnił, że nie był w stanie stawić się w siedzibie organu pierwszej instalacji i uzupełnić braku formalnego wniosku w zakreślonym terminie, bowiem nie stanowi ono o konieczności leżenia i niemożności opuszczania miejsca zamieszkania.
W skardze na powyższe postanowienie cudzoziemiec zarzucił organowi naruszenie:
- 1) art. 9 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o cudzoziemcach oraz art. 10 § 1 k.p.a. przez niewykonanie nałożonego na organ pouczenia cudzoziemca w języku dla niego zrozumiałym o zasadach i trybie postępowania oraz o przysługujących mu prawach i ciążących na nim obowiązkach, co w konsekwencji pozbawiło stronę czynnego udziału w postępowaniu;
- 2) art. 8 w zw. z art. 11 k.p.a., tzn. ochrony zaufania strony postępowania do organu rozpoznającego sprawę, której urzeczywistnieniu służy m. in. obowiązek wyjaśniania przesłanej ukierunkowujących załatwienie sprawy administracyjnej w określony sposób poprzez dopuszczenie do wskazanych powyżej uchybień procesowych.
Wskazując na powyższe zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przywołanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę.
Zdaniem Sądu organy zasadnie stwierdziły, że przedstawiona przez skarżącego argumentacja nie uprawdopodabnia braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP. Skarżący nie zdołał przedstawić takich argumentów i/lub dowodów, które wskazywałyby na zaistnienie obiektywnych, występujących bez woli strony okoliczności, które mimo dołożenia przez nią należytej (odpowiedniej) staranności w prowadzeniu własnych spraw, udaremniły możliwość dokonania przez nią czynności w terminie.
Taką okolicznością nie jest "relacja chorego" stwierdzona w zaświadczeniu lekarskim z 28 sierpnia 2019 r. Z zaświadczenia tego wynika, że lekarz wystawiający zaświadczenie jedynie na podstawie oświadczeń cudzoziemca ustalił, że od 5 lipca 2019 r. skarży się on na złe samopoczucie i z tego powodu nie stawił się w urzędzie. Zaświadczenie to w żaden sposób nie potwierdza, że od 11 lipca 2019 r. (data osobistego odebrania wezwania przez cudzoziemca) skarżący był tak obłożnie chory, że nie mógł opuścić miejsca zamieszkania i stawić się w Urzędzie. Trafnie też zauważył Szef Urzędu, że skarżący złożył osobiście wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy prawie pół roku później niż przebywał na wspomnianym zwolnieniu lekarskim. Wyjaśnił, że choroba usprawiedliwia niedotrzymanie terminu tylko wtedy, gdy nastąpiła nagle i wymaga leżenia w łóżku, a strona nie ma możliwości wyręczenia się inną osobą. W związku z tym samo zwolnienie lekarskie nie wystarcza do przyjęcia braku winy zainteresowanego w uchybieniu terminowi.
Odwołując się do treści art. 58 § 2 zdanie drugie k.p.a. Sąd wskazał również, że wraz z prośbą o przywrócenie terminu nie uzupełniono jednocześnie braków formalnych wniosku.
Sąd za niezasadne uznał zarzuty skargi. Stwierdził, że Szef Urzędu, jak również Wojewoda zrealizowali swoje ustawowe obowiązki poprzez udzielenie cudzoziemcowi niezbędnych pouczeń, czym przeciwdziałali poniesieniu przez niego negatywnych skutków braku znajomości przepisów prawa. W samym wezwaniu do usunięcia braków formalnych wniosku cudzoziemiec został pouczony o konsekwencjach nieuzupełnienia braków formalnych w zakreślonym przez organ pierwszej instancji terminie. Sąd zwrócił uwagę, że na stronie 9 wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, podpisanego osobiście przez skarżącego i złożonego osobiście w Urzędzie, zawarte zostało pouczenie w języku polskim, angielskim, francuskim i rosyjskim o treści art. 64 k.p.a. i skutkach związanych z nieuzupełnieniem braków formalnych w terminie wskazanym w wezwaniu. Zdaniem Sądu ani z art. 9 k.p.a., ani z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach nie wynika obowiązek organu administracji publicznej takiego działania, które w istocie odpowiadałoby cechom pomocy prawnej.
