Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 9 września 2015 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu sygn. akt II SA/Wr 360/15 odrzucił skargę [...] S.A. we W. oraz "[...]" sp. z o.o. we W. na uchwałę Rady Miejskiej w Strzegomiu z dnia 24 września 2014 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 53 § 2 P.p.s.a. przesłanką wniesienia skargi jest uprzednie złożenie wezwania organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego, które uruchamia bieg terminu 60 dni do wniesienia skargi. O ile przed upływem 60 dni nie nastąpi doręczenie skarżącemu odpowiedzi organu na to wezwanie, to bez znaczenia dla dochowania terminu jest doręczenie tej odpowiedzi po jego upływie. Dopiero doręczenie skarżącemu odpowiedzi na wezwanie w terminie 60 dni przerywa bieg tego terminu i uruchamia bieg terminu 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie, o ile skarżący już wcześniej nie wniósł skargi (to jest bezpośrednio po wniesieniu wezwania). Zwrot "organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie" oznacza więc niedoręczenie tej odpowiedzi w czasie biegu terminu 60 dni.
W przedmiotowej sprawie skarżący wezwali organ w dniu 21 stycznia 2015 r. (data wpływu wezwania do organu), zatem termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 23 marca 2015 r. Skarżący otrzymali odpowiedź na wezwanie w dniach 27 marca i 30 marca 2015r., zatem zdarzenie to nie uruchomiło biegu terminu 30 dni. Nie miało znaczenia, że uchwała w sprawie wezwania została podjęta w dniu 19 marca 2015r. i przesłana pocztą w dniu 23 marca 2015r. Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2015 r. była spóźniona i zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., a także mając na uwadze art. 232 § 11 pkt 1 P.p.s.a. w nowym brzmieniu, orzeczono jak na wstępie.
Skargi kasacyjne od powyższego postanowienia złożyły: [...] S.A. oraz "[...]" sp. z o.o., zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy – odrzucenie skargi, a mianowicie art. 53 § 2 P.p.s.a. w związku z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1515) poprzez przyjęcie, iż skarga wniesiona po upływie sześćdziesięciu dniu, licząc od daty wezwania do usunięcia naruszenia prawa (art. 53 § 2 P.p.s.a.) jest skargą spóźnioną ze względu na brak doręczenia skarżącym odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego w terminie 60 dni, a które to uruchomiłoby bieg terminu 30 dni od doręczenia odpowiedzi na wezwanie, uznając, że istotna jest data faktycznego i fizycznego "doręczenia" odpowiedzi na to wezwanie, a nie powzięcie informacji o zajętym stanowisku.
Wskazując na powyższy zarzut, skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania zgodnie z obowiązującymi przepisami i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargi kasacyjne są bezzasadne.
Oceniając w granicach określonych przepisem art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) wniesione skargi kasacyjne, zauważyć należało, iż przedstawione w nich zagadnienie sprowadzało się do sposobu obliczania terminu do złożenia skargi na uchwałę Rady Gminy (akt prawa miejscowego). W sprawie nie były kwestionowane ustalone przez Sąd pierwszej instancji terminy złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, odpowiedzi na to wezwanie oraz wniesienia skargi. Podstawowy problem sprowadzał się do określenia skutku doręczenia skarżącemu odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa po upływie (sześćdziesięciodniowego) terminu do złożenia skargi. W tym zakresie należało podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, który przede wszystkim w oparciu o uchwałę składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OPS 2/07 (ONSAiWSA z 2007 r., nr 3, poz.
- 60) przyjął, iż zdarzenie to nie ma żadnego znaczenia prawnego. Skarżącemu nie otwiera się, bowiem żaden dodatkowy termin do wniesienia skargi.
Jak stwierdzono, w ww. uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepis art. 53 § 2 P.p.s.a. wprowadza dwa terminy do wniesienia skargi. Pierwszy termin dotyczy sytuacji, gdy właściwy organ udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia prawa i wynosi 30 dni, a liczony jest od dnia doręczenia stronie odpowiedzi organu na wezwanie. Z kolei drugi termin dotyczy sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i wówczas termin ten wynosi 60 dni, zaś liczony jest od dnia wniesienia przez stronę wezwania do organu. Z powyższego wynika więc, iż po złożeniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciodniowy. Jeśli jednak przed upływem sześćdziesiątego dnia organ doręczy stronie odpowiedź na wezwanie, termin ten staje się bezprzedmiotowy, a rozpoczyna bieg termin trzydziestodniowy, liczony od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie.
Tę okoliczność trafnie eksponował Sąd pierwszej instancji. Uchwała ta, bez względu na jej ocenę zaprezentowaną przez autora kasacji, pozostawała wiążąca tak dla Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, jak i Sądu rozpoznającego niniejszą kasację. Z tych też przyczyn postawiony w kasacji zarzut naruszenia art. 53 § 2 P.p.s.a. w związku z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym był niezasadny.
Mając powyższe względy na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny wobec nie stwierdzenia wystąpienia w sprawie przesłanek, o których mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a., na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił obie skargi kasacyjne.