Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2013 r. – wydanym w sprawie o sygn. akt IV SA/Po 423/13 – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę U.S. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lutego 2013 nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, iż decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] Wójt Gminy Kotlin - działając na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. 2006 r., nr 139, poz. 993 ze zm. – określanej dalej jako u.e.l.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm. – określanej dalej k.p.a.) - orzekł o wymeldowaniu U.S. z pobytu stałego, z budynku położonego w T. pod nr [...].
Postępowanie administracyjne zakończone w I instancji powyższą decyzją zostało wszczęte na wniosek T.S. (właściciela budynku). W wyniku przeprowadzonego postępowania Wójt ustalił, że właściciel budynku położonego w T. pod nr [...] w piśmie z dnia 4 grudnia 2011 r. oświadczył, że U.S. nie przebywa w miejscu stałego zameldowania od około maja 2011 r. Obecnie zamieszkuje w W. przy ul. B. nr [...]. Natomiast U.S. przesłuchana w dniu 14 grudnia 2012 r. zeznała, że budynku położonego w T. pod nr [...] nie opuściła dobrowolnie. Przymusowo wyszła z domu dnia 6 września 2011 r., ponieważ jej życie było zagrożone ze strony państwa B. (rodzina zamieszkująca w spornym budynku). Strona twierdziła, że pozostawiła cały swój dobytek w opuszczonym domu. Przesłuchana w tym samym dniu w charakterze świadka E.B. zeznała, że strona ostatni raz w budynku przebywała we wrześniu 2011 r. Ponadto dom opuściła dobrowolnie zabierając część rzeczy i przedmiotów ze sobą, a niewielką jedynie część pozostawiając na miejscu.
Przesłuchana również w tym samym dniu w charakterze świadka A.Z. zeznała, że U. S. przyjeżdża ją odwiedzać. Ponadto zdarza się, że nocuje w budynku położonym w W. przy ul. B. nr [...]. Przeprowadzone w dniu 11 stycznia 2013 r. oględziny budynku położonego w T. pod nr [...] nie potwierdziły faktu by strona zamieszkiwała w nim. Znaleziono część rzeczy należących do wyżej wymienionej osoby, które określić należy jako zbędne do życia codziennego. Strona przyznała, że od ponad roku nie zamieszkuje w spornym budynku.
Zdaniem organu I instancji, przeprowadzone postępowanie wyjaśniające potwierdziło w sposób niebudzący wątpliwości fakt, że U. S. nie zamieszkuje w miejscu zameldowania. Oceny stanu faktycznego dokonano na podstawie zebranych materiałów dowodowych. Dowody te uznane zostały przez organ orzekający za wiarygodne, ponieważ w pełni odzwierciedlają stan faktyczny. W ocenie organu wypełnione zostały przesłanki zawarte w art. 15 ust. 2 u.e.l.
Odwołanie od powyższej decyzji pismem z dnia 31 stycznia 2013 r. wniosła U. S. wskazując, że w budynku położonym w T. pod nr [...] znajduje się jej centrum życiowych interesów, ponieważ dom położony w W. sprzedała, przeznaczając uzyskane środki na wspólne życie z mężem. Decyzja z dnia [...] stycznia 2013 r. – w ocenie odwołującej – skazuje ją na bezdomność. Odwołująca opisała również swoją sytuację rodzinną, akcentując zaistniały pomiędzy nią a rodziną jej męża konflikt.
Wojewoda Wielkopolski wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy Kotlin z [...] stycznia 2013 r.
W uzasadnieniu organ II instancji opisując stan faktyczny sprawy podkreślił, że za równoznaczną z dobrowolnym opuszczeniem lokalu należy uznać sytuację, w której osoba w nim zameldowana została z niego usunięta przez dysponenta lokalu, ale nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych w postaci powództwa cywilnego o przywrócenie naruszonego posiadania albo o eksmisję, umożliwiających powrót do lokalu, których podjęcie doprowadziłoby do uznania działań dysponenta lokalu za bezprawne.
