Uzasadnienie
Wyrokiem z 28 maja 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. z siedzibą w W. (dalej: skarżąca) na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] listopada 2017 r. w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że wnioskiem z 7 lipca 2015 r. Gmina Wałbrzych (dalej: inwestor) wystąpiła do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn.: "Poprawa bezpieczeństwa i przepustowości ruchu w ciągu "Trasy [...]" poprzez budowę obwodnicy [...] – [...] oraz obwodnicy [...] w Gminie [...]". Planowane przedsięwzięcie polegać miało na budowie nowego układu drogowego oraz modernizacji i przebudowie istniejącej infrastruktury drogowej na obszarze dwóch sąsiadujących ze sobą gmin: [...]. W zależności od wariantu planowana była przebudowa i modernizacja istniejących dróg, wykorzystanie nasypu nieczynnej linii kolejowej oraz wytyczenie szlaku przez obszar pól i łąk w okolicach miejscowości [...].
Decyzją z [...] lutego 2017 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we Wrocławiu ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 1 lit. b) i ust 6, art. 82 oraz art. 85 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2017 r. poz. 1405; dalej: ustawa środowiskowa).
Od przedmiotowej decyzji odwołanie wniosła skarżąca.
Decyzją z [...] listopada 2017 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska uchylił decyzję w części i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy w sposób wskazany szczegółowo w osnowie decyzji. Rozstrzygnięcie to dotyczyło fragmentu pkt I 2.8 oraz pkt IV decyzji organu I instancji. W pozostałej części organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że postanowieniem z [...] sierpnia 2016 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Wałbrzychu zaopiniował pozytywnie warunki realizacji przedsięwzięcia pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych bez zastrzeżeń. Ponadto organ odwoławczy odniósł się szczegółowo do zarzutów odwołania.
Skargę na powyższą decyzję wniosła skarżąca.
Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że organ odwoławczy rozpatrzył sprawę w pełnym zakresie. Analiza prowadzonego przez organ I instancji postępowania, obejmująca proces kwalifikacji przedsięwzięcia, udział społeczeństwa i stron postępowania, uzgadnianie i opiniowanie przez inne organy współdziałające środowiskowych uwarunkowań decyzji organu I instancji znalazła wyraz w reformatoryjnym rozstrzygnięciu organu odwoławczego. Zmiana treści decyzji organu I instancji była efektem przeprowadzonej analizy całokształtu materiału dowodowego, a zakres wprowadzonych zmian wykraczał poza kwestie poruszone w odwołaniu. Ponadto skarżąca nie wskazała, do jakich kwestii organ odwoławczy się nie odniósł oraz w jaki sposób mogłoby to wpłynąć na wynik postępowania.
Sąd I instancji wskazał, że w ocenie skarżącej, uzasadnienie decyzji oparte jest wyłącznie na stanowisku inwestora, a w zaskarżonej decyzji brak jest wyjaśnienia podstawy prawnej i faktycznej. Sąd I instancji podzielił stanowisko organu odwoławczego, że zbieżność niektórych wyjaśnień złożonych przez inwestora z treścią decyzji drugoinstancyjnej wynika z tego, że organ w ramach prowadzonej analizy posiadanego materiału dowodowego oraz stanu prawnego, doszedł do konkluzji zbliżonych merytorycznie do tych przedstawionych w złożonych wyjaśnieniach. Zdaniem Sądu I instancji, organ należycie wyjaśnił podstawę prawną decyzji i przytoczył właściwe przepisy prawa. Uzasadnienie faktyczne zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.
W ocenie Sądu I instancji, zarzut naruszenia art. 71 ust. 1 ustawy środowiskowej był nieuzasadniony, ponieważ decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu z [...] lutego 2017 r. określiła środowiskowe uwarunkowania realizacji objętego postępowaniem przedsięwzięcia, w tym rodzaj i miejsce realizacji, warunki wykorzystania terenu w poszczególnych fazach, wymagania dotyczące ochrony środowiska, zakres działań kompensacyjnych oraz zakres obowiązkowej analizy porealizacyjnej.
