Uzasadnienie
Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Zarządzeniem z dnia 11 lipca 2013 r. wezwany został,we wskazanym siedmiodniowym terminie pod rygorem odrzucenia skargi, do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 9 odpisów skargi.
W odpowiedzi na to wezwanie skarżący nadał listem poleconym pismo procesowe zatytułowane skarga, jednakże nie był to odpis skargi.
Sąd odrzucił skargę, wskazując na art. 57 § 1, art. 46 § 1, art. 49 § 1 oraz art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Sąd stwierdził, że niedołączenie do skargi jej odpisów dla pozostałych stron stanowi taki brak skargi, który uniemożliwia nadanie sprawie dalszego biegu i w konsekwencji musi on prowadzić - w razie niewykonania przez skarżącego wystosowanego do niego wezwania - do odrzucenia skargi na podstawie art.58 § 1 pkt. 3 p.p.s.a.
Od tego postanowienia skarżący wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie art. 47 § 1, art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi, pomimo że brak nadesłania przez skarżącego 9 odpisów skargi nie uniemożliwiał nadania skardze prawidłowego biegu, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wniósł ponadto o uchylenie tego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazał, że brak formalny musi posiadać taki charakter i być na tyle istotny, aby uniemożliwił nadanie pismu procesowemu właściwego biegu. Rygorystyczne stanowisko sądu zamyka skarżącemu drogę do sądu. Stwierdził, że aktualnie w orzecznictwie dominuje inny pogląd i na poparcie tej tezy wskazał kilka orzeczeń NSA.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jednym z takich wymagań jest zawarty w art. 47 p.p.s.a. obowiązek dołączenia do pisma jego odpisów dla doręczenia ich stronom. Stosownie natomiast do art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, wynikającym z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie skarga skarżącego zawierała brak formalny w postaci niedołączenia 9 odpisów skargi dla stron postępowania. Przewodniczący zarządzeniem z dnia 11 lipca 2013 r. wezwał skarżącego do uzupełnienia tego braku poprzez nadesłanie brakujących odpisów skargi, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżący wezwania tego jednak nie wykonał. Wobec tego, sąd zasadnie skargę odrzucił.
Ustosunkowując się do zarzutów skarżącego wskazać należy, że nie można w sytuacji wyraźnej regulacji procesowej wzywać do uzupełnienie braku formalnego pod rygorem odrzucenia skargi, a następnie twierdzić, że nie był to brak istotny i nie stosować rygoru przewidzianego w przepisach prawa. Już samo wezwanie do uzupełnienia braku świadczy o tym, że był to brak uniemożliwiający nadanie skardze prawidłowego biegu, gdyż tylko do uzupełnienia takich braków sąd jest upoważniony wezwać stronę. Ponadto, to postępowanie skarżącego zamyka pozostałym uczestnikom, dla których nie przedłożył on odpisów pisma procesowego, możliwość obrony swych interesów, co stanowi konsekwencję prawa do sądu.
Zauważyć również trzeba, że na gruncie zaobserwowanej rozbieżności orzecznictwa w kwestii postępowania w przypadku tego braku formalnego Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę w składzie siedmiu sędziów z 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13, w której wyraźnie stwierdził, że "niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd". Argumentując swoje stanowisko sąd stwierdził w szczególności, że "ustawodawca nie przewidział prawnych możliwości uzupełniania braków formalnych żadnych pism procesowych przez sąd, ani nie dokonał rozróżnienia na braki "istotne" i "nieistotne", a jedynie wskazał na braki, które uniemożliwiają nadanie pismu prawidłowego biegu, przemawia za przyjęciem ścisłej wykładni omawianych przepisów, reprezentowanej tak w judykaturze, jak i orzecznictwie".
Sąd wskazał, że "obowiązek dołączenia odpisów wiąże się zatem z naczelną zasadą postępowania sądowoadministracyjnego, czyli zasadą równości stron i kontradyktoryjności postępowania" oraz jego pewności, a także pozwala na realizację innej, niż prawo do sądu, konstytucyjnej zasady równości wobec prawa. Sąd zwrócił także uwagę na sytuację prawną podmiotów określonych w art. 32 p.p.s.a., "którą kształtuje zasada równouprawnienia, polegająca na tym, że każda strona procesowa ma zapewnione w procesie jednakowe środki ochrony i jednakowe możliwości ich użycia przez podejmowanie odpowiednich czynności procesowych".
Ostatecznie natomiast sąd zauważył, że "przyjęcie poglądu, że braku odpisów skargi nie można zakwalifikować jako braku istotnego skargi, którego nieuzupełnienie uniemożliwia skardze nadanie prawidłowego biegu, pozostaje ponadto w sprzeczności z niebudzącą wątpliwości treścią przepisów: art. 47 §1, art. 49 §1 i 2, art. 57 § 1 i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Odmienna interpretacja wskazanych przepisów mogłaby nosić cechy wykładni contra legem.".
Wobec wyraźnego stanowiska sądu wyrażonego w tej uchwale oraz regulacji zawartej w art. 269 p.p.s.a., sąd – podzielając z powyższych powodów pogląd wyrażony w tym orzeczeniu – uznał, że sąd pierwszej instancji zasadnie odrzucił skargę.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.