Za niesporne w rozpatrywanej sprawie organ II instancji uznał, że odwołująca wyprowadziła się z mieszkania w T. w 2011 r. i od tego czasu w nim nie zamieszkuje, a zatem doszło do opuszczenia miejsca stałego pobytu. Odwołująca po wyprowadzeniu się ze spornego mieszkania, nigdy już w nim nie zamieszkała, nie skorzystała też z przysługujących jej środków zmierzających do przywrócenia utraconego posiadania, jak powództwo posesoryjne, czy żądanie eksmisji z należnego jej lokalu zajmujących go osób. Nie wykazała też w sposób przewidziany prawem, tj. orzeczeniem właściwego organu, że została zmuszona do opuszczenia spornego lokalu. Sytuacja ta jest zatem równoznaczna z dobrowolnym opuszczeniem miejsca stałego pobytu.
Wojewoda zwrócił również uwagę na wyjaśnienia złożone przez odwołującą do protokołu w dniu 14 grudnia 2012 r. z których wynika, że wystąpiła ona do Wójta o przydział mieszkania, co może dowodzić, że nie zamierza powrócić do miejsca stałego zameldowania.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyżej wskazaną decyzję Wojewody z dnia [...] lutego 2013 r. wniosła U. S. pismem z dnia 25 marca 2013 r., domagając się jej uchylenie jako naruszającej prawo oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżąca zanegowała stan faktyczny przedstawiony w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji podkreślając, że nie opuściła dobrowolnie miejsca zamieszkania. Skarżąca zwróciła również uwagę, że Wojewoda wskazał w wydanej decyzji nieobowiązujący od 1 stycznia 2013 r. art. 15 ust. 2 u.e.l.
Oddalając powyższą skargę Sąd podzielił ustalenia faktyczne poczynione przez organy obu instancji, przyjmując je za własne oraz czyniąc podstawą prowadzonych rozważań. W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organy ustaliły w sposób niewątpliwy, że skarżąca nie koncentruje swojego życia we wskazanym powyżej lokalu mieszkalnym. Sama skarżąca podczas oględzin budynku znajdującego się pod nr [...] w T., które miały miejsce 11 stycznia 2013 r. przyznała, że nie przebywała w nim od ponad roku. Tak samo w skardze skarżąca przyznała, że w powyżej wskazanym domu nie zamieszkuje, podkreślając jednocześnie, iż dzieje się tak ze względu na agresywne zachowanie rodziny męża.
Następnie Sąd I instancji powołał przepisy prawa materialnego będące podstawą rozstrzygnięcia, a mianowicie art. 15 ust. 1 u.e.l. zgodnie z którym na osobie, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące, spoczywa obowiązek wymeldowania się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. W przypadku zaniechania tego obowiązku, stosownie do art. 15 ust. 2 u.e.l. organ gminy wydaje na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego.
W ocenie Sądu I instancji w rozpoznawanej sprawie wykazane zostało w sposób niewątpliwy, że skarżąca nie koncentruje centrum swoich życiowych interesów w lokalu mieszkalnym położonym w T. pod nr [...], tzn. nie przebywa w nim regularnie, nie nocuje, nie spożywa posiłków. Jak trafnie zauważył organ II instancji, fakt posiadania w lokalu mieszkalnym swoich rzeczy oraz innych ruchomości, nie prowadzi automatycznie do wniosku, że przesłanka opuszczenia lokalu nie została spełniona. Jeżeli całokształt zachowania skarżącej wskazuje, że lokal w którym jest na stałe zameldowana przestał być tego rodzaju miejscem koncentracji jej interesów życiowych, wówczas przesądzającego znaczenia nie można nadawać okoliczności pozostawienia w tym lokalu niektórych przedmiotów należących do skarżącej.
