Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 2 września 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 2823/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, którą odmówił zmiany własnej decyzji z dnia [...] marca 2018 r., znak: [...], dotyczącej nakazania Państwowemu Gospodarstwu Wodnemu Wody Polskie usunięcia, w terminie do 31 grudnia 2018 r., nieprawidłowości występujących w grobli położonej wzdłuż prawego brzegu rzeki R. ([...]), gmina T., powiat g., poprzez zlikwidowanie przecieków i filtracji wody przez korpus grobli, pod nadzorem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane i legitymującej się przynależnością do właściwej izby samorządu zawodowego.
Wniosek o zmianę ww. decyzji z 2018 r. dotyczył zmiany terminu wykonania ww. obowiązku z 31 grudnia 2018 r. na 31 grudnia 2020 r.; jednak inna strona postępowania nie wyraziła na to zgody. Stosowną zgodę na zmianę decyzji (co do terminu wykonania nakazu z 31 grudnia 2018 r. na 31 grudnia 2022 r.) przedstawiono na etapie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie (oświadczenie z 14 lipca 2020 r.).
Skargę kasacyjną od ww. wyroku wniosło Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w G., zawierając w niej wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji z dnia [...] marca 2018 r., znak: [...], jako nakładającej na skarżącego kasacyjnie obowiązek wykonania określonych w decyzji napraw, ponieważ zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz wykonanie ww. obowiązku spowoduje trudne do odwrócenia skutki.
Skarżący kasacyjnie musiałby podjąć roboty, w bardzo krótkim terminie. Wykonanie ww. prac, w tak skróconym okresie spowodowałoby, iż wynagrodzenie wykonawcy byłoby nieproporcjonalnie wysokie w stosunku do wynagrodzenia, które zaoferowałby wykonawca wykonujący ww. prace naprawcze w rozsądnym terminie, wymaganym dla tego typu prac. Ponadto, realizacja ww. prac, jest poprzedzona licznymi postępowaniami ze strony skarżącego kasacyjnie, począwszy od zabezpieczenia środków, a skończywszy na wyłonieniu wykonawcy w odpowiedniej procedurze przetargowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności wskazania wymaga, że w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę, dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 tej ustawy (por. uchwała NSA z 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07). W związku z treścią art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) w okolicznościach tej sprawy ww. uchwała pozostaje aktualna, ponieważ nie zaistniały w tej sprawie skutki prawne, o jakich mowa w art. 61 § 6 p.p.s.a. (Sąd I instancji oddalił skargę, a przed wydaniem wyroku nie doszło do wstrzymania wykonania wnioskowanej zaskarżonej decyzji).
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania aktu administracyjnego, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06). Przy czym źródło tych zagrożeń ma stanowić zaskarżony akt administracyjny. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana.
Nie jest więc rolą sądu administracyjnego na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku czynić ustalenia w zakresie istnienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej. W oparciu o ww. przepis to sąd ocenia czy w świetle przywołanej przez stronę skarżącą argumentacji zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji.
W tej zaś sprawie wniosek o wstrzymanie ww. decyzji GINB z 2018 r. nie zawiera żadnej argumentacji, która mogłaby wskazywać na istnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Jeżeli strona skarżąca powołuje się na skutki finansowe to tego rodzaju argumentacja wymaga przedstawienia sytuacji finansowej, a w szczególności wskazania wielkości szkody, tak aby można w ogóle ocenić, czy w niniejszej sprawie w wyniku wykonania nakazu zaistnieje "znaczna" szkoda, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie jest więc możliwe bez wskazania stosownych konkretów dokonanie oceny, czy wykonanie ww. decyzji spowoduje w ogóle "znaczną" szkodę lub wywoła nieodwracalne skutki z uwagi na wynagrodzenie wykonawcy. Poza tym tego rodzaju argumentację strona skarżąca wyprowadza, z jej zdaniem, zbyt krótkiego terminu na wykonanie nakazu wynikającego z ww. decyzji i problemami organizacyjnymi związanymi z koniecznością przeprowadzenia procedury przetargowej na wyłonienie wykonawcy.
Kwestia terminu wykonania nakazu była przedmiotem merytorycznej oceny w postępowaniu o zmianę decyzji w trybie art. 155 K.p.a. (pod kątem istnienia przesłanki do zmiany decyzji w ww. zakresie), o której wstrzymanie wykonania wnioskuje się w skardze kasacyjnej, jak i przed Sądem I instancji. Jest to więc kwestia merytoryczna, która nie może być oceniana na etapie rozpoznawania przez Sąd Administracyjny wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. W innym wypadku doszłoby do nieuprawnionego "przedsądu". Poza tym strona skarżąca nie może skutecznie powoływać się na okoliczności zbyt krótko określonego terminu na wykonanie nakazu w sytuacji, gdy decyzja GINB z 2018 r. była przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem o sygn. akt VII SA/Wa 1010/18 skargę oddalił i wyrok ten stał się prawomocny.
Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.