Wyrok NSA z 24 stycznia 2007 r., II OSK 320/06

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 24 stycznia 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej C. R.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 23 września 2005 r. sygn. akt II SA/Rz 217/05

Skład

Przewodniczący sędzia NSA Jerzy Bujko Sędziowie NSA Maria Czapska-Górnikiewicz Marek Gorski (spr.)
Joanna Gołębiewska protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi C. R. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Rzeszowie z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej

Sentencja

1. oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę C. R. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Rzeszowie z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w D. z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] orzekającą o braku podstaw do stwierdzenia u C. R. choroby zawodowej – alergicznego nieżytu nosa (poz. 12 wykazu chorób zawodowych).

Sąd meriti uznał, iż organy obu instancji trafnie ustaliły, że skarżąca pracowała w warunkach narażenia na rozmaite czynniki chemiczne, niemniej jednak dla stwierdzenia choroby zawodowej musi zostać wykazane spełnienie łącznie kilku przesłanek, w tym wykazanie przez orzeczenie lekarskie choroby występującej w wykazie chorób zawodowych, a także wykazanie związku przyczynowego między warunkami w środowisku pracy a chorobą. W odniesieniu do skarżącej obydwa orzeczenia lekarskie wykluczają zawodową etiologię schorzenia. Opinie lekarskie w tym względzie są jednoznaczne i opierają się na wynikach badań. Nie pozostawiają one wątpliwości co do ich rzetelności i zupełności. Błąd zawarty w orzeczeniu Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi odnośnie narażenia zawodowego został sprostowany przez ten Instytut.

Skarżąca poza subiektywną oceną wydanych orzeczeń lekarskich nie wskazywała na takie ich wadliwości, które mogłyby dawać podstawy do odmówienia tym orzeczeniom wartości dowodowej. Wypadki jakim skarżąca uległa przy pracy lub w drodze do pracy, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, nie mają wpływu na wystąpienie nieżytu nosa i gardła.

Wyrok ten został zaskarżony skargą kasacyjną przez pełnomocnika skarżącej adwokata Borysa Poradzewskiego.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i poprzedzających wyrok decyzji obu instancji skarżąca wniosła o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.

Zdaniem skarżącej wyrok narusza art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – w skrócie p.p.s.a.), bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie nie dostrzegł, iż organy obu instancji nie wywiązały się z ciążącego na nich z mocy art. 7 i 80 k.p.a. obowiązku ustalenia prawdy materialnej. Zarzut taki znajduje oparcie w treści orzeczenia lekarskiego stanowiącego podstawę decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w D., którą to decyzję rozpoznając po raz pierwszy Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Rzeszowie uchylił nakazując skorygować omyłkę zawartą w orzeczeniu lekarskim. Organ I instancji nie wykonał żadnych czynności dowodowych poza tym, iż posłużył się skorygowanym orzeczeniem lekarskim.

Rozbieżności w treści dwóch orzeczeń wydanych przez ten sam organ nie mogą być traktowane jako oczywiste pomyłki pisarskie i zdaniem skarżącej nie mogły zostać skorygowane pismem Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi z dnia 5 lipca 2004 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjne jest niezasadna.

Na wstępie zauważyć należy, iż skarga kasacyjna, mimo sformułowania zarzutu oczywistego naruszenia przepisów postępowania przez organy obu instancji, nie wskazuje na czym to oczywiste naruszenie polega.

Błąd w orzeczeniu lekarskim na jaki wskazuje wnosząca skargę kasacyjną został skorygowany, co zresztą zauważa się w skardze kasacyjnej, a co także dostrzegł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie. Słusznie sąd meriti w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podkreślił, iż oba orzeczenia lekarskie wykluczają zawodową etiologię schorzenia i nie zachodziła potrzeba uzupełniania tych orzeczeń. W orzeczeniu lekarskim nr [...] Instytut Medycyny Pracy im. prof. dra med. Jerzego Nofera w Łodzi pod pozycją narażenia zawodowego wpisano nadmierny wysiłek głosowy, jednak z pozostałej część opinii wynikało, iż orzeczenie wydano w sprawie choroby w postaci suchego nieżytu błony śluzowej nosa i gardła. Orzeczenie to podobnie jak orzeczenie lekarskie nr [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Szczecinie wyklucza alergiczną etiologię schorzenia, a zwłaszcza uczulenie na substancje występujące w środowisku pracy skarżącej. Wydane w sprawie skorygowane orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi z dnia 5 lipca 2004 r. jako rodzaj narażenia zawodowego wskazuje drażniące działanie czynników chemicznych. Pismem z dnia 5 lipca 2004 r. Instytut Medycyny Pracy w Łodzi wskazuje na to, co było przyczyną oczywistej pomyłki zawartej w korygowanym orzeczeniu.

Słusznie sąd meriti uznał tak skorygowane orzeczenie lekarskie za miarodajne, a wobec zbieżnych w treści orzeczeń Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi i Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Szczecinie, za wystarczające do podjęcia decyzji o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej pod postacią przewlekłego suchego nieżytu błony śluzowej nosa i gardła.

Mając powyższe rozważania na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżony wyrok nie narusza prawa i na mocy art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.