Pouczenie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, dotyczy zasad i trybu postępowania oraz o przysługujących prawach i ciążących na stronie obowiązkach procesowych i nie obejmuje konieczności informowania o wszystkich hipotetycznych możliwościach udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy w Polsce. Obowiązek wynikający z art. 9 k.p.a. nie może być również utożsamiany z obowiązkiem zawiadamiania strony o powszechnie obowiązujących, publikowanych aktach prawnych i wynikających z nich obowiązkach czy konsekwencjach niedostosowania się do konkretnych przepisów. W toku postępowania administracyjnego cudzoziemiec został w sposób prawidłowy pouczony w jakim terminie poszczególne braki formalne powinny być uzupełnione i jaki jest rygor uchybienia terminów. Sąd uznał zatem, że organy wykonały wszystkie obowiązki procesowe względem skarżącego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Q. S. Wyrok zaskarżył w całości i zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 1 § 1 i 2 w zw. z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w zw. z:
- 1) art. 9 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o cudzoziemcach oraz art. 10 § 1 k.p.a. przez niewykonanie nałożonego na organ administracji obowiązku pouczenia cudzoziemca w języku dla niego zrozumiałym o zasadach i trybie postępowania oraz o przysługujących mu prawach i ciążących na nim obowiązkach, co w konsekwencji pozbawiło stronę czynnego udziału w postępowaniu w sprawie;
- 2) art. 8 w zw. z art. 11 k.p.a., tzn. ochrony zaufania strony postępowania do organu rozpoznającego jej sprawę, której urzeczywistnieniu służy m.in. obowiązek wyjaśniania przesłanek ukierunkowujących załatwienie sprawy administracyjnej w określony sposób, poprzez dopuszczenie do wskazanych powyżej uchybień procesowych.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi. Dodatkowo strona wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym i o zasądzenie zwrotu poniesionych przez skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego wg norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m.in., że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku było przedwczesne, albowiem przed wezwaniem organ winien wezwać cudzoziemca w sposób określony w ustawie o cudzoziemcach do osobistego stawiennictwa oraz złożenia odcisków linii papilarnych Nie zawierało ono ponadto rygoru wskazującego, że ich nieuzupełnienie będzie skutkowało pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Zaakcentowano, że skarżący jest osobą stosunkowo młodą (ma 19 lat), pierwszy raz przyjechał do Europy i nigdy wcześniej nie miał do czynienia z Polskimi organami administracji, w tym również nie składał wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy.
Skarżący kasacyjnie podkreślił też, że na żadnym etapie sprawy nie został pouczony o skutkach nieuzupełnienia braków formalnych w terminie w języku dla niego zrozumiałym. Przyznał, że obowiązujące w Polsce przepisy prawa nie nakładają na organ administracji obowiązku zapewnienia stronie tłumacza z urzędu ani obowiązku tłumaczenia kierowanych do niej pism. Zaznaczył jednocześnie, że – w oparciu o art. 9 k.p.a. i art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o cudzoziemcach oraz art. 10 § 1 k.p.a. – niepouczenie w języku dla niego zrozumiałym, czyli ojczystym [...], o jego prawach i obowiązkach w toku postępowania administracyjnego nie może powodować dla niego negatywnych konsekwencji. W efekcie nie można przyjąć, że nieuzupełnienie brakującego dokumentu w wyznaczonym terminie było przez niego zawinione.
Zdaniem skarżącego kasacyjnie pouczenie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o cudzoziemcach, nie dotyczy wyłącznie stricte postępowania związanego z przedmiotem danego wniosku dopuszczalnego regulacjami ustawy o cudzoziemcach, ale i pouczeń cudzoziemca, których potrzeba wyniknie we wstępnej fazie postępowaniu czy też już w trakcie postępowania administracyjnego, np. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowym, czyli po skutecznym wniesieniu wniosku w tym przedmiocie. Dodatkowo, w ocenie strony, stosowany wzór wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy nie zawiera stosownego rygoru i tym samym nie uprawnia organu do pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Jak stanowi art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji.
Rozpoznając w powyższych granicach wniesioną skargę kasacyjną należało uznać, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw.
Skarga kasacyjna zasadniczo wskazuje na 2 okoliczności, które zdaniem jej autora winny uzasadniać przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy: brak pouczenia w języku zrozumiałym dla cudzoziemca o zasadach i trybie postępowania, oraz że wezwanie do usunięcia braków formalnych było nieprecyzyjne i nie zawierało pouczenia dotyczącego rygoru, który zostanie zastosowany w przypadku niewykonania wezwania. Żadna z tych okoliczności nie zaistniała w okolicznościach niniejszej sprawy. Analiza wezwania z dnia 1 lipca 2019 r. w żadnym razie nie daje podstaw do konstruowania zarzutu, że było ono nieprecyzyjne i niezrozumiale.
Niezależnie od tego, że organ wskazał, iż wezwanie to jest oparte o treść art. 64 § 2 k.p.a., to w części "Pouczenie" przywołał treść tego przepisu. Nie można również zarzucić organowi administracji, że pismo to było niezrozumiałe i nieprecyzyjne. Skoro wnioskodawca został wezwany do "okazania do wglądu oryginału ważnego dokumentu podróży". Tak sformułowane zobowiązanie jest zrozumiałe dla każdej osoby podróżującej samodzielnie do innego kraju niezależnie od wieku i doświadczenia życiowego (autor skargi kasacyjnej podał, że wnioskodawca jest osobą bardzo młodą i po raz pierwszy składał wniosek o udzielenie zgody na pobyt). Organ przywołał także treść art. 105 ust. 2 oraz 99 ust. 1a i 106 ust. 4 i 5 ustawy o cudzoziemcach, które wskazują na obowiązki wnioskodawcy w zakresie osobistego złożenia wniosku jak i złożenia odcisków linii papilarnych oraz skutków niedopełnienia powyższych obowiązków (w takim przypadku organ ma obowiązek - po bezskutecznym upływie terminu odmówić wszczęcia postępowania).