Na podstawie akt sprawy, a także treści uzasadnienia decyzji, Sąd I instancji podzielił ocenę Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, że organ I instancji uwzględnił w decyzji wszystkie elementy wymienione w art. 80 ust. 1 ustawy środowiskowej. Organ I instancji wziął pod uwagę zarówno opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Wałbrzychu jak i ustalenia zawarte w przedłożonym przez inwestora raporcie. Raport był wielokrotnie uzupełniany i doprecyzowany w związku z wątpliwościami organu I instancji. Znajduje to odzwierciedlenie w wielokrotnych wezwaniach do przedłożenia wyjaśnień i uzupełnień przez inwestora, m.in. w pismach Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu z 30 września 2016 r., 13 października 2016 r., 24 listopada 2016 r., 21 grudnia 2016 r. oraz 3 lutego 2017 r.
Sąd I instancji stanął na stanowisku, że zaproponowane przez inwestora warianty wypełniają definicję wariantów wyrażonych w art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej.
W ocenie Sądu I instancji, jeżeli w raporcie został przedstawiony wariant najkorzystniejszy, a z wniosków raportu wynika, że oddziaływanie zamknie się w granicach nieruchomości, to lakoniczność wariantu co do niepodejmowania przedsięwzięcia nie jest mankamentem, który dyskwalifikowałby go w tym względzie. Nieuzasadnione jest wymaganie od inwestora przedstawienia wariantów planowanego przedsięwzięcia w postaci opcji zamiennych o zbliżonych cechach.
W ocenie Sądu I instancji, organ I instancji przeprowadził szczegółową analizę przedłożonych przez inwestora materiałów, w tym raportu. W trakcie toczącego się postępowania, organ I instancji nie odmawiał wartości dowodowej informacjom przedkładanym przez strony, każdorazowo je rozpatrując, co potwierdza nałożony na inwestora obowiązek przeprowadzenia analizy porealizacyjnej.
Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, że inwestor w sposób wyczerpujący scharakteryzował potencjalne konflikty społeczne związane z realizacją przedsięwzięcia.
Ponadto Sąd I instancji wyjaśnił, że w ocenie skarżącego, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Wałbrzychu wydając opinię z [...] sierpnia 2016 r. nie dysponował kompletnym raportem o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zdaniem Sądu I instancji, analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że wezwania do uzupełnienia raportu miały na celu umożliwienie odniesienie się przez inwestora do uwag i wniosków złożonych przez strony postępowania. Mając na uwadze charakter wezwań i udzielanych przez inwestora odpowiedzi, które w zdecydowanej większości dotyczyły metodyki i źródeł danych zawartych w raporcie, Sąd I instancji uznał, że materiał dowodowy zgromadzony po wydaniu opinii przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Wałbrzychu nie wpłynął na jakość i prawidłowość informacji ujętych w raporcie, a jedynie je uszczegółowił.
Odnosząc się do "Pisma procesowego – uzupełnienia skargi z 15 grudnia 2017 r." z 16 stycznia 2017 r., w którym skarżący przedstawił dodatkowe zarzuty dotyczące przeprowadzonej inwentaryzacji przyrodniczej oraz analiz oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (m.in. analizy akustycznej), Sąd I instancji podzielił stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę, uznając je za własne.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca.
W pierwszej kolejności skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania.
Po pierwsze, art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23; dalej: k.p.a.) oraz w związku z art. 85 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej. Polegało to na oddaleniu skargi pomimo naruszenia przez organy obu instancji wskazanych przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie skarżącej, organy nie dokonały rzetelnej oceny raportu, a uzasadnienie decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska nie odpowiada wymogom określonym w przepisach prawa. Organ ten nie rozpatrzył sprawy w jej całokształcie, ale ograniczył się do rozpatrzenia zarzutów sformułowanych przez skarżącą w odwołaniu.