Z kolei akcentowany przez skarżącą konflikt z właścicielem budynku nie mógł mieć przesądzającego znaczenia dla uznania, że skarżąca nie opuściła miejsca stałego pobytu. Jeżeli skarżąca nie skorzystała z przysługujących jej w trybie cywilnoprawnym środków zmierzających do swobodnego dostępu do mieszkania, to dla postępowania prowadzonego w przedmiocie wymeldowania nie mógł odegrać przesądzającego znaczenia ewentualny konflikt jaki zaistniał pomiędzy nią a pozostałymi mieszkańcami. Sąd I instancji podzielił wyrażony w orzecznictwie pogląd, że za równoznaczną z opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.e.l. należy uznać nie tylko dobrowolną zmianę miejsca pobytu, ale także sytuację w której osoba dotychczas zameldowana została usunięta z lokalu i nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do niego (por. wyrok NSA z 9 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 299/11, lex nr 1252007, wyrok NSA z 19 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 771/11, lex nr 1252181, wyrok NSA z 30 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 1369/11, lex nr 1291933). W niniejszej sprawie skarżąca nie skorzystała z takich środków przyznając dodatkowo, że postępowanie w sprawie znęcania się nad nią przez krewnych męża zostało umorzone.
Sąd I instancji odnosząc się do sformułowanego w skardze zarzutu dotyczącego naruszenia art. 15 ust. 2 u.e.l. uznał, iż nie zasługiwał on na uwzględnienie. Skarżąca błędnie wskazała, że przepis ten nie obowiązuje od 1 stycznia 2013 r. Ustawą z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2012 r., poz. 1407), z dniem 31 grudnia 2012 r. uzyskał on nowe brzmienie. Nowelizacja art. 15 ust. 2 u.e.l. nie miała wpływu na treść decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. oraz z dnia [...] lutego 2013 r., które zostały podjęte na podstawie nowego stanu prawnego.
Mając powyższe na uwadze Sąd I instancji - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012 r., poz. 270 ze zm. – określanej dalej jako p.p.s.a.) - oddalił skargę.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła U. S., zaskarżając wyrok w całości, zarzucając jednocześnie:
- 1. naruszenie prawa materialnego tj. przepisu art. 15 ust. 2 u.e.l. poprzez błędne przyjęcie, że dobrowolnie opuściła mieszkanie w T. pod nr [...] i spełnione zostały ustawowe przesłanki do wymeldowania jej z tego mieszkania przez organ administracyjny;
- 2. naruszenie przepisów postępowania tj.:
- a) przepisu art. 135 p.p.s.a. w związku z pkt. 1 skargi, z uwagi niepodjęcie działań mających na celu usuniecie stanu niezgodnego z prawem przez utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem prawa;
- b) przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi w całości w sytuacji, gdy organy administracyjne naruszyły przepisy postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 k.p.a. i nie wyjaśniły dokładnie wszystkich okoliczności przedmiotowej sprawy oraz w sposób wyczerpujący nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego oraz dokonanie błędnej oceny przez WSA prowadzonego przez organy administracyjne postępowania o wymeldowaniu i dokonanej przez organy administracyjne oceny zebranego w sprawie materiału, z uwagi na błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 15 ust. 2 u.e.l., a naruszeń tych WSA nie dostrzegł rozpoznając sprawę.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie i uwzględnienie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, z uwzględnieniem nieopłaconych nawet w części kosztów zastępstwa procesowego pełnomocnika ustanowionego z urzędu.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podkreśliła, iż organy administracji nie przeprowadziły w sposób pełny i kompleksowy postępowania dowodowego zgodnie z art. 7 k.p.a., nie wyjaśniając, czy rzeczywiście opuszczenie zajmowanego lokalu w T. nr [...] przez nią było dobrowolne, a oceniając materiał dowodowy nie odniesiono się np. do dowodu z jej zeznań w części wskazującej na zawiadomienie organów ścigania o jej "wyrzuceniu" z lokalu w T. nr [...] przez krewnych jej męża, jak również o znęcaniu się nad skarżącą przez członków rodziny męża i groźbach kierowanych pod jej adresem. Organy obu instancji przyjęły, iż brak ze strony skarżącej skorzystania ze środków prawnych w postaci powództwa o przywrócenie utraconego posiadania, czy powództwa o eksmisję osób zagrażających życiu i zdrowiu skarżącej, a przebywających w mieszkaniu w T. nr [...] należy interpretować jako zachowanie skarżącej zrównane z "dobrowolnym" opuszczeniem mieszkania.
