Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 grudnia 2018 r. sygn. akt II OSK 3180/18 Naczelny Sąd Administracyjny w pkt 2. zasądził od skarżących kasacyjnie A. D., L. M., J. P. i F. D. solidarnie na rzecz Miasta W. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
W piśmie z dnia 1 lutego 2019 r. pełnomocnik organu wystąpił o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej zawartej w punkcie drugim sentencji wyroku poprzez zastąpienie omyłkowego wyrażenia "Miasta W.", prawidłowym wyrażeniem "Gminy W.".
Uzasadniając powyższy wniosek pełnomocnik organu wskazał, że osobowość prawną, a tym samym i zdolność do bycia podmiotem praw i obowiązków wyposażona jest Gmina W., której organem stanowiącym jest Rada Miejska w W., natomiast podmiot o nazwie Miasto W. formalnie nie istnieje.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2). Jeżeli sprawa toczy się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, Sąd ten może z urzędu sprostować wyrok pierwszej instancji (art. 156 § 3).
Orzekając w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sąd administracyjny obowiązany jest wskazać właściwy w sprawie organ zgodnie z jego oznaczeniem. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia była uchwała Rady Miejskiej w W. z dnia (...) marca 2014 r. nr (...) w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wybranych terenów w obszarze miasta W.. Sąd zgadza się ze wskazaniem pełnomocnika organu, że Rada Miejska w W. jest organem stanowiącym Gminy W.. Wynika to bowiem z akt sądowych, w tym z pełnomocnictwa do działania w niniejszej sprawie udzielonego przez Burmistrza działającego w imieniu Gminy W. (k. 224).
Mając powyższe na uwadze należało uznać, że wniosek organu o sprostowanie oczywistej omyłki w punkcie drugim sentencji wyroku z dnia 13 grudnia 2018 r. jest uzasadniony, zatem Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 i 2 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.