Po drugie, art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. przez wadliwą kontrolę ustaleń stanu faktycznego dokonanego przez organy w trakcie postępowania administracyjnego i zbyt ogólnikowe uzasadnienie wyroku, a przede wszystkim nie odniesienie się do zarzutów zawartych w pismach procesowych [...] z 11 stycznia 2018 r. i z 22 maja 2018 r. oraz załączonych do nich opinii sporządzonych przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] z 19 grudnia 2017 r. i z 22 maja 2018 r.
Po trzecie, art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 106 § 3 p.p.s.a. polegające między innymi na braku wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w szczególności motywów uznania, że opinia specjalistycznej firmy zajmującej się opracowywaniem tego rodzaju dokumentów, wykazująca nieprawidłowości przygotowanego raportu, a w konsekwencji błędy organów wydających decyzję, jest bez znaczenia i nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie skarżącej uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone wadliwie, nie przedstawiono w nim stanu sprawy oraz zarzutów podniesionych we wszystkich pismach procesowych skarżącej.
Po czwarte, art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. przez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ II instancji art. 15 i art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. Polegało to na wydaniu decyzji z naruszeniem przepisów postępowania o jego dwuinstancyjności i pomimo braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.
Po piąte, art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 77 ust. 1 pkt 2, art. 77 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej oraz w związku z art. 78 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej, a także w związku z art. 7 k.p.a. Polegało to na niewłaściwym przyjęciu, że uzupełnienie raportu po wydaniu opinii przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Wałbrzychu z [...] sierpnia 2016 r., który opiniując przedsięwzięcie nie dysponował pełnym raportem (Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we Wrocławiu wzywał inwestora do przedłożenia wyjaśnień i uzupełnień), nie wpłynęło na jakość i prawidłowość informacji ujętych w raporcie, a także spowodowałoby znaczne wydłużenie postępowania.
Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego.
Po pierwsze, art. 66 ust. 1 pkt 5 i pkt 6 ustawy środowiskowej w związku z art. 80 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej, a także art. 81 ust. 1 ustawy środowiskowej w związku z art. 63 ust. 4 tej ustawy. W ocenie skarżącej, błędna wykładnia tych przepisów doprowadziła do uznania, że warianty zaproponowane przez inwestora prawidłowo wypełniają dyspozycję tego przepisu.
Po drugie, art. 77 ust. 1 pkt 2 oraz art. 77 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej przez błędne niezastosowanie na etapie bezpośrednio poprzedzającym wydanie decyzji środowiskowej. Polegało to na zasięgnięciu opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Wałbrzychu przed uzupełnieniem raportu.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz zaskarżonej decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] listopada 2017 r., jak również poprzedzającej ją decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu z [...] lutego 2017 r. ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Ponadto skarżąca wniosła o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Ponadto, jeżeli w skardze kasacyjnej podniesiono jednocześnie zarzuty naruszenia prawa procesowego i prawa materialnego, to w pierwszej kolejności należy rozpatrzyć te pierwsze, co następnie pozwoli ocenić prawidłowość zastosowania w danym stanie faktycznym powołanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego.
Po pierwsze, chybiony jest zarzut kasacyjny, który podnosi naruszenie przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a. z powodu jego zastosowania w związku z art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz w związku z art. 85 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej. Sąd I instancji dokonał bowiem prawidłowej kontroli stanu faktycznego ustalonego przez właściwe organy. Dotyczy to kontroli Sądu I instancji postępowania dowodowego w zakresie przyjętej kwalifikacji danego przedsięwzięcia, udziału społeczeństwa, trybu opiniowania przez właściwy miejscowo i rzeczowo organ państwowej inspekcji sanitarnej, oceny raportu o oddziaływaniu danego przedsięwzięcia na środowisko jak i osnowy i uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji reformatoryjnej organu odwoławczego, które jest zgodne z dyspozycją art. 85 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej.