Z takim stanowiskiem w ocenie skarżącej nie sposób się zgodzić, gdyż nie poczyniła powyższych kroków prawnych wyłącznie z braku świadomości prawnej w tym zakresie. Na poparcie stanowiska, iż skarżąca nie godziła się z wyrzuceniem jej z mieszkania, a także, że okazywała zamiar powrotu do niego świadczy fakt, iż skarżąca skorzystała z jedynego dostępnego dla niej w tym momencie środka i zawiadomiła o całej sytuacji związanej z wyrzuceniem jej z mieszkania organy ścigania. Pominięcie tej części zeznań skarżącej i niewyjaśnienie kwestii podejmowania przez nią działań zmierzających do wprowadzenia jej do mieszkania powoduje, że w ocenie skarżącej naruszone zostały zarówno przepis art. 7 k.p.a., jak i art. 15 ust. 2 u.e.l. poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie oraz przyjęcie, że U. S. dobrowolnie opuściła mieszkanie w T. pod nr [...] i spełnione zostały ustawowe przesłanki do wymeldowania jej z tego mieszkania przez organ administracyjny.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym należy, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Skarżąca formułuje zarzuty wskazujące zarówno na naruszenie prawa materialnego, jak też na naruszenie przepisów postępowania. Przedmiot obu rodzajów zarzutów, jak i kierunek ich argumentacji pozostaje jednak w ścisłym związku, koncentrując się zasadniczo wokół postanowień art. 15 ust. 2 u.e.l., których błędna wykładania i zastosowanie doprowadziło do nieprawidłowej oceny przez Sąd I instancji dokonanych przez organy ustaleń faktycznych. Mając zatem na względzie powyższy związek treściowy, sformułowane w niniejszej skardze kasacyjnej zarzuty poddane winny zostać kontroli kasacyjnej łącznie, w kontekście naruszenia prawa materialnego. Dopiero wynik tego aspektu kontroli kasacyjnej może zostać nałożony na ocenę zarzutu naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy.
Podstawę wydania decyzji o wymeldowaniu osoby zameldowanej na pobyt stały lub czasowy stanowi art. 15 ust. 2 u.e.l., zgodnie z którym organ gminy wydaje na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego i nie dopełniła obowiązku wymeldowania.
Zasadniczym elementem decydującym o możliwości wymeldowania jest trwałość oraz dobrowolność opuszczenia miejsca pobytu stałego (por. wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 476/08, wyrok NSA z dnia 2 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 67/08, wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1569/07, wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 389/07).
Opuszczenie lokalu można uznać za dobrowolne i trwałe, jeżeli wynikało ono z nieskrępowanej woli przeniesienia swoich interesów życiowych w inne miejsce. Przepis art. 6 ust. 1 u.e.l. stanowi bowiem, że pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Przesłanki te winny być stwierdzone na podstawie obiektywnie istniejących okoliczności faktycznych, z których taki wniosek da się logicznie wyprowadzić, nie jest tu zatem wystarczające subiektywne formułowanie woli przez osobę zainteresowaną.
Przez dobrowolność rozumie się nie tylko opuszczenie lokalu z własnej woli, tj. bez przymusu, ale także sytuację, w której, niezależnie od okoliczności opuszczenia lokalu, opuszczający lokal nie podejmuje żadnych działań zmierzających do przywrócenia możliwości przebywania w lokalu (por. wyrok NSA z 6 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 401/06, wyrok NSA z 11 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 389/07, wyrok NSA z 7 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 302/05). Stąd też za równoznaczną z dobrowolnym opuszczeniem lokalu należy uznać sytuację, w której osoba w nim zameldowana została z niego usunięta przez dysponenta lokalu wbrew swej woli, ale nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu, których podjęcie doprowadziłoby do uznania działań dysponenta lokalu za bezprawne. Takimi środkami są roszczenia cywilnoprawne. Nieskorzystanie z nich we właściwym czasie, jak również sytuacja, gdy nie odniosły one zamierzone skutku powoduje, że zachodzą podstawy do wymeldowania, skoro jego przesłanką jest fakt niezamieszkiwania w lokalu (por. wyrok NSA z dnia 10 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 722/06, wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2001 rok, sygn. akt V SA 3078/00; wyrok NSA z dnia z dnia 15 lutego 2002 roku, sygn. akt II SA/Po 1942/00, wyrok NSA z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt II OSK 127/05).