Również w tym zakresie nie można postawić organowi zarzutu braku precyzyjności skoro w piśmie wskazano na konieczność stawiennictwa w zakreślonym terminie, pokój (stanowisko), a nawet literę biletu, który należy pobrać. W tej sytuacji należało uznać że Wojewoda [...] prowadził postępowanie wstępne w zgodzie z zasadą informowania stron określoną w art. 9 k.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.
Tym samym nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 8 w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że organ administracji formując wezwanie do usunięcia braków formalnych uczynił to w zgodzie z zasadą przekonywania oraz zaufania do władzy publicznej.
Nietrafnie również skarżący kasacyjnie wskazał, że Sąd pierwszej instancji błędnie ocenił, że organ administracji nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 7 ust. 1 pkt 1c ustawy o cudzoziemcach tj. pouczenia cudzoziemca w języku dla niego zrozumiałym o zasadach i trybie postępowania oraz o przysługujących mu prawach i ciążących na nim obowiązkach. Po pierwsze nałożenie takiego obowiązku nie oznacza, że organ winien kierować do cudzoziemca wszelkie pisma w języku dla niego zrozumiałym. Jak sam zauważył autor skargi kasacyjnej, zgodnie z art. 4 i 5 ust. 1 ustawy o języku polskim, organy administracji kierują do stron pisma w języku polskim. Jedynie pouczenia dotyczące istotnych kwestii, które mogą mieć znaczenie dla praw i obowiązków cudzoziemca winny być przekazane wnioskodawcy na piśmie w języku dla niego zrozumiałym.
Druga kwestia, na którą należy zwrócić uwagę to to, od jakiej daty działanie organu musi spełniać wymogi określone w ww. przepisie. I tak analiza omawianego przepisu prowadzi do wniosku, że obowiązek ten uaktywnia się w chwili wszczęcia postępowanie administracyjnego w sprawach wymienionych w pkt 1-3 art. 7 ust. 1 ustawy. Za taką wykładnią przepisu przemawia użycie przez ustawodawcę określenia "organ prowadzący postępowanie". Zgodnie z zasadą określoną w art. 61 § 3 k.p.a. datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Nie ulega jednak wątpliwości, że postępowanie może zostać wszczęte jedynie wnioskiem, który: po pierwsze, pochodzi od strony postępowania (w przeciwnym razie organ wydaje postanowienie, w oparciu o art. 61a § 1 k.pa., o odmowie wszczęcia postępowania), po drugie zaś, nie zawiera braków formalnych. Dopiero bowiem kompletne podanie, to jest takie, które spełnia ustawowe wymogi może skutecznie zainicjować postępowanie administracyjne.
W literaturze przedmiotu przyjmuje się i Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stanowisko to w pełni podziela, że w sytuacji gdy podanie zawiera braki formalne organ ma obowiązek wezwać wnioskodawcę do ich uzupełnienia, a wykonanie w zakreślonym terminie tego obowiązku spowoduje uznaniem, że postępowanie zostało wszczęte w dacie złożenia wniosku. W przeciwnym razie postępowanie nie wszczyna się w tej dacie lecz, w zależności od sytuacji wniosek pozostawia się bez rozpoznania lub wszczyna on postępowanie w dacie uzupełnienia braków formalnych wniosku.
Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie uaktywnił się obowiązek pisemnego pouczenia cudzoziemca w języku dla niego zrozumiałym. Postępowanie administracyjne, wobec nieusunięcia w terminie braków formalnych wniosku nie zostało bowiem skutecznie wszczęte. Za taką wykładnią powyższego przepisu przemawia też to, że mimo, iż wniosek o udzielenie zgody na pobyt czasowy jest dokumentem sformalizowanym, to ustawodawca nie przewidział obowiązku wskazania w nim języka zrozumiałego dla cudzoziemca (odmiennie niż np. we wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowe).
Tym samym dopóki cudzoziemiec nie stawi się osobiście w organie administracji (co nakazuje ustawa), dopóty organ nie ma możliwości zweryfikowania jaki język jest dla niego zrozumiałym. Nie ulega wszak wątpliwości, że warunek pouczenia w języku zrozumiałym nie jest tożsamy z obowiązkiem pouczenia w języku ojczystym. Co więcej, formularz wniosku zawiera niezbędne pouczenia nie tylko w języku polskim ale i rosyjskim, angielskim i francuskim, a na stronie internetowej urzędu zawarte są informacje o wymogach, jakie powinien spełniać wniosek o udzielenie zgody na pobyt.
Te wszystkie okoliczności pozwalają stwierdzić, że zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 1c ustawy o cudzoziemcach w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. nie jest zasadny.
Konkludując, zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie
Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.
Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a.