Należy bowiem zaznaczyć, że organ odwoławczy decyzją z 16 listopada 2017 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji w pkt I.2.8 oraz w pkt IV osnowy jego decyzji, a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W szczególności Sąd I instancji prawidłowo orzekł, że uzasadnienie faktyczne decyzji organu odwoławczego zawiera zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 85 ust. 2 ustawy środowiskowej wymagane przez te przepisy elementy. Dotyczy to zarówno ustaleń faktycznych, które organ uznał za udowodnione, a także materiału dowodowego, który wykorzystał, jak i przyczyn, z powodu których innym dowodom - w tym także dostarczonym przez skarżącą - odmówił wiarygodności. Jest to zgodne z zasadą swobodnej oceny dowodów na podstawie art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w celu prawidłowego ustalenia czy dana okoliczność faktyczna została udowodniona. Odnosi się to także do oceny rodzaju i miejsca realizacji planowanego przedsięwzięcia oraz koniecznych wymagań z zakresu ochrony środowiska, które inwestor musi spełnić, jak i odpowiednich działań w zakresie kompensacji przyrodniczej oraz analizy akustycznej, a także zakresu przedmiotowego nałożonego obowiązku odnośnie analizy porealizacyjnej.
Dlatego też wydając decyzję środowiskową, właściwe organy spełniły również wymagania zawarte w art. 80 ust. 1 ustawy środowiskowej. W szczególności uwzględniły opinię organu państwowej inspekcji sanitarnej, która w świetle art. 77 ust. 1 pkt 2 tejże ustawy może być tylko formułowana w ramach jego właściwości rzeczowej, a także ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu danego przedsięwzięcia na środowisko oraz wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa. Ponadto należy zaznaczyć, że powyższy raport był wielokrotnie uzupełniany i doprecyzowany w ramach wyjaśnień i uzupełnień jego ustaleń. Wynika to m.in. z będących w aktach sprawy pism Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu z 30 września 2016 r., 13 października 2016 r., 24 listopada 2016 r., 21 grudnia 2016 r. oraz 3 lutego 2017 r.
Po drugie, nie jest również zasadny zarzut kasacyjny, który podnosi naruszenie przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Wynika to z tego, że zgodnie – co podniesiono wyżej – z zasadą swobodnej oceny dowodów, która obowiązuje w k.p.a., wbrew temu zarzutowi kasacyjnemu Sąd dokonał prawidłowej kontroli całego zebranego przez właściwe organy materiału dowodowego, a więc także pism procesowych skarżącej [...] z 11 stycznia 2018 r. i z 22 maja 2018 r., jak i załączonych do nich opinii opracowanych przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] z 19 grudnia 2017 r. i z 22 maja 2018 r. Oznacza to, że w powyższym stanie faktycznym, prawidłowo ustalonym i poddanym właściwej kontroli przez Sąd I instancji, brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 134 § 1 w związku z art. 141 § 4 zdanie 1 p.p.s.a. Sąd I instancji dokonał kompleksowej i prawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, w świetle całego zebranego w sprawie przez właściwe organy materiału dowodowego, co nastąpiło zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów oraz zgodnie z regułami postępowania dowodowego wynikającymi z art. 7, art. 11 i art. 77 § 1 k.p.a. Ponadto, w świetle uchwały siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie oczywiście nie nastąpiło.
Dlatego też nie jest również zasadny zarzut kasacyjny, który podnosi naruszenie przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 106 § 3 p.p.s.a., ponieważ uzasadnienie wyroku zawiera wszystkie wymagane przez art. 141 § 4 p.p.s.a. elementy, a w szczególności podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie w oparciu o prawidłowo poddany kontroli stan faktyczny ustalony przez właściwe organy.
Natomiast, co wynika także z linii orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, celem postępowania dowodowego, zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego w sprawie, tylko ocena, czy właściwe organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami procedury administracyjnej, a następnie, czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji odpowiednich norm prawa materialnego.
