Uzasadnienie
Decyzją z dnia 24 IV 1998 r. Kierownik Urzędu Rejonowego w [...] nakazał M. P. dokonanie rozbiórki wybudowanego bez pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, usytuowanego w M. na działce oznaczonej w ewidencji gruntów Nr 1337/2. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 19 V 1998 r. i wobec tego z datą tą nałożony nią obowiązek stał się wymagalny. Wobec niewykonania tego obowiązku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wystosował do zobowiązanej upomnienie o dokonanie rozbiórki budynku a następnie wszczął postępowanie egzekucyjne. Następnie postanowieniem z dnia [...] organ nałożył na M. P. grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku objętego tytułem wykonawczym w wysokości 50.160 zł. Na postanowienie to M. P. wniosła zażalenie, kwestionując wysokość grzywny oraz zarzucając przedwczesne wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie zarzuty zażalenia uznał za nieuzasadnione i postanowieniem z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Na wymienione ostatnio postanowienie M. P. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzucając mu naruszenie przepisów art. 7 § 2 i 119 § 1 ustawy z 17 VI 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.). Skarżąca podniosła, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego było przedwczesne, bowiem toczy się postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji nakazującej rozbiórkę domu. Zarzuciła również, iż nałożenie grzywny miało charakter szykany administracyjnej.
Wyrokiem z dnia 7 XII 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie skargę M. P. oddalił. Sąd uznał, iż zarówno wszczęcie jak i prowadzenie postępowania egzekucyjnego odbyło się w pełni zgodnie z prawem. Zarówno zastosowany środek egzekucyjny jak i wysokość grzywny nałożonej w celu przymuszenia do wykonania czynności z tytułu egzekucyjnego były zgodne z przepisem art. 119 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Sąd stwierdził też, że w postępowaniu egzekucyjnym organ egzekucyjny nie może badać zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie M. P. wniosła skargę kasacyjną. Wyrokowi temu zarzuciła naruszenie przepisów art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. oraz art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Uzasadniając ten zarzut skarżąca stwierdziła, iż postanowieniem z dnia 16 VII 2002 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] umorzył postępowanie egzekucyjne wszczęte wobec E. i M. P. W tej sytuacji wszczynanie później postępowania egzekucyjnego w tej samej sprawie przeciwko M. P. było niedopuszczalne, wszczęte ponownie postępowanie było dotknięte nieważnością i Sąd I instancji powinien był stwierdzić tę nieważność. Skarga kasacyjna zarzuciła również naruszenie przepisów art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. w zw. z art. 12 § 1 i 138 § 1 pkt 2 K.p.a. przez brak kontroli prowadzonego postępowania egzekucyjnego i niestwierdzenie wielu formalnych braków wystawionego tytułu wykonawczego. Nieprawidłowe prowadzenie postępowania sądowego spowodowało też – zdaniem autora skargi kasacyjnej – naruszenie przepisów art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. przez nieuwzględnienie stwierdzonych w postępowaniu administracyjnym naruszeń prawa i wadliwe uzasadnienie wyroku. W związku z tymi zarzutami skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zarzuty skargi kasacyjnej są nieuzasadnione. Skarga ta, przede wszystkim podnosi obrazę przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie przepisu art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z 30 VIII 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez brak stwierdzenia nieważności postępowania egzekucyjnego, w którym organy administracyjne wydały zaskarżone postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Skarżąca dopatruje się nieważności wszczętego w stosunku do niej postępowania z tej przyczyny, iż wcześniej toczyło się już postępowanie egzekucyjne wszczęte na podstawie tego samego tytułu egzekucyjnego przeciwko niej i jej mężowi E. P., które zakończyło się postanowieniem z dnia 16 VII 2002 r. o umorzeniu tego postępowania.
Wyrażone wyżej stanowisko skarżącej nie jest uzasadnione. Przyczyną umorzenia w dniu 16 VII 2002 r. postępowania egzekucyjnego było nieprawidłowe wszczęcie go przeciwko osobie, która nie była zobowiązana do wykonania czynności zgodnie z tytułem wykonawczym (art. 59 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 VI 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.). Umorzenie postępowania egzekucyjnego z tej przyczyny nie stanowi żadnej przeszkody do ponownego, prawidłowego wszczęcia tego postępowania przeciwko osobie, która zgodnie z tytułem wykonawczym jest dłużnikiem. Brak było więc w tak wszczętym postępowaniu podstaw do stwierdzenia nieważności postanowienia o nałożeniu grzywny na dłużniczkę, która dotychczas nie wykonała obowiązku objętego tytułem wykonawczym.
Nie są również uzasadnione pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej. Wskazane nią drobne, formalne uchybienia tytułu wykonawczego (brak adresu zobowiązanej, pouczenia jej o skutkach zmiany adresu, brak dołączonego dowodu doręczenia upomnienia) mogłyby stanowić podstawę do uwzględnienia skargi tylko wówczas, gdyby zostało stwierdzone, że mogły one mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Wpływu takiego jednak w żaden sposób nie wykazano i również w obecnie prowadzonym postępowaniu nie można dopatrzyć się możliwości istotnego wpływu tych, drobnych uchybień na wynik prowadzonego postępowania. Natomiast odnośnie zarzutów naruszenia przez WSA przepisów art. 134 § 1 i 141 § 4 p.p.s.a. należy stwierdzić, iż są one również gołosłowne. Oddalając skargę na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia Sąd I instancji nie miał obowiązku szczegółowo uzasadniać wysokości tej grzywny, skoro wynikała ona ze szczegółowego uzasadnienia postanowienia z [...] a skarga nie kwestionowała ani sposobu jej wyliczenia ani jej wysokości.
Z tych względów na mocy art. 184 ustawy z 30 VIII 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.