W kontekście powyższych rozważań należało uznać, iż Sąd I instancji właściwie zinterpretował art. 15 ust. 2 u.e.l. i prawidłowo zastosował ten przepis do ustalonego stanu faktycznego, przy czym zakres niezbędnych ustaleń wyznaczył powołany przepis prawa materialnego. Ponadto ustalenia te zostały poczynione z zachowaniem zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a., który stanowi, iż w toku postępowania organy administracji publicznej podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Z tych ustaleń wynika bowiem w sposób jednoznaczny, iż skarżąca – co sama przyznała - w chwili wydawania decyzji o wymeldowaniu od ponad roku nie zamieszkiwała w spornym lokalu, ani też nie skorzystała ze środków prawnych umożliwiających jej przywrócenie utraconego posiadania. Przy czym w tym zakresie skarżąca nie może tłumaczyć się nieznajomością prawa, czy brakiem środków koniecznych dla uzyskania porady prawnej lub ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, a następnie uruchomienia stosownego postępowania.
Zwrócić bowiem należy uwagę, iż przepisy procedury cywilnej (art. 117 i nast. ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego – Dz. U nr 43, poz. 296 ze zm. i art. 101 i nast. ustawy z dnia z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych – Dz. U z 2010 r. Nr 90, poz. 594 ze zm.) przewidują możliwość udzielania pomocy prawnej z urzędu oraz zwolnienia od kosztów sądowych i to jeszcze przed wytoczeniem sprawy.
Ponadto skarżąca - powołując się w skardze kasacyjnej - w jej ocenie na istotną okoliczność zawiadomienie organów ścigania o znęcaniu się nad nią przez członków rodziny męża, jednocześnie pomija, iż postępowania to zostało umorzone, na co trafnie zwrócił uwagę Sąd I instancji, a co świadczy, iż nie wykazano żadnej sytuacji, w której doszło do przymusu opuszczenia lokalu przez skarżącą.
Należy w tym miejscu również podkreślić, iż nałożenie na organy prowadzące postępowanie administracyjne obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia strony postępowania od współudziału w realizacji tego obowiązku. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy nieudowodnienie określonej czynności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony (por. wyrok NSA z dnia 26 października 1984 r., II SA 1205/84, ONSA 1984, z. 2, poz. 98). Skarżącą w toku postępowania administracyjnego nie wykazała się. żadną aktywnością dowodową w tym zakresie.
Dlatego też Sąd I instancji prawidłowo oddalił skargę zgodnie z art. 151 p.p.s.a., a tym samym niezasadny jest zarzut naruszenia tego przepisu, jak i zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a., którego zresztą Sąd nie mógł naruszyć "poprzez niewłaściwe zastosowanie" - jak formułuje to autor skargi kasacyjnej - skoro go nie stosował.
Podobnie rzecz się ma z zarzutem naruszenia art. 135 p.p.s.a. Przepis ten ma bowiem zastosowanie jedynie w razie uwzględnienia skargi. Ponadto naruszenie art. 135 p.p.s.a. nie może być przedmiotem skutecznego zarzutu skargi kasacyjnej, ponieważ wspomniany przepis uprawnia sąd administracyjny, a nie wnoszącego skargę na ściśle określony akt lub czynność organu administracji publicznej (por. wyrok NSA z 12 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1199/12, wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2014 r., sygn. akt II GSK 1979/13, wyrok NSA z dnia 28 lipca 2004 r., sygn. akt OSK 678/04). W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji uznał, że organy nie dopuściły się naruszenia prawa i oddalił skargę, co powoduje, że zarzut naruszenia powołanego przepisu nie może odnieść zamierzonego skutku.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i zgodnie z art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż to wynagrodzenie, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a. Stosownie do § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461), pełnomocnik powinien złożyć wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu stosowne oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie (por. wyrok NSA z 23 lutego 2011 r., I OSK 195/11.