Po trzecie, brak jest również podstaw do uwzględnienia zarzutu kasacyjnego, który podnosi naruszenie przez Sąd I instancji przepisów art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. jak i w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. z powodu oddalenia skargi chociaż nastąpiło naruszenie przez organ odwoławczy art. 15 i art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. Miało to polegać na wydaniu decyzji z naruszeniem przepisów postępowania o jego dwuinstancyjności oraz pomimo braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Jednak decyzja organu odwoławczego, która była nawet w części o charakterze kasacyjnym, zgodnie z dyspozycją art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w żadnym przypadku nie naruszyła powyższych przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania. Świadczy o tym także treść osnowy decyzji organu odwoławczego, który uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy, a tylko w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Po czwarte, nie jest także zasadny zarzut kasacyjny, który z kolei podnosi naruszenie przez Sąd I instancji przepisów art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 77 ust. 1 pkt 2, art. 77 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej, jak i w związku z art. 78 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej oraz w związku z art. 7 k.p.a. Należy bowiem zaznaczyć, że kolejne uzupełnienie raportu po wydaniu opinii przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Wałbrzychu z [...] sierpnia 2016 r. nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, biorąc pod uwagę ograniczoną właściwość rzeczową tego organu opiniującego. Dlatego też należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że biorąc pod uwagę treść i rodzaj wezwań, a także udzielanych przez inwestora odpowiedzi, które przede wszystkim dotyczyły metodyki i źródeł danych zawartych w raporcie, materiał dowodowy zgromadzony po wydaniu opinii przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Wałbrzychu nie miał istotnego wpływu na ocenę raportu w zakresie właściwości rzeczowej tego organu.
Ponadto nie jest również zasadny zarzut kasacyjny, który podnosi naruszenie w tym zakresie przepisów prawa materialnego, tj. art. 77 ust. 1 pkt 2 oraz art. 77 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 78 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej z powodu ich błędnego zastosowania.
Po piąte, chybiony jest również zarzut kasacyjny, który podnosi naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 66 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy środowiskowej w związku z art. 80 ust. 1 pkt 2, a także art. 81 ust. 1 tejże ustawy w związku z art. 63 ust. 4 cyt. ustawy. Należy bowiem podkreślić, że raport o oddziaływaniu danego przedsięwzięcia na środowisko zawiera trzy wymagane warianty realizacji przedsięwzięcia, które reguluje art. 66 ust. 1 pkt 5. Są to: wariant I – czerwony (pkt 7.2., s. 137 raportu), wariant II – niebieski (pkt 7.2., s. 137 raportu) oraz wariant III – pomarańczowy (inwestycyjny) z pkt 7.3, s. 138 raportu, który został wybrany do realizacji wraz z uzasadnieniem jego wyboru oraz określeniem przewidywanego oddziaływania tych wariantów na środowisko, zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 6 tejże ustawy. Oznacza to, że zgodnie z dyspozycją art. 66 ust. 1 pkt 5 rozdział 7 raportu zawiera opis i uzasadnienie wyboru wariantu wybranego przez wnioskodawcę, racjonalnego wariantu alternatywnego oraz racjonalnego wariantu najkorzystniejszego dla środowiska jak i ich analizę waloryzacyjną.
Jest ona zrealizowana w oparciu o ustalenia zawarte w raporcie, a w szczególności w tabeli nr 43, która zawiera ocenę oddziaływania wariantów na poszczególne elementy środowiska. Pozwoliło to prawidłowo przyjąć, że wariant III jest racjonalnym wariantem najkorzystniejszym dla środowiska. Ponadto nawet z dyspozycji art. 63 ust. 4 w związku z art. 81 ust. 1 ustawy środowiskowej nie wynika zasadność realizacji danego przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę. Z kolei tzw. wariant "zerowy" czyli niepodejmowania przedsięwzięcia w rozumieniu art. 66 ust. 1 pkt 4 ustawy środowiskowej nie stanowi w żadnym przypadku wariantu alternatywnego nawet w rozumieniu dyrektywy 2011/92/UE (wyrok NSA z 20 maja 2014 r. sygn. akt II OSK 2999/12 i wyrok NSA z 6 marca 2018 r. sygn. akt II OSK 1221/